1

Chapter 1

¹ آنجهت که بسیاری دست خود را دراز کردند ب هسوی تألیف حکایت آن اموری که نزد ما به اتمام رسید، ² آنانی که از ابتدا نظارگان و خادمان کلام بودند به ما رسانیدند، ³ نیز مصلحت چنان دیدم که همه را من البدایه به تدقیق در پی رفته ، ب ه ترتیب به تو بنویس م ای تیوفلس عزیز، ⁴ صحت آن کلامی را که در آن تعلیم یافته ای دریابی ⁵ ایام هیرودیس ، پادشاه یهودیه ، کاهنی زکریا نا م از فرقه ابیا بود ک ه زن او از دختران هارون بود و الیصابا ت نام داشت . ⁶ هر دو در حضور خدا صالح و به جمیع احکام و فرایض خداوند، ب یعیب سالک بودند. ⁷ ایشان را فرزندی نبود زیرا که الیصابات نازاد بود و هر دو دیرینه سال بودند. ⁸ واق ع شد که چون به نوبت فرقه خود در حضور خدا کهانت می کرد، ⁹ عادت کهانت ، نوبت او شد که به قدس خداوند درآمده ، بخور بسوزاند. ¹⁰ و در وقت بخور، تمام جماعت قوم بیرون عباد ت می کردند. ¹¹ ناگاه فرشته خداوند به طر ف راست مذبح بخور ایستاده ، بر و ی ظاهر گش ت. ¹² چون زکریا او را دید، در حیر ت افتاده ، ترس بر او مستول ی شد. ¹³ فرشته بدو گفت: «ای زکریا ترسان مباش ، زیرا ک ه دعای تو مستجاب گردیده است و زوج هات الیصابات برای تو پسری خواهد زایید و او را یحیی خواهی نامید. ¹⁴ و تو را خوشی و شاد ی ر خ خواهد نمود و بسیار ی از ولادت او مسرور خواهند شد. ¹⁵ زیرا که در حضور خداوند بزر گ خواهد بود و شرا ب و مسکر ی نخواهد نوشید و از شکم مادر خود، پر از رو حالقدس خواهد بود. ¹⁶ و بسیار ی از بنی اسرائیل را به سوی خداوند خدا ی ایشان خواهد برگردانید. ¹⁷ و او به روح و قوت الیاس پیش روی وی خواهد خرامید، تا دلها ی پدران را به طرف پسران و نافرمانان را به حکمت عادلان بگرداند تا قومی مستعد برا ی خدا مهیا سازد.» ¹⁸ زکریا ب ه فرشته گفت: «این را چگون ه بدانم و حال آنکه من پیر هستم و زوجه ام دیرینه سال است ؟» ¹⁹ فرشته در جوا ب وی گفت: «من جبرائیل هستم که در حضور خدا م یایستم و فرستاده شدم تا به تو سخ ن گویم و از ای ن امور تو را مژد ه دهم . ²⁰ و الحا ل تا ای ن امور واق ع نگردد، گنگ شده یارای حرف زدن نخواهی داشت ، زیرا سخن های مرا که در وقت خود ب ه وقوع خواهد . پیوست ، باور نکردی.» ²¹ و جماعت منتظر زکریا می بودند و از طول توقف او در قدس متعجب «. پیوست ، باور نکردی شدند. ²² اما چون بیرون آمده نتوانست با ایشان حرف زند، پس فهمیدند که در قدس رؤیایی دیده است . پس به سوی ایشان اشاره می کرد و ساکت ماند. ²³ و چون ایام خدمت او ب ه اتمام رسید، ب ه خانه خود رف ت. ²⁴ و بعد از آن روزها، زن او الیصابا ت حامله شده ، مدت پنج ماه خود را پنهان نمود و گفت : ²⁵ «به اینطور خداوند به من عمل نمود در روزهایی که مرا منظور داشت ، تا ننگ مرا از نظر «. مردم بردارد.» ²⁶ و در ماه ششم جبرائیل فرشته از جانب خدا به بلدی از جلیل که ناصره نام داشت ، فرستاده شد. ²⁷ نزد باکر های نامزد مردی مسمی ' به یوسف از خاندان داود و نام آن باکره مریم سلام بر تو ای نعمت رسیده ، خداوند با توس ت و تو » : بود. ²⁸ پس فرشته نزد او داخل شده ، گفت: «سلام بر تو ای نعمت رسیده ، خداوند با توس ت و تو در میان زنان مبارک هستی. » ²⁹ چون او را دید، از سخن او مضطرب شده ، متفکر شد که این چه نوع تحیت است . ³⁰ فرشته بدو گف ت: «ای مریم ترسان مباش زیرا که نزد خدا نعمت یافته ای . ³¹ و این ک حامله شده ، پسری خواهی زایید و او را عیس ی خواهی نامید. ³² او بزرگ خواهد بود و ب ه پسر حضرت اعلی'، مسم ی' شود، و خداوند خدا تخ ت پدرش داود را بدو عطا خواهد فرمود. ³³ و او بر خاندا ن یعقوب تا ب ه ابد پادشاهی خواهد کرد و سلطن ت او را نهایت نخواهد بود.» ³⁴ مریم به فرشته گفت: «این چگونه می شود و حال آنکه مردی را نشناخته ام؟» ³⁵ فرشته در جوا ب وی گف«روح القدس بر تو خواهد آمد و قوت حضرت اعلی بر تو سایه خواهد افکند، » : در جوا ب وی گف ت از آنجهت آن مولود مقدس ، پسر خدا خوانده خواهد شد. ³⁶ و اینک الیصابات از خویشان تو نیز در پیری به پسری حامله شده و این ماه ششم است ، مر او را که نازاد . ³⁷ زیرا نزد خدا هیچ امری محال نیست.» ³⁸ مریم گف ت: «اینک کنیز خداوندم . مرا برحسب سخن تو واقع شود.» پس فرشته از نزد او رف ت. ³⁹ در آن روزها، مریم برخاست و ب ه بلدی از کوهستان یهودیه بشتاب رفت . ⁴⁰ و به خانه زکریا درآمده ، ب ه الیصابات سلام کرد. ⁴¹ و چو ن الیصابات سلام مریم را شنید، بچ ه در رحم او ب ه تو در میان زنان » : حرکت آمد و الیصابا ت به روح القدس پر شد ه، ⁴² به آواز بلند صدا زده گفت: «تو در میان زنان مبارک هستی و مبارک است ثمره رحم تو. ⁴³ و از کجا این به من رسید که مادر خداوند من ، به نزد م ن آید؟ ⁴⁴ زیرا این ک چون آواز سلام تو گوش زد م ن شد، بچه از خوشی در رحم من به حرکت آمد. ⁴⁵ خوشابحال او که ایمان آورد، زیرا ک ه آنچه از جانب خداوند ب ه وی گفت ه شد، ب ه انجام خواهد رسید.» ⁴⁶ پس مریم گفت: «جان من خداوند را تمجید م یکند، ⁴⁷ و روح من به رهاننده من خدا بوجد آمد، ⁴⁸ زیرا بر حقارت کنیز خود نظر افکند. زیرا هان از کنون تمامی طبقات مرا خوشحال خواهند خواند، ⁴⁹ زیرا آن قادر، به من کارهای عظیم کرده و نام او قدوس است ، ⁵⁰ و رحمت او نسلا بعد نس ل است بر آنان ی که از او می ترسند. ⁵¹ به بازوی خود، قدرت را ظاهر فرمود و متکبران را به خیال دل ایشان پراکنده ساخت . ⁵² جباران را از تختها به زیر افکند و فروتنا ن را سرافراز گردانید. ⁵³ گرسنگان را ب ه چیزهای نیکو سیر فرمود و دولتمندا ن را تهیدست رد نمود. ⁵⁴ بنده خود اسرائیل را یاری کرد، ب ه یادگاری رحمانیت خویش ، ⁵⁵ چنانکه به اجداد ما گفت ه بود، به ابراهی م و به ذریت او تا ابدالآباد.» ⁵⁶ و مریم قریب به سه ماه نزد وی ماند، پس به خانه خود «. به ابراهی م و به ذریت او تا ابدالآباد مراجعت کرد. ⁵⁷ اما چون الیصابات را وقت وضع حمل رسید، پسر ی بزاد. ⁵⁸ و همسایگان و خویشا ن او چون شنیدند که خداوند رحمت عظیمی بر وی کرده ، با او شاد ی کردند. ⁵⁹ و واق ع شد در روز هشتم چون برای ختنه طفل آمدند، ک ه نام پدرش زکریا را بر او م ینهادند. ⁶⁰ اما مادرش ملتفت شده ، گف ت: «نی بلکه به یحیی نامیده می شود.» ⁶¹ به وی گفتندبه: «از قبیله تو هیچ کس این اسم را ندارد.» ⁶² پس به پدرش اشاره کردند که «او را چه نام خواهی نهاد؟» ⁶³ او تخت های خواسته بنوشت که «نام او یحیی است» و هم ه متعجب شدند. ⁶⁴ در ساعت ، دهان و زبان او باز گشته ، به حمد خدا متکلم شد. ⁶⁵ پس بر تمام ی همسایگان ایشان ، خو ف مستولی گشت و جمیع این وقایع در همه کوهستان یهودیه شهرت یافت . ⁶⁶ و هر که شنید، در خاطر خود تفکر نمود ه، گفت: «این چه نوع طفل خواهد بود؟ »و دس ت خداوند با وی می بود. ⁶⁷ پدرش زکریا از روح القدس پر شد ه، نبوت نموده ، گفت : ⁶⁸ «خداوند خدای اسرائیل متبارک باد، زیرا از قو م خود تفقد نمود ه، برای ایشان فدایی قرار داد ⁶⁹ و شاخ نجاتی برای ما برافراشت ، در خانه بنده خود داود. ⁷⁰ چنانچه به زبان مقدسین گفت که از بدو عالم انبیای او می بودند، ⁷¹ رهایی از دشمنا ن ما و از دس ت آنانی که از ما نفرت دارند، ⁷² تا رحمت را بر پدران ما بجا آرد و عهد مقدس خود را تذکر فرماید، ⁷³ سوگندی که برای پدر ما ابراهی م یاد کرد، ⁷⁴ که ما را فیض عطا فرماید، تا از دس ت دشمنان خود رهای ی یافته ، او را بی خوف عبادت کنیم ، ⁷⁵ در حضور او ب ه قدوسیت و عدالت ، در تمام ی روزهای عمر خود. ⁷⁶ و تو ا ی طفل ، نب یحضرت اعلی ' خوانده خواهی شد، زیرا پی ش روی خداوند خواه ی خرامید، تا طرق او را مهیا سازی ، ⁷⁷ تا قوم او را معرفت نجات دهی ، در آمرزش گناهان ایشان ⁷⁸ به احشای رحمت خدای ما ک ه به آن سپیده از عالم اعلی از ما تفقد نمود، ⁷⁹ تا ساکنان در ظلمت و ظل موت را نور دهد و پایهای ما را به طریق سلامتی هدایت نماید.» ⁸⁰ پس طفل نمو کرده ، در روح قوی می گشت و تا روز ظهور خود برای «. سلامتی هدایت نماید اسرائیل ، در بیابان بسر م یبرد.

2 2

¹ و در آن ایام حکمی از اوغسطس قیصر صادر گش ت که تمام ربع مسکون را اسم نویسی کنند. ² این اسم نویسی اول شد، هنگام ی که کیرینیوس والی سوریه بود. ³ همه مردم هر ی ک به شهر خود برای اسم نویسی می رفتند. ⁴ یوسف نیز از جلی ل از بلده ناصره به یهودیه به شهر داود که بیت لحم نام داشت ، رفت . زیرا که او از خاندان و آل داود بود. ⁵ نام او با مریم که نامزد او بود و نزدیک به زاییدن بود، ثبت گردد. ⁶ وقتی که ایشان در آنجا بودند، هنگام وضع حمل او رسیده ، ⁷ نخستین خود را زایید. و او را در قنداقه پیچیده ، در آخور خوابانید. زیرا که برای ایشان در منز ل جای نبود. ⁸ در آن نواحی ، شبانان در صحرا بسر م یبردند و در ش ب پاسبانی گله های خویش می کردند. ⁹ فرشته خداوند بر ایشا ن ظاهر شد و کبریای ی خداوند بر گرد ایشان تابید و بغای ت مترسید، زیرا این ک بشارت خوشی عظیم به شما م یدهم » : ترسان گشتند. ¹⁰ فرشته ایشان را گفت: «مترسید، زیرا این ک بشارت خوشی عظیم به شما م یدهم که برای جمیع قوم خواهد بود. ¹¹ که امروز برای شما در شهر داود، نجات دهنده ای که مسیح خداوند باشد متولد شد. ¹² و علامت برای شما این است که طفلی در قنداق ه پیچیده و در آخور خوابیده خواهید یافت» ¹³ همان حال فوج ی از لشکر آسمانی با فرشته حاضر شده ، خدا را تسبیح کنان می گفتند: ¹⁴ «را در اعلی 'علیین جلال و بر زمین سلامتی و در میان مردم رضامندی باد.» ¹⁵ چون فرشتگان از نزد ایشا ن به آسمان رفتند، شبانا ن با یکدیگر گفتند: «الآن به بیت لحم برویم و این چیزی را که واقع شده و خداوند آن را به ما اعلا م نموده است ببینیم.» ¹⁶ پس به شتاب رفته ، مری م و یوسف و آن طفل را در آخور خوابیده یافتند. ¹⁷ چون ای ن را دیدند، آن سخنی را که درباره طفل بدیشان گفته شده بود، شهرت دادند. چون ای ن را دیدند، آن سخنی را که درباره طفل بدیشان گفته شده بود، شهرت دادند. ¹⁸ و هر که می شنید از آنچه شبانان بدیشان گفتند، تعجب می نمود. ¹⁹ اما مریم در دل خود متفکر شده ، این همه سخنان را نگاه می داشت. ²⁰ و شبانان خدا را تمجید و حمدکنان برگشتند، ب هسبب همه آن اموری که دیده و شنیده بودند چنانکه به ایشان گفته شده بود. ²¹ و چون روز هشتم ، وقت ختنه طفل رسید، او را عیس ی نام نهادند، چنانکه فرشته قبل از قرار گرفت ن او در رح م، او را نامید ه بود ²² و چو ن ایام تطهیر ایشا ن برحسب شریعت موسی رسید، او را ب ه اورشلیم بردند تا ب ه خداوند بگذرانند ²³ چنانکه در شریعت خداوند مکتوب است که هر ذکوری که رحم را گشاید، مقد س خداوند خواند ه شود. ²⁴ و تا قربانی گذرانند، چنانکه در شریعت خداوند مقرر است ، یعنی جفت فاخته ای یا دو جوجه کبوتر. ²⁵ و اینک شخصی شمعون نام در اورشلیم بود که مرد صال ح و متقی و منتظر تسل ی اسرائیل بود و رو حالقدس بر وی بود. ²⁶ و از روح القدس بدو وحی رسیده بود که تا مسی ح خداوند را نبین ی موت را نخواهی دید. ²⁷ پس به راهنمایی روح ، ب ه هیکل درآمد و چون والدینش آن طفل یعنی عیسی را آوردند تا رسوم شریعت را بجهت او بعمل آورند، ²⁸ او را در آغو ش خود کشید ه و خدا را متبارک خوانده ، گف ت: ²⁹ «الحال ای خداوند بنده خود را رخصت می دهی ، به سلامتی برحسب کلا م خود.» ³⁰ زیرا که چشمان من نجات تو را دیده است ، ³¹ که آن را پیش روی جمیع امت ها مهیا ساختی . ³² نوری که کشف حجاب برای امت ها کند و قوم تو اسرائیل را جلا ل بود.» ³³ و یوسف و مادرش از آنچه درباره او گفته شد، تعجب نمودند. ³⁴ پس شمعون ایشان را برکت داده ، به مادر ش مریم گفت: «اینک این طفل قرار داده شد، برا ی افتادن و برخاستن بسیاری از آل اسرائیل و برای آیتی که به خلاف آن خواهند گفت . ³⁵ و در قلب تو نیز شمشیر ی فرو خواهد رف ت تا افکار قلوب «. بسیاری مکشوف شود.» ³⁶ و زن ی نبیه بود، حنا نا م، دختر فنوئیل از سب ط اشیر بسیار سالخورده ، که از زمان بکارت هفت سال با شوهر بسر برد ه بود. ³⁷ و قریب به هشتاد و چهار سا ل بود که او بیوه گشته از هیکل جدا نمی شد، بلکه شبانه روز به روزه و مناجات در عبادت مشغول می بود. ³⁸ او در هما ن ساعت در آمده ، خدا را شکر نمود و درباره او ب ه همه منتظرین نجات در اورشلیم ، تکلم نمود. ³⁹ و چون تمامی رسوم شریعت خداوند را به پایان برده بودند، به شهر خود ناصره جلیل مراجعت کردند. ⁴⁰ و طفل نمو کرد ه، به روح قوی می گشت و از حکم ت پر شده ، فیض خدا بر وی می بود. ⁴¹ و والدین او هر ساله بجهت عید فصح ، ب ه اورشلیم می رفتند. ⁴² و چون دوازده ساله شد، موافق رسم عید، به اورشلیم آمدند. ⁴³ و چون روزها را تمام کرده ، مراجعت می نمودند، آن طفل یعنی عیسی ، در اورشلیم توقف نمود و یوس ف و مادر ش نمی دانستند. ⁴⁴ بلکه چون گمان می بردند که او در قافله است ، سفر یکروزه کردند و او را در میا ن خویشان و آشنایا ن خود م یجستند. ⁴⁵ و چو ن او را نیافتند، در طلب او ب ه اورشلیم برگشتند. ⁴⁶ و بعد از سه روز، او را در هیکل یافتند که در میان معلمان نشسته ، سخنان ایشان را می شنود و از ایشان سؤال همی کرد. ⁴⁷ و هر که سخن او را م یشنید، از فهم و جوابهای او متحیر م یگشت . ⁴⁸ چون ایشان او را دیدند، مضطرب شدند. پس مادرش به وی گفت: «ای فرزند چرا با ما چنین کردی ؟ این ک پدرت و م ن غمناک گشته تو را جستجو می کردیم» ⁴⁹ او ب ه ایشان گفت: «از بهر چه مرا طلب می کردید، مگر ندانسته اید که باید من در امور پدر خود باشم؟» ⁵⁰ ولی آن سخنی را که بدیشان گفت ، نفهمیدند. ⁵¹ پس با ایشان روانه شده ، به ناصره آمد و مطیع ایشان می بود و مادر او تمامی این امور را در خاطر خود نگا ه می داشت. ⁵² و عیسی در حکم ت و قامت و رضامندی نزد خدا و مرد م ترق ی می کرد.

3 3

¹ و در سال پانزدهم از سلطنت طیباریوس قیصر، در وقتی که پنطیوس پیلاطس ، والی یهودیه بود و هیرودیس ، تیترارک جلیل و برادرش فیلپس تیترارک ایطوریه و دیار تراخونیتس و لیسانیوس تیترارک آبلیه ² حنا و قیافا رؤسای کهنه بودند، کلام خدا ب ه یحیی ابن زکریا در بیابا ن نازل شده ، ³ تمامی حوالی اردن آمده ، به تعمید توب ه بجهت آمرز ش گناهان موعظه می کرد. ⁴ مکتوب است در صحیفه کلمات اشعیای نبی که می گوید: «صدای ندا کننده ای در بیابان ، که راه خداوند را مهیا سازید و طرق او را راست نمایید. ⁵ وادی انباشته و هر کوه و تلی پست و هر کجی راست و هر راه ناهموار صاف خواهد شد؛ ⁶ تمام ی بشر نجات خدا را خواهند دید» ⁷ به آن جماعتی که برای تعمید وی بیرون می آمدند، گفت: «ای افعی زادگان ، کهای افعی زادگان ، که شما را نشان داد که از غضب آینده بگریزید؟ ⁸ ثمرات مناسب توبه بیاورید و در خاطر خود این سخن را راه مدهید که ابراهی م پدر ماست ، زیرا به شما م یگویم خدا قادر است که از این سنگها، فرزندان برای ابراهیم برانگیزاند. ⁹ الآن نیز تیشه بر ریشه درختان نهاده شده است ؛ پس هر درختی که میوه نیکو نیاورد، بریده و در آت ش افکنده می شود.» ¹⁰ پس مردم از وی سؤال نموده گفتند « چه کن؟» ¹¹ او در جواب ایشان گفت: «هر که دو جامه دارد، به آنکه ندارد بدهد. و هرکه خوراک دارد نیز چنین کند.» ¹² و باجگیران نیز برای تعمید آمده ، بدو گفتند: «ای استاد چ ه کنیم؟» ¹³ بدیشان گفت; «زیادتر از آنچ ه مقرر اس ت، مگیرید.» ¹⁴ سپاهیان نیز از او پرسیده ، گفتند: «به ایشان گفت: «ما چه کنیم؟» به ایشان گفت: «بر کسی ظل م مکنید و بر هیچ کس افترا مزنید و ب ه مواجب خود اکتفا کنید.» ¹⁵ و هنگامی که قوم مترصد می بودند و همه در خاطر خود درباره یحیی تفکر می نمودند که این مسیح است یا نه ، ¹⁶ یحیی به همه متوجه شده گفت: «من شما را به آب تعمید می دهم ، لیکن شخصی تواناتر از من می آید که لیاقت آن ندارم که بند نعلین او را باز کنم . او شما را ب ه روح القدس و آت ش تعمید خواهد داد. ¹⁷ او غربال خود را ب ه دست خود دارد و خرمن خویش را پاک کرده ، گندم را در انبار خود ذخیره خواهد نمود و کاه را در آتشی که خاموشی نمی پذیرد خواهد سوزانید.» ¹⁸ و ب ه نصایح بسیار دیگر، قو م را بشار ت می داد. ¹⁹ اما هیرودیس تیترارک چون به سبب هیرودیا، ز ن برادر او فیلپس و سایر بدیهایی که هیرودیس کرده بود از و ی توبیخ یافت ، ²⁰ این را نیز بر همه افزود که یحیی را در زندان حبس نمود. ²¹ اما چو ن تمامی قوم تعمید یافته بودند و عیسی هم تعمید گرفت ه دعا می کرد، آسمان شکافته شد ²² و رو حالقدس به هیأت جسمانی ، مانند کبوتری بر او نازل شد و آوازی از آسمان در رسید که «تو پسر حبیب من هستی که به تو خشنود م.» ²³ و خود عیسی وقتی که شروع کرد، قری ب به سی ساله بود. و حسب گمان خلق ، پسر یوسف ابن هالی ²⁴ ابن متات ، بن لاوی ، بن ملکی ، بن ینا، بن یوسف، ²⁵ ابن متاتیا، بن آموس ، بن ناحوم ، بن حسلی ، بن نجی ، ²⁶ ابن مأت ، بن متاتیا، بن شمعی ، بن یوسف ، بن یهودا، ²⁷ ابن یوحنا، بن ریسا، بن زروبابل ، بن سألتیئیل ، بن نیری ، ²⁸ ابن ملکی ، بن ادی ، بن قوسام ، بن ایلمودام ، بن عیر، ²⁹ ابن یوسی ، بن ایلعاذر، بن یوریم ، بن متات ، بن لاوی ، ³⁰ ابن شمعون ، بن یهودا، بن یوسف ، بن یونان ، ب ن ایلیاقیم ، ³¹ ابن ملیا، بن مینان ، ب ن متاتا بن ناتان ، بن داود، ³² ابن یسی ، بن عوبید، بن بوعز، بن شلمون ، بن نحشون ، ³³ ابن عمیناداب ، بن ارام ، بن حصرون ، بن فارص ، بن یهودا، ³⁴ ابن یعقوب ، بن اسحا ق، بن ابراهیم ، بن تارح ، بن ناحور، ³⁵ ابن سروج ، بن رعو، بن فالج ، ب ن عابر، ب ن صال ح، ³⁶ ابن قینان ، ب ن ارفکشاد، ب ن سام ، ب ن نوح ، بن لامک ، ³⁷ ابن متوشالح ، بن خنوخ ، ب ن یارد، بن مهللئیل ، بن قینان ، ³⁸ ابن انوش ، ب ن شیث ، ب نآدم ، ب ن الله.

4 4

¹ اما عیسی پر از روح القدس بوده ، از اردن مراجعت کرد و روح او را به بیابان برد. ² مدت چه ل روز ابلیس او را تجرب ه می نمود و در آن ایام چیزی نخورد. چون تمام شد، آخر گرسنه گردید. ³ ابلیس بدو گفت: «اگر پسر خدا هستی ، این سنگ را بگو تا نا ن گردد.» ⁴ در جواب وی گفت: «مکتوب است که انسان به نان فقط زیس ت نمی کند، بلکه به هر کلمه خدا.» ⁵ ابلیس او را به کوهی بلند برده ، تمامی ممالک جهان را در لحظه ای بدو نشان داد. ⁶ ابلی س بدو گف ت: «جمیع این قدرت و حشمت آنها را ب ه تو م یدهم ، زیرا که به من سپرده شده استبه و هر که می خواهم می بخشم . ⁷ اگر تو پیش من سجده کنی ، همه از آ ن تو خواهد شد.» ⁸ در جواب او گف ت: «ای شیطان ، مکتوب است ، خداوند خدای خود را پرستش ک ن و غیر او را عباد ت منما.» ⁹ او را به اورشلیم برده ، بر کنگره هیکل قرار داد و بدو گفت: «اگر پسر خدا هستی ، خود را از اینجا به زیر انداز. ¹⁰ زیرا مکتوب است که فرشتگان خود را درباره تو حکم فرماید تا تو را محافظت کنند. ¹¹ و تو را به دستهای خود بردارند، مبادا پایت به سنگی خورد.» ¹² عیسی در جواب وی گفت که «گفته شده است ، خداوند خدا ی خود را تجرب ه مکن.» ¹³ و چون ابلیس جمیع تجربه را ب ه اتمام رسانید، تا مدت ی از او جدا شد. ¹⁴ و عیس ی به قوت روح ، به جلیل برگشت و خبر او در تمامی آن نواحی شهرت یافت . ¹⁵ و او در کنای س ایشان تعلیم می داد و همه او را تعظیم می کردند. ¹⁶ و به ناصره جایی که پرورش یافته بود، رسید و بحسب دستور خود در روز سبت به کنیسه درآمده ، برا ی تلاوت برخاست . ¹⁷ آنگاه صحیفه اشعیا نب ی را بدو دادند و چون کتاب را گشود، موضعی را یافت که مکتوب است ¹⁸ «روح خداوند بر من است ، زیرا که مرا مسح کرد تا فقیران را بشار ت دهم و مرا فرستاد تا شکست هدلان را شفا بخشم و اسیران را ب ه رستگار ی و کوران را به بینایی موعظه کنم و تا کوبیدگا ن را آزاد ساز م، ¹⁹ و از سال پسندیده خداوند موعظه کنم.» ²⁰ پس کتاب را ب ه هم پیچیده ، ب ه خادم سپرد و بنشس ت و چشمان همه اهل کنیسه بر و ی دوخته می بود. ²¹ آنگاه بدیشان شروع به گفتن کرد که «امروز این نوشته در گوشهای شما تمام شد.» ²² و همه بر وی شهادت دادند و از سخنان فیض آمیزی که از دهانش صادر می شد، تعجب نموده ، گفتند: «مگر ای ن پسر یوس ف نیست؟» ²³ بدیشان گفت: «هرآینه این مثل را به من خواهید گفت ، ای طبیب خود را شفا بد ه. آنچه شنیده ایم که در کفرناحوم از تو صادر شد، اینجا نیز در وطن خویش بنما.» ²⁴ و گفت: «هرآینه به شما می گویم که هیچ نبی در وطن خویش مقبول نباشد. ²⁵ و به تحقیق شما را می گویم ک ه بسا بیوه زنان در اسرائیل بودند، در ایام الیاس ، وقتی که آسمان مدت سه سال و شش ماه بسته ماند، چنانکه قحطی عظیم در تمامی زمین پدید آمد، ²⁶ و الیاس نزد هیچ کدام از ایشا ن فرستاده نشد، مگر نزد بیو ه زنی در صرفه صیدون ²⁷ و بسا ابرصان در اسرائیل بودند، در ایام الیشع نبی و احدی از ایشا ن طاهر نگشت ، جز نعما ن سریانی.» ²⁸ پس تمام اهل کنیسه چون این سخنان را شنیدند، پر از خشم گشتند ²⁹ و برخاسته او را از شهر بیرون کردند و بر قل ه کوهی که قریه ایشان بر آ ن بنا شده بود بردند تا او را ب ه زیر افکنند. ³⁰ ولی از میان ایشان گذشته ، برف ت. ³¹ و ب ه کفرناحوم شهری از جلی ل فرود شده ، در روزهای سبت ، ایشان را تعلیم می داد. ³² و از تعلیم او در حیرت افتادند، زیرا که کلام او با قدر ت می بود. ³³ و در کنیسه مردی بود، که روح دیو خبیث داشت و به آواز بلند فریادکنان می گفت: ³⁴ «آه ای عیسی ناصری ، ما را با تو چه کار است ، آیا آمد های تا ما را هلا ک سازی ؟ تو را می شناسم کیستی ، ای قدوس خدا.» ³⁵ پس عیسی او را نهیب داده ، فرمود: «خاموش باش و از وی بیرون آی.» در ساعت دیو او را در میان انداخته ، از او بیرون شد و هیچ آسیبی بدو نرسانید. ³⁶ پس حیرت بر همه ایشان مستولی گشت و یکدیگر را مخاطب ساخته ، گفتند: «این چه سخن است که این شخ ص با قدرت و قوت ، ارواح پلید را امر می کند و بیرو ن می آیند!» ³⁷ و شهر ت او در هر موضع ی از آن حوالی پهن شد. ³⁸ و از کنیسه برخاسته ، ب ه خانه شمعون درآمد. و مادر زن شمعون را تب شدیدی عارض شده بود. برای او از وی التماس کردند. ³⁹ پس بر سر وی آمد ه، ت ب را نهیب داده ، تب از او زای ل شد. در ساعت برخاسته ، به خدمتگزاری ایشان مشغول شد. ⁴⁰ و چون آفتاب غروب می کرد، همه آنانی که اشخاص مبتلا به انواع مرضها داشتند، ایشان را نزد وی آوردند و ب ه هر یکی از ایشان دست گذارده ، شفا داد. ⁴¹ و دیوها نیز از بسیار ی بیرون می رفتند و صیحه زنان می گفتند که «تو مسیح پسر خدا هستی» ولی ایشان را قدغن کرده ، نگذاشت که حرف زنند، زیرا ک ه دانستند او مسی ح است . ⁴² و چون روز شد، روانه شده به مکانی ویران رفت و گروه ی کثیر در جستجوی او آمده نزدش رسیدند و او را باز م یداشتند که از نزد ایشان نرود. ⁴³ به ایشان گفت: «مرا لازم است که » : نزدش رسیدند و او را باز م یداشتند که از نزد ایشان نرود. 43 به ایشان گفت به شهرهای دیگر نیز به ملکوت خدا بشارت دهم ، زیرا که برای همین کار فرستاده شده ام.» ⁴⁴ پس در کنایس جلیل موعظه می نمود.

5 5

¹ هنگامی که گروهی بر وی ازدحام می نمودند تا کلام خدا را بشنوند، او به کنار دریاچه جنیسارت ایستاده بود. ² دو زورق را در کنار دریاچه ایستاده دید که صیادان از آنها بیرون آمده ، دامهای خود را شس ت و شو می نمودند. ³ به یکی از آن دو زور ق که مال شمعون بود سوار شد ه، از او درخواست نمود که از خشکی اندکی دور ببرد. پس در زورق نشسته ، مردم را تعلی م می داد. ⁴ چون از سخن گفتن فارغ شد، ب ه شمعون گفت: «به میانه دریاچه بران و دامها ی خود را برای شکار بیندازید.» ⁵ در جواب وی گفت: ای استاد، تمام شب را رنج برده چیزی نگرفتیم ، لیک ن به حکم تو، دا م را خواهی م انداخت.» ⁶ چو ن چنین کردند، مقداری کثیر از ماه ی «. نگرفتیم ، لیک ن به حکم تو، دا م را خواهی م انداخت صید کردند، چنانکه نزدیک بود دام ایشان گسسته شود. ⁷ به رفقای خود که در زورق دیگر بودند اشار ه کردند که آمده ایشان را امداد کنند. پس آمده هر دو زور ق را پر کردند بقسم ی که نزدیک بود غرق شوند. ⁸ پطرس چون این را بدید، بر پایهای عیسی افتاده ، گفت: «ای خداوند از م ن دور شو زیرا مردی گناهکارم.» ⁹ به سبب صید ماهی که کرده بودند، دهشت بر او و همه رفقای وی مستولی شده بود. ¹⁰ و هم چنین نیز بر یعقوب و یوحنا پسرا ن زبدی که شریک شمعون بودند. عیسی به شمعون گفت: «مترس . پس از این مردم را صید خواهی کرد.» ¹¹ پس چون زورقها را به کنار آوردند، همه را تر ک کرده ، از عقب او روان ه شدند. ¹² و چون او در شهر ی از شهرها بود، ناگاه مردی پر از برص آمده ، چون عیسی را بدید، به روی در افتاد و از او درخواست کرده ، گف ت: «خداوندا، اگر خواهی می توانی مرا طاهر سازی.» ¹³ پس او دست آورده ، وی را لمس نمود و گف ت: «می خواهم . طاهر شو.» که فورا برص از او زای ل شد. ¹⁴ و او را قدغ ن کرد که «هیچ کس را خبر مد ه، بلکه رفته خود را ب ه کاهن بنما و هدی های بجهت طهار ت خود، بطوری که موسی فرموده است ، بگذرا ن تا بجهت ایشان شهادتی شود.» ¹⁵ لیکن خبر او بیشتر شهرت یافت و گروهی بسیار جمع شدند تا کلام او را بشنوند و از مرضهای خود شفا یابند، ¹⁶ و او به ویرانه ها عزلت جسته ، ب ه عبادت مشغول شد. ¹⁷ روزی از روزها واقع شد که او تعلیم می داد و فریسیان و فقها که از همه بلدان جلیل و یهودیه و اورشلیم آمده ، نشسته بودند و قوت خداوند برای شفای ایشان صادر می شد، ¹⁸ که ناگاه چند نفر شخصی مفلوج را بر بستری آوردند و می خواستند او را داخ ل کنند تا پی ش روی وی بگذارند. ¹⁹ و چون به سبب انبوهی مردم راه ی نیافتند که او را به خانه درآورند، بر پش تبام رفته ، او را با تختش از میان سفالها در وسط پیش عیسی گذاردند. ²⁰ چون او ایمان ایشان را دید، به وی گفت: «ای مرد، گناها ن تو آمرزیده شد.» ²¹ آنگاه کاتبان و فریسیان در خاطر خود تفکر نمود ه، گفتن گرفتند: «این کیست که کفر می گوید؟ جز خدا و ب س کیست که بتواند گناهان را بیامرزد؟» ²² عیسی افکار ایشان را درک نموده ، در جوا ب ایشان گفت: «چرا در خاطر خود تفکر م یکنید؟ ²³ کدام سهل تر است ، گفتن » : نموده ، در جوا ب ایشان گفت اینکه گناهان تو آمرزیده شد، یا گفتن اینکه برخیز و بخرام ؟ ²⁴ لیکن تا بدانید که پسر انسان را استطاعت آمرزیدن گناهان بر روی زمین هست» مفلو ج را گفت: «تو را م یگویم برخیز و بستر خود را برداشته ، ب ه خانه خود برو.» ²⁵ در ساعت برخاسته ، پی ش ایشان آنچه بر آن خوابیده بود «. خود را برداشته ، ب ه خانه خود برو برداشت و به خانه خود خدا را حمدکنان روانه شد. ²⁶ و حیرت همه را فرو گرفت و خدا را تمجید می نمودند و خو ف بر ایشا ن مستولی شده ، گفتند: «امروز چیزها ی عجیب دیدیم.» ²⁷ از آن پس بیرون رفته ، باجگیری را ک ه لاوی نا م داشت ، بر باجگا ه نشسته دید. او را گفت: «از عقب من بیا» ²⁸ در حا ل همه چیز را تر ک کرده ، برخاست و در عقب وی روانه شد. ²⁹ و لاوی ضیافتی بزرگ در خانه خود برا ی او کرد و جمعی بسیار از باجگیرا ن و دیگران با ایشان نشستند. ³⁰ اما کاتبان ایشان و فریسیان همهمه نموده ، به شاگردان او گفتند: «برای چه با باجگیران و گناهکاران اکل و شر ب می کنید؟» ³¹ عیسی در جواب ایشان گفت: «تندرستان احتیاج به طبیب ندارند بلکه مریضان . ³² و نیامد هام تا عادلان بلکه تا عاصیان را به توبه بخوانم.» ³³ پس به وی گفتند: «از چه سبب شاگردان یحیی روزه بسیار می دارند و نماز می خوانند و همچنین شاگردان فریسیان نیز، لیکن شاگردان تو اکل و شرب می کنند.» ³⁴ بدیشان گفت: «آیا می توانید پسرا ن خانه عروسی را مادامی که داماد با ایشان است روزه دار سازید؟ ³⁵ بلکه ایامی می آید ک ه داماد از ایشا ن گرفته شود، آنگاه در آن روزها روز ه خواهند داشت.» ³⁶ و مثل ی برای ایشان آورد که «هیچ کس پارچه ای از جامه نو را بر جامه کهنه وصله نمی کند والا آن نو را پار ه کند و وصل های که از نو گرفته شد نیز در خور آ ن کهنه نبود. ³⁷ و هیچ کس شراب نو را در مشکهای کهنه نمی ریزد والا شراب نو، مشکها را پاره می کند و خودش ریخته و مشکها تبا ه می گردد. ³⁸ بلکه شراب نو را در مشکهای نو باید ریخت تا هر دو محفو ظ بماند. ³⁹ و کس ی نیست که چون شراب کهنه را نوشیده فی الفور نو را طل ب کند، زیرا م یگوید کهنه بهتر اس ت.»

6 6

¹ و واق ع شد در سبت دوم اولی ن که او از میا ن کشت زارها می گذشت و شاگردانش خوشه ها م یچیدند و به کف مالیده می خوردند. ² بعضی از فریسیان بدیشان گفتند: «چرا کاری می کنید که کردن آن در سبت جایز نیست» ³ در جواب ایشان گفت: «آیا نخوانده اید آنچ ه داود و رفقایش کردند در وقتی که گرسن ه بودند، ⁴ چگونه به خانه خدا درآمده ، نان تقْدمه را گرفته بخورد و ب ه رفقای خود نیز داد که خوردن آن جز ب ه کهنه روا نیست؟» ⁵ بدیشان گفت: «پسر انسا ن مالک روز سبت نیز هست.» ⁶ در سبت دیگر ب ه کنیسه درآمده تعلیم می داد و در آنجا مرد ی بود که دس ت راستش خشک بود. ⁷ کاتبان و فریسیا ن چشم بر او می داشتند که شاید در سبت شفا دهد تا شکایت ی بر او یابند. ⁸ خیالات ایشان را درک نموده ، بدان مرد دس ت خشک گفت: «از شما چیزی می پرسم که در روز بایست» در حال برخاسته بایستاد. ⁹ بدیشان گف ت: «از شما چیزی می پرسم که در روز سبت کدا م رواست ، نیکویی کردن یا بدی ، رهانیدن جان یا هلاک کردن؟» ¹⁰ پس چشم خود را بر جمیع ایشان گردانیده ، بدو گف ت: «دست خود را دراز ک ن.» او چنان کرد و فورا دستش مثل دست دیگر صحی ح گشت . ¹¹ اما ایشان از حماق ت پر گشته به یکدیگر م یگفتند ک ه «با عیسی چه کنیم؟» ¹² و در آن روزها برفراز کوه برآمد تا عباد ت کند وآ ن شب را در عبادت خدا به صبح آورد. ¹³ و چون روز شد، شاگردان خود را پی ش طلبیده دوازده نفر از ایشا ن را انتخاب کرده ، ایشان را نیز رسول خواند. ¹⁴ یعنی شمعون که او را پطرس نیز نام نهاد و برادرش اندریاس ، یعقوب و یوحنا، فیلپ س و برتولما، ¹⁵ متی و توما، یعقوب اب ن حلفی و شمعو ن معروف به غیور. ¹⁶ یهودا برادر یعقو ب و یهودای اسخریوطی که تسلی م کننده وی بود. ¹⁷ و با ایشا ن به زیر آمده ، بر جای هموار بایستاد و جمعی از شاگردان وی و گروهی بسیار از قوم ، از تما م یهودیه و اورشلیم و کناره دریای صور و صیدون آمدند تا کلا م او را بشنوند و از امراض خود شفا یابند. ¹⁸ و کسانی که از ارواح پلید معذب بودند، شفا یافتند ¹⁹ و تما م آن گروه می خواستند او را لم س کنند زیرا قوت ی از وی صادر شده ، هم ه را صح ت می بخشید. ²⁰ پس نظر خود را ب ه شاگردان خویش افکنده ، گف ت: «خوشابحال شما ای مساکین زیر ملکوت خدا از آن شما است . ²¹ خوشابحال شما که اکنون گرسنه اید، زیرا که سیر خواهید شد. خوشابحال شما که الحال گریانید، زیرا خواهید خندید. ²² خوشابحال شما وقتی که مردم بخاطر پسر انسا ن از شما نفرت گیرند و شما را از خود جدا سازند و دشنام دهند و نام شما را مثل شریر بیرون کنند. ²³ در آن روز شاد باشید و وجد نمایید زیرا این ک اجر شما در آسمان عظیم می باشد، زیرا که به همینطور پدران ایشان با انبیا سلو ک نمودند. ²⁴ لیکن وای بر شما ای دولتمندان زیرا که تسلی خود را یافته اید. ²⁵ وای بر شما ای سیرشدگان ، زیرا گرسنه خواهید شد. وای بر شما ک ه الآن خندانید زیرا که ماتم و گری ه خواهید کرد. ²⁶ وای بر شما وقتی که جمیع مردم شما را تحسین کنند، زیرا همچنین پدران ایشان با انبیای کذبه کردند. ²⁷ لیکن ای شنوندگان شما را می گویم دشمنان خود را دوس ت دارید و با کسانی که از شما نفرت کنند، احسان کنید. ²⁸ و هر که شما را لعن کند، برای او برکت بطلبید و برا ی هرکه با شما کینه دارد، دعای خیر کنید. ²⁹ و هرکه بر رخسار تو زند، دیگری را نیز به سوی او بگردان و کسی که ردای تو را بگیرد، قبا را نیز از او مضایقه مکن . ³⁰ هرکه از تو سؤال کند بدو بده و هر که مال تو را گیرد از وی باز مخواه . ³¹ و چنانکه می خواهید مردم با شما عم ل کنند، شما نیز ب ه همانطور با ایشان سلوک نمایید. ³² زیرا اگر محبا ن خود را محبت نمایید، شما را چ ه فضیلت است ؟ زیرا گناهکاران هم » محبان خود را محب ت می نمایند. ³³ و اگر احسا ن کنید با هر که به شما احسان کند، چه فضیلت دارید؟ چونکه گناهکاران نیز چنین می کنند. ³⁴ و اگر قر ض دهید ب ه آنانی که امید بازگرفت ن از ایشان دارید، شما را چه فضیلت است ؟ زیرا گناهکاران نیز به گناهکاران قرض می دهند تا از ایشان عوض گیرند. ³⁵ بلکه دشمنان خود را محبت نمایید و احسان کنید و بدو ن امید عوض ، قرض دهید زیرا که اجر شما عظیم خواهد بود و پسران حضرت اعلی ' خواهید بود چونکه او با ناسپاسان و بدکارا ن مهربان است . ³⁶ پس رحیم باشید چنانک ه پدر شما نیز رحی م است . ³⁷ داوری مکنید تا بر شما داور ی نشود و حکم مکنید تا بر شما حکم نشود و عفو کنید تا » آمرزیده شوید. ³⁸ بدهید تا به شما داده شود. زیرا پیمانه نیکوی افشرده و جنبانیده و لبریز شد ه را در دامن شما خواهند گذارد. زیرا که به همان پیمانه ای که می پیمایید برا ی شما پیموده خواهد شد.» ³⁹ پس برای ایشان مثلی زد که «آیا می تواند کور، کور را راهنمایی کند؟ آیا هر دو در حفره ای نمی افتند؟ ⁴⁰ شاگرد از معلم خویش بهتر نیس ت لیکن هر که کامل شده باشد، مثل استاد خود بود. ⁴¹ و چرا خسی را که در چشم برادر تو است می بینی و چوبی را که در چشم خود داری نمی یابی ؟ ⁴² و چگونه بتوانی برادر خود را گویی ای برادر اجازت ده تا خس را از چشم تو برآورم و چوبی را که در چشم خود داری نم یبینی ؟ ای ریاکار اول چوب را از چش م خود بیرون کن ، آنگاه نیکو خواه ی دید تا خس را از چشم برادر خود برآور ی. ⁴³ زیرا هیچ درخت نیکو میوه بد بار نمی آورد و نه درخت بد، میوه نیکو آورد. ⁴⁴ زیرا که هر درخ ت از میوه اش شناخته می شود. از خار انجیر را نم ییابند و از بوت ه، انگور را نم یچینند. ⁴⁵ آدم نیکو از خزین ه خوب دل خود، چیز نیکو برمی آورد و شخ ص شریر از خزینه بد د ل خویش ، چیز بد بیرو ن می آورد. زیرا که از زیادتی دل زبان سخن می گوید. ⁴⁶ و چو ن است که مرا خداوندا خداوندا م یگویید و آنچ ه می گویم بعمل نمی آورید. ⁴⁷ هر که نزد من آید و سخنا ن مرا شنود و آنها را بجا آورد، شما را نشا ن می دهم که به چه کس مشابهت دارد. ⁴⁸ مثل شخصی است که خانه ای می ساخت و زمین را کند ه، گود نمود و بنیاد ش را بر سن گ نهاد. پس چون سیلاب آمده ، سی ل بر آن خانه زور آورد، نتوانس ت آن را جنب ش دهد زیرا که بر سنگ بنا شده بود. ⁴⁹ لیکن هر که شنید و عمل نیاورد، مانند شخصی است ک ه خانه ای بر روی زمین بی بنیاد بنا کرد ک ه چون سیل بر آن صدمه زد، فورا افتاد و خراب ی آن خانه عظیم بود.»

7 7

¹ و چون همه سخنان خود را به سمع خلق به اتمام رسانید، وارد کفرناحوم شد. ² یوزباشی را غلامی که عزیز او بود، مریض و مشرف بر موت بود. ³ خبر عیس ی را شنید، مشایخ یهود را نزد وی فرستاده از او خواه ش کرد که آمده ، غلا م او را شفا بخشد. ⁴ نزد عیسی آمده ، به الحاح نزد او التما س کرده ، گفتند: «مستحق است که این احسان را برایش بجا آوری . ⁵ قوم ما را دوس ت می دارد و خود برا ی ما کنیس ه را ساخت.» ⁶ عیسی با ایشان روانه شد و چو ن نزدیک به خانه رسید، یوزباش ی چند نفر از دوستان خود را نزد او فرستاده ، بدو گفت: «خداوندا، زحمت مکش زیرا لایق آن نیستم که زیر سقف من درآیی . ⁷ از ای ن سبب خود را لایق آن ندانستم که نزد تو آی م، بلک ه سخنی بگو تا بنده من صحیح شود. ⁸ که من نیز شخصی هستم زیر حکم و لشکریان زیر دست خود دارم . چون به یکی گویم برو، می رود و به دیگری بیا، می آید و به غلام خود این را بکن ، می کند.» ⁹ عیس ی این را شنید، تعجب نموده به سوی آن جماعتی که از عق ب او م یآمدند روی گردانیده ، گفت: «به شما می گویم چنین ایمانی ، در اسرائیل هم نیافته ام.» ¹⁰ پس فرستادگان به خانه برگشته ، آن غلام بیمار را صحی ح یافتند. ¹¹ و دو روز بعد ب ه شهری مسمی ' به نائین می رفت و بسیار ی از شاگردان او و گروه ی عظیم ، همراهش می رفتند. ¹² چون نزدیک به دروازه شهر رسید، ناگاه میتی را که پسر یگانه بیوه زنی بود می بردند و انبوه ی کثیر از اه ل شهر، با و ی می آمدند. ¹³ چون خداوند او را دید، دل ش بر او بسوخت و به وی گفت: «گریان مباش.» ¹⁴ و نزدیک آمده ، تابوت را لمس نمود و حاملا ن آن بایستادند. پس گفت: «ای جوان ، تو را می گویم برخیز.» ¹⁵ در ساعت آن مرده راست بنشست و سخن گفتن آغاز کرد و او را ب ه مادرش سپرد. ¹⁶ پس خوف همه را فراگرفت و خدا را تمجیدکنان می گفتند که «نبی ای بزرگ در میان ما مبعو ث شده و خدا از قوم خود تفقد نموده است.» ¹⁷ پس این خبر درباره او در تمام یهودیه و جمیع آن مرز و بوم منتشر شد. ¹⁸ و شاگردان یحیی او را از جمیع این وقایع مطلع ساختند. ¹⁹ پس یحیی دو نفر از شاگردان خود را طلبیده ، نزد عیسی فرستاد ه، عر ض نمود که «آیا تو آن آینده هستی یا منتظر دیگری باشیم؟» ²⁰ آن دو نفر نزد وی آمده ، گفتند: «یحیی تعمید دهند ه ما را نزد تو فرستاده ، می گوید آیا تو آن آینده هستی یا منتظر دیگری باشیم.» ²¹ در همان ساعت ، بسیاری را از مرضها و بلایا و ارواح پلید شفا داد و کوران بسیاری را بینای ی بخشید. ²² عیسی در جواب ایشان گفت: «بروید و یحیی را از آنچه دیده و شنید هاید خبر دهید که کوران ، بینا و لنگا ن خرامان و ابرصان طاهر و کرا ن، شنوا و مردگا ن، زند ه می گردند و به فقرا بشار ت داده می شود. ²³ و خوشابحال کسی که در م ن لغزش نخورد.» ²⁴ و چون فرستادگان یحیی رفته بودند، درباره یحیی بدان جماعت آغاز سخ ن نهاد که «برای دیدن چه چیز به صحرا بیرون رفته بودید، آیا نی یی را که از باد در جنب ش است ؟ ²⁵ بلکه بجهت دیدن چه بیرون رفتید، آیا کس ی را ک ه به لباس نرم ملبس باشد؟ اینک آنانی که لباس فاخر می پوشند و عیاشی می کنند، در قصرهای سلاطین هستند. ²⁶ پس برای دیدن چه رفته بودید، آیا نبی ای را؟ بلی به شما م یگویم کسی را که از نبی هم بزرگتر است . ²⁷ زیرا این است آنکه درباره وی مکتوب است ، این ک من رسول خود را پیش روی تو می فرستم تا راه تو را پیش تو مهیا سازد. ²⁸ زیرا که شما را می گویم از اولاد زنان نبی ای بزرگتر از یحی ی تعمید دهنده نیست ، لیکن آنکه در ملکوت خدا کوچکتر است از وی بزرگتر است.» ²⁹ و تما م قوم و باجگیران چون شنیدند، خدا را تمجید کردند زیرا که تعمید از یحیی یافته بودند. ³⁰ لیکن فریسیان و فقها اراده خدا را از خود رد نمودند زیرا که از و ی تعمید نیافت ه بودند. ³¹ آنگاه خداوند گفت: «مردمان این طبقه را به چه تشبیه کنم و مانند چه می باشند؟ ³² اطفالی را می مانند که در بازارها نشسته ، یکدیگر را صدا زده می گویند، برای شما نواختیم رقص نکردید و نوحه گری کردیم گریه ننمودید. ³³ زیرا که یحیی تعمید دهنده آمد که نه نان می خورد و نه شراب می آشامید، م یگویید دیو دارد. ³⁴ پسر انسان آمد که می خورد و م یآشامد، می گویید اینک مردی است پرخور و باده پرست و دوس ت باجگیران و گناهکاران . ³⁵ اما حکمت از جمی ع فرزندان خود مصدق می شود.» ³⁶ و یکی از فریسیا ن از او وعد ه خواست که با او غذا خورد. پس به خانه فریسی درآمده بنشست . ³⁷ که ناگاه زنی که در آن شهر گناهکار بود، چون شنید که در خانه فریسی به غذا نشسته است ، شیشه ای از عطر آورده ، ³⁸ در پشت سر او نزد پایهای ش گریان بایستاد و شروع کرد به شستن پایهای او ب ه اشک خود و خشکانید ن آنها به موی سر خود و پایها ی وی را بوسیده آنها را ب ه عطر تدهی ن کرد. ³⁹ چون فریسی ای که از او وعده خواسته بود این را بدید، با خود می گفت که «این شخص اگر نبی بودی هرآینه دانستی که این کدام و چگونه زن است که او را لمس می کند، زیرا گناهکاری است.» ⁴⁰ عیسی جواب داده به وی گفت: «ای شمعون چیزی دارم که به تو گویم.» گفت: «ای استاد بگو.» ⁴¹ گفت: «طلبکاری را دو بدهکار بود که از یکی پانصد و از دیگری پنجاه دینار طلب داشتی . ⁴² چون چیزی نداشتند که ادا کنند، هر دو را بخشید. بگو کدام یک از آ ن دو او را زیادتر محب ت خواهد نمود.» ⁴³ شمعون در جواب گفت: «گمان می کنم آنکه او را زیادتر بخشید.» به وی گف ت: «نیکو گفت ی.» ⁴⁴ پس به سوی آن زن اشاره نموده به شمعون گفت: «این زن را نمی بینی ؟ به خانه تو آمدم آب بجهت پایهای من نیاوردی ، ولی این زن پایهای مرا ب ه اشکها شست و ب ه مویهای سر خود آنها را خشک کرد. ⁴⁵ مرا نبوسیدی ، لیکن این زن از وقتی که داخل شدم از بوسیدن پایهای من باز نایستاد. ⁴⁶ سر مرا به روغن مسح نکردی ، لیکن او پایهای مرا ب ه عطر تدهین کرد. ⁴⁷ از این جهت به تو م یگویم ، گناهان او که بسیار اس ت آمرزیده شد، زیرا ک ه محبت بسیار نمود ه است .لیکن آنکه آمرزش کمتر یاف ت، محبت کمتر م ینماید.» ⁴⁸ پس به آن زن گفت: «گناهان تو آمرزیده شد.» ⁴⁹ و اهل مجلس در خاطر خود تفکر آغاز کردند که این کیست که گناهان را ه م می آمرزد. ⁵⁰ پس به آن زن گف ت: «ایمانت تو را نجا ت داده است . به سلامتی روانه شو.»

8 8

¹ و بعد از آن واقع شد که او در هر شهری و دهی گشته ، موعظه می نمود و به ملکوت خدا بشارت می داد و آن دوازده با وی می بودند. ² زنان چند که از ارواح پلید و مرضها شفا یافته بودند، یعنی مریم معروف به مجدلیه که از او هفت دیو بیرون رفته بودند، ³ یونا زوجه خوزا، ناظر هیرودیس و سوس ن و بسیار ی از زنا ن دیگر که از اموال خود او را خدم ت می کردند. ⁴ چو ن گروه ی بسیار فراه م می شدند و از هر شهر نزد او م یآمدند، مثلی آورده ، گفت ⁵ «برزگری بجهت تخ م کاشتن بیرون رفت . و وقتی که تخم می کاشت ، بعضی بر کناره راه ریخته شد و پایما ل شده ، مرغان هوا آن را خوردند. ⁶ پاره ای بر سنگلاخ افتاده ، چون رویید از آنجهت که رطوبتی نداشت خشک گردید. ⁷ قدری در میان خارها افکنده شد که خارها با آن نمو کرده آن را خفه نمود. ⁸ بعضی در زمین نیکو پاشیده شده ، رویید و صد چندا ن ثمر آورد.» چون این بگف ت ندا در داد: «هر که گوش شنوا دارد بشنود.» ⁹ شاگردانش از او سؤا ل نموده ، گفتند که «معنی این مثل چیست؟» ¹⁰ گفت: «شما را دانستن اسرار ملکوت خدا عطا شده است و لیکن دیگران را ب ه واسطه مثلها، تا نگریسته نبینند شنیده درک نکنند. ¹¹ اما مث ل این است که تخم کلام خداست . ¹² و آنان ی که در کنار راه هستند کسانی می باشند که چون می شنوند، فورا ابلیس آمده ، کلام را از دلها ی ایشان می رباید، مبادا ایمان آورده نجات یابند. ¹³ و آنانی که بر سنگلاخ هستند، کسانی می باشند که چون کلام را می شنوند، آن را به شادی می پذیرند و اینها ریشه ندارند؛ پ س تا مدتی ایمان می دارند و در وقت آزمایش ، مرتد می شوند. ¹⁴ اما آنچه در خارها افتاد اشخاصی می باشند که چون شنوند می روند و اندیشه های روزگار و دول ت و لذات آن ایشان را خفه می کند و هیچ میوه به کمال نمی رسانند. ¹⁵ اما آنچ ه در زمین نیکو واقع گشت کسانی می باشند که کلام را ب ه دل راست و نیکو شنیده ، آن را نگاه می دارند و با صبر، ثمر م یآورند. ¹⁶ «و هیچ کس چراغ را افروخته ، آن را زیر ظرفی یا تختی پنهان نمی کند بلکه بر چراغدا ن می گذارد تا هر که داخل شود روشنی را ببیند. ¹⁷ زیرا چیزی نهان نیست که ظاهر نگردد و ن ه مستور که معلوم و هویدا نشود. ¹⁸ پس احتیاط نمایید که به چه طور م یشنوید، زیرا هر که دارد «. بدو داد ه خواهد شد و از آنک ه ندارد آنچه گمان هم می برد ک ه دارد، از او گرفت ه خواهد شد.» ¹⁹ و مادر وبرادران او نزد و ی آمده به سبب ازدحام خلق نتوانستند او را ملاقا ت کنند. ²⁰ پس او را خبر داده گفتند: «مادر و برادرانت بیرون ایستاده ، می خواهند تو را ببینند.» ²¹ در جواب ایشان گفت: «مادر و برادرا ن من اینانند که کلام خدا را شنیده ، آن را بجا م یآورند.» ²² روزی از روزها او با شاگردا ن خود به کشتی سوار شد ه، ب ه ایشان گفت: «به سوی آن کنار دریاچ ه عبور بکنیم.» پس کشتی را حرکت دادند. ²³ و چون می رفتند، خواب او را در ربود «. کنار دریاچ ه عبور بکنیم که ناگاه طوفان باد بر دریاچه فرود آمد، بحد ی که کشتی از آب پر می شد و ایشا ن در خطر افتادند. ²⁴ پس نزد او آمد ه، او را بیدار کرد ه، گفتند «استادا، استادا، هلا ک می شویم.» پس برخاسته ، باد و تلاط م آب را نهیب داد تا ساک ن گشت و آرامی پدید آمد. ²⁵ پس به ایشان گفت: «ایمان شما کجا است؟» ایشان ترسان و متعج ب شده ، با یکدیگر می گفتند که «این چطور آدمی است که بادها و آ ب را ه م امر م یفرماید و اطاع ت او م یکنند؟» ²⁶ و به زمین جدریان که مقابل جلیل است ، رسیدند. ²⁷ چون به خشکی فرود آمد، ناگاه شخصی از آن شهر که از مدت مدیدی دیوها داشتی و رخت نپوشیدی و در خانه نماندی بلکه در قبرها منز ل داشتی ، دچار وی گردید. ²⁸ چون عیسی را دید، نعره زد و پیش او افتاده ، به آواز بلند گفت: « ای عیسی پسر خدای تعالی ، مرا با تو چه کار است ؟ از تو التماس دارم که مرا عذاب ندهی.» ²⁹ زیرا که روح خبیث را امر فرمود ه بود که از آن شخص بیرون آید، چونکه بارها او را گرفته بود، چنانکه هر چند او را به زنجیرها و کنده ها بسته نگاه می داشتند، بندها را م یگسیخت و دیو او را ب ه صحرا م یراند. ³⁰ عیسی از او پرسید ه، گف ت: «نام تو چیس ت؟» گفت: «لجئون.» زیرا که دیوهای بسیار داخل او شده بودند. ³¹ و از او استدعا کردند ک ه ایشان را نفرماید که به هاویه روند. ³² و در آن نزدیکی گله گراز بسیاری بودند که ر کوه می چریدند. پس از او خواهش نمودند ک ه بدیشان اجازت دهد تا در آنها داخ ل شوند. پس ایشان را اجازت داد. ³³ ناگاه دیوها از آن آدم بیرون شده ، داخ ل گرازان گشتند که آن گله از بلند ی به دریاچه جسته ، خفه شدند. ³⁴ ون گرازبانان ماجرا را دیدند، فرار کردند و در شهر و اراض ی آن شهرت دادند. ³⁵ پس مردم بیرون آمده تا آن واقعه را ببینند؛ نزد عیس ی رسیدند و چو ن آن آدمی را که از او دیوها بیرون رفته بودند، دیدند که نزد پایها ی عیسی رخت پوشیده و عاقل گشته نشسته است ، ترسیدند. ³⁶ و آنانی که این را دیده بودند، ایشان را خبر دادند که آن دیوانه چطور شفا یافته بود. ³⁷ پس تمام خلق مرزوبوم جدریان از او خواهش نمودند که از نزد ایشان روانه شود، زیرا خوفی شدید بر ایشان مستولی شده بود. پس او به کشت ی سوار شد ه، مراجعت نمود. ³⁸ اما آن شخصی که دیوها از وی بیرون رفته بودند، از او درخواست کرد که با وی باشد. لیکن عیسی او را روانه فرموده ، گفت: ³⁹ خانه خود برگرد و آنچه خدا با تو کرده است حکایت کن.» در تمام شهر از آنچه عیسی بدو نمود ه بود، موعظه کرد. ⁴⁰ و چون عیسی مراجعت کرد، خلق او را پذیرفتند زیرا جمیع مردم چشم به راه او می داشتند. ⁴¹ که ناگاه مردی ، یایرس نام که رئیس کنیس ه بود، به پایهای عیسی افتاده ، به او التماس نمود که به خانه او بیاید. ⁴² زیرا که او را دختر یگانه ای قریب به دوازده ساله بود که مشرف بر مو ت بود. و چو ن می رفت ، خل ق بر او ازدحا م می نمودند. ⁴³ ناگاه زنی که مدت دوازده سال به استحاضه مبتلا بود و تما م مایملک خود را صرف اطبا نموده و هی چکس نمی توانست او را شفا دهد، ⁴⁴ از پش ت سر و ی آمده ، دامن ردای او را لمس نمود که در ساعت جریان خونش ایستاد. ⁴⁵ پس عیسی گفت: «؟ کیست که مرا لم س نمود؟» چون همه انکار کردند، پطرس و رفقایش گفتند: «ای استاد، مردم هجوم آورده ، بر تو ازدحام می کنند و می گویی کیست که مرا لم س نمود؟» ⁴⁶ عیسی گفت: «البته کسی مرا لمس نموده است ، زیرا که من در ک کردم که قوتی از من بیرون شد.» ⁴⁷ چون آن زن دید که نمی تواند پنهان ماند، لرزا ن شده ، آمد و نزد وی افتاده پیش همه مردم گف ت که به چه سبب او را لم س نمود و چگون ه فوراشفا یافت. ⁴⁸ وی را گفت: «ای دختر، خاطرجمع دار؛ ایمانت تو را شفا داده است ؛ به سلامتیبرو.» ⁴⁹ و این سخن هنوز بر زبان او بود که یکی از خانه رئیس کنیسه آمده ، به وی گفت : «دخترت مرد. دیگر استاد را زحمت مده.» ⁵⁰ چون عیسی این را شنید، توجه نموده به وی گفت : «ترسان مباش ، ایمان آور و ب س که شفا خواهد یافت.» ⁵¹ و چون داخل خانه شد، جز پطرس و یوحنا و یعقو ب و پدر و مادر دختر، هی چکس را نگذاشت که به اندرون آید. ⁵² و چون همه برای او گریه و زاری می کردند، او گف ت: «گریان مباشید! نمرده بلک ه خفته است.» ⁵³ پس به او استهزا کردند چونکه می دانستند که مرده است . ⁵⁴ س او همه را بیرون کرد و دست دختر را گرفته ، صدا زد و گفت: «ای دختر برخیز.» ⁵⁵ روح او برگشت و فورا برخاست . پس عیسی فرمود تا به وی خوراک دهند. ⁵⁶ و پدر و مادر او حیرا ن شدند. پس ایشان را فرمود که هیچ کس را از این ماجرا خبر ندهند.

9 9

¹ دوازده شاگرد خود را طلبید ه، ب ه ایشان قوت و قدر ت بر جمی ع دیوها و شفا دادن امراض عطا فرمود. ² ایشان را فرستاد تا ب ه ملکوت خدا موعظه کنند و مریضا ن را صحت بخشند. ³ بدیشان گفت: «هیچ چیز بجهت راه برمدارید، نه عصا و نه توشه دان و نه نان و نه پول و ن ه برای یک نفر دو جام ه. ⁴ هرخانه ای که داخل شوید، همان جا بمانید تا از آن موضع روانه شوید. ⁵ هر که شما را نپذیرد، وقتی که از آن شهر بیرون شوید، خاک پایهای خود را نیز بیفشانید تا بر ایشان شهادتی شود.» ⁶ بیرون شده ، در دهات می گشتند و بشارت می دادند و در هرجا صح ت می بخشیدند. ⁷ هیرودیس تیترارک ، چون خبر تمام این وقایع را شنید، مضطرب شد زیرا بعضی می گفتند که یحیی از مردگان برخاسته است ، ⁸ بعضی که الیاس ظاهر شده و دیگران ، که یکی از انبیای پیشین برخاسته است . ⁹ هیرودیس گفت «کیست که درباره او چنی ن خبر می شنوم؟» و طال ب ملاقات وی می بود. ¹⁰ و چون رسولان مراجعت کردند، آنچ ه کرده بودند بدو بازگفتند. پس ایشان را برداشته به ویران های نزدیک شهری که بیت صیدا نام داشت به خلوت رفت . ¹¹ اما گروهی بسیار اطلا ع یافته ، در عق ب وی شتافتند. پس ایشان را پذیرفته ، ایشان را از ملکوت خدا اعلام می نمود و هر که احتیاج به معالجه می داشت ، صحت می بخشید. ¹² و چون روز رو ب ه زوال نهاد، آن دوازده نزد وی آمده ، گفتند: «مردم را مرخ ص فرما تا به دها ت و اراضی این حوالی رفته ، منزل و خوراک برای خویشتن پیدا نمایند، زیرا که در اینجا در صحرا می باشیم.» ¹³ او بدیشان گف ت: «شما ایشان را غذا دهید.» گفتند: «ما را جز پنج نان و دو ماهی نیست مگر برویم و بجهت جمیع این گروه غذا بخریم!» ¹⁴ یرا قریب به پنجهزار مرد بودند. پس به شاگردان خود گفت که ایشان را پنجا ه پنجاه ، دست ه دسته ، بنشانند. ¹⁵ ایشان همچنین کرده ، همه را نشانیدند. ¹⁶ پس آن پنج نان و دو ماه ی را گرفت ه، به سوی آسمان نگریست و آنها را برکت داده ، پار ه نمود و به شاگردان خود داد تا پیش مردم گذارند. ¹⁷ پس همه خورده سیر شدند و دوازد ه سبد پر از پاره های باقی مانده برداشتند. ¹⁸ و هنگام ی که او ب ه تنهایی دعا م یکرد و شاگردان ش همراه او بودند، از ایشان پرسیده ، گفت: «مردم مرا که می دانند؟» ¹⁹ در جواب گفتند: «یحیی تعمید دهنده و بعضی الیاس و دیگران می گویند که یکی از انبیای پیشین برخاسته است.» ²⁰ بدیشان گفت: «شما مرا که می دانید؟» پطرس در جواب گف ت: «مسیح خدا.» ²¹ پس ایشان را قدغ ن بلیغ فرمود که «هیچ کس را از این اطلاع مدهید.» ²² و گف ت: «لازم است که پسر انسا ن زحمت بسیار بیند و از مشایخ و رؤسا ی کهنه و کاتبان رد شده ، کشته شود و روز سو م برخیزد.» ²³ پس به همه گفت: «اگر کسی بخواهد مرا پیروی کند م یباید نفس خود را انکار نمود ه، صلیب خود را هر روزه بردارد و مرا متابعت کند. ²⁴ یرا هر که بخواهد جان خود را خلاص ی دهد آن را هلاک سازد و هر کس جان خود را بجهت من تلف کرد، آن را نجا ت خواهد داد. ²⁵ زیرا انسان را چ ه فایده دارد که تمام جهان را ببرد و نفس خود را بر باد دهد یا آن را زیان رساند. ²⁶ زیرا هر که از من و کلام من عار دارد، پسر انسا ن نیز وقتی که در جلال خود و جلال پدر و ملائکه مقدسه آید، از او عار خواهد داش ت. ²⁷ لیکن هرآینه به شما می گویم که بعضی از حاضری ن در اینجا هستند که تا ملکو ت خدا را نبینند ذائقه موت را نخواهند چشید.» ²⁸ و از این کلام قریب به هشت روز گذشته بود که پطرس و یوحنا و یعقوب را برداشت ه، بر فراز کوهی برآمد تا دعا کند. ²⁹ و چون دعا می کرد، هیأت چهره او متبدل گشت و لبا س او سفید و درخشا ن شد. ³² اما پطر س و رفقایش را خواب در ربود. پس بیدار شده ، جلال او و آن دو مرد را که با وی بودند، دیدند. ³³ و چون آن دو نفر از او جدا م یشدند، پطر س به عیسی گفت که «ای استاد، بودن ما در اینجا خوب است . پس سه سایبان بسازیم یکی برای تو و یک ی برای موسی و دیگر ی برای الیاس.» زیرا که نمی دانست چه می گفت . ³⁴ این سخن هنوز بر زبانش می بود که ناگاه ابری پدیدار شد ه، بر ایشان سایه افکند و چون داخل ابر می شدند، ترسان گردیدند. ³⁵ آنگاه صدایی از ابر برآمد ک ه «این است پسر حبیب م ن، او را بشنوید.» ³⁶ و چون این آواز رسید، عیس ی را تنها یافتند و ایشا ن ساکت ماندند و از آنچ ه دیده بودند، هیچ کس را در آن ایام خبر ندادند. ³⁷ و در روز بعد چو ن ایشان از کوه به زیر آمدند، گروهی بسیار او را استقبا ل نمودند. ³⁸ که ناگاه مردی از آن میان فریادکنان گفت: «ای استاد به تو التما س می کنم که بر پسر من لطف فرمایی زیرا یگان ه من است . ³⁹ که ناگاه روحی او را م یگیرد و دفعه صیحه می زند و ک ف کرده مصروع می شود و او را فشرده ، ب ه دشواری رها م یکند. ⁴⁰ و از شاگردان ت درخواست کردم که او را بیرو ن کنند نتوانستند.» ⁴¹ عیسی در جواب گفت: «ای فرقه بی ایمان کج روش ، تا کی با شما باشم و متحم ل شما گردم ؟ پسر خود را اینجا بیاور!» ⁴² و چو ن او می آمد، دیو او را دریده ، مصروع نمود. اما عیسی آن روح خبیث را نهی ب داده ، طفل را شفا بخشید و ب ه پدرش سپرد. ⁴³ و همه از بزرگ ی خدا متحیر شدند و وقتی که همه از تما م اعمال عیسی متعجب شدند، به شاگردان خود گفت : ⁴⁴ «این سخنان را در گوشها ی خود فراگیرید زیرا که پسر انسان به دستهای مردم تسلیم خواهد شد.» ⁴⁵ ولی این سخن را درک نکردند و از ایشان مخفی داشته شد که آن را نفهمند و ترسیدند که آن را از وی بپرسند. ⁴⁶ و در میان یشان مباحثه شد که «کدام یک از ما بزرگتر اس ت؟» ⁴⁷ عیسی خیال دل ایشان را ملتفت شده ، طفلی بگرفت و او را نزد خود برپا داشت ⁴⁸ و به ایشان گفت: «هر که اینطفل را به نام من قبول کند، مرا قبو ل کرده باشد و هر ک ه مرا پذیرد، فرستنده مرا پذیرفته باشد. زیرا هر ک ه از جمیع شما کوچکتر باشد، هما ن بزرگ خواهد بود» ⁴⁹ یوحنا جواب داده گف ت: «ای استاد شخصی را دیدیم که به نام تو دیوها را اخرا ج می کند و او را منع نمودیم ، از آن رو که پیروی ما نم یکند.» ⁵⁰ عیسی بدو گفت: «او را ممانعت مکنید زیرا هر که ضد شما نیس ت با شماست.» ⁵¹ و چون روزهای صعود او نزدیک می شد، روی خود را ب ه عزم ثابت به سوی اورشلیم نهاد. ⁵² پس رسولان پیش از خود فرستاد ه، ایشان رفته به بلدی از بلاد سامریان وارد گشتند تا برای او تدار ک بینند. ⁵³ اما او را جای ندادند از آن رو ک ه عازم اورشلیم می بود. ⁵⁴ و چون شاگردان او، یعقوب و یوحنا ای ن را دیدند گفتند: «ای خداوند آیا می خواهی بگوییم ک ه آتش از آسمان باریده ، اینها را فرو گیرد چنانکه الیاس نیز کرد؟» ⁵⁵ آنگاه روی گردانیده بدیشان گفت : «نمی دانید که شما از کدام نوع روح هستید. ⁵⁶ زیرا که پسر انسان نیامده است تا جان مردم را هلاک سازد بلکه تا نجات دهد.» پس به قریه ای دیگر رفتند. ⁵⁷ و هنگامی که ایشان می رفتند، در اثنای راه شخصی بدو گفت: «خداوندا، هر جا روی تو را متابع ت کنم.» ⁵⁸ عیسی به وی گفت: «روباهان را سوراخها اس ت و مرغان هوا را آشیان هها، لیکن پسر انسان را جای سر نهاد ن نیست.» ⁵⁹ و به دیگری گفت: «از عقب من بیا.» گفت: «خداوندا اول مرا رخصت ده تا بروم پدر خود را دف ن کنم.» ⁶⁰ عیسی وی را گفت: «خداوندا تو را پیرو ی می کنم لیکن اول رخصت ده تا اهل خانه خود را ودا ع نمایم.» ⁶¹ و کس ی دیگر گف ت: «خداوندا تو را پیرو ی می کنم لیکن اول رخصت ده تا اهل خانه خود را ودا ع نمایم.» ⁶² عیسی وی را گف ت: «کسی که دست را ب ه شخم زدن دراز کرده ، از پشت سر نظر کند، شایسته ملکوت خدا نمی باشد.»

10 10

¹ و بعد از این امور، خداوند هفتاد نفر دیگر را نیز تعیین فرموده ، ایشان را جف ت جفت پیش روی خود به هر شهری و موضعی که خود عزیمت آن داشت ، فرستاد. ² بدیشان گفت: «حصاد بسیار است و عمله کم . پس از صاحب حصاد درخواست کنید تا عمله ها برای حصاد خود بیرون نماید. ³ اینک من شما را چون بره ها در میان گرگان می فرستم . ⁴ کیسه و توشه دان و کفشها با خود برمدارید و هیچ کس را در راه سلام منمایید، ⁵ در هر خانه ای که داخل شوید، اول گویید سلام بر ای ن خانه باد. ⁶ هرگاه ابن السلام در آن خانه باشد، سلام شما بر آن قرار گیرد والا ب هسوی شما راجع شود. ⁷ در آ ن خانه توقف نمایید و از آنچ ه دارند بخورید و بیاشامید، زیرا که مزدور مستحق اجرت خود است و از خانه به خانه نقل مکنید. ⁸ و در هر شهری که رفتید و شما را پذیرفتند، از آنچه پیش شما گذارند بخورید. ⁹ مریضان آنجا را شفا دهید و بدیشان گویید ملکوت خدا ب ه شما نزدیک شده است . ¹⁰ لیکن در هر شهری که رفتید و شما را قبول نکردند، به کوچه های آن شهر بیرون شده بگویید، ¹¹ حتی خاکی که از شهر شما بر ما نشسته است ، بر شما می افشانیم . لیکن این را بدانید که ملکو ت خدا به شما نزدیک شد ه است . ¹² و ب ه شما م یگویم که حالت سدوم در آن روز، از حالت آن شهر سهل تر خواهد بود. ¹³ وای بر تو ای خورزین ؛ وا ی بر تو ای بیت صیدا، زیرا اگر معجزاتی که در شما ظاهر شد در صور و صیدون ظاهر می شد، هرآینه مدتی در پلاس و خاکستر نشسته ، توبه می کردند. ¹⁴ لیکن حالت صور و صیدو ن در روز جزا، از حا ل شما آسانتر خواهد بود. ¹⁵ و تو ای کفرناحوم که سر ب ه آسمان افراشته ای ، تا ب ه جهنم سرنگون خواهی شد. ¹⁶ آنکه شما را شنود، مرا شنیده و کس ی که شما را حقیر شمارد، مرا حقیر شمرده و هر که مرا حقیر شمارد، فرستند ه مرا حقیر شمرد ه باشد. » ¹⁷ پس آن هفتاد نفر با خرم ی برگشته ، گفت: «ای خداوند، دیوها ه م به اسم تو اطاعت ما می کنند.» ¹⁸ بدیشان گفت: «من شیطان را دیدم که چون برق از آسمان می افتد. ¹⁹ اینک شما را قوت می بخشم که ماران و عقربها و تمام ی قوت دشمن را پایمال کنید و چیز ی به شما ضرر هرگز نخواهد رسانید. ²⁰ ولی از این شادی مکنید که ارواح اطاعت شما می کنند بلکه بیشتر شاد باشید که نامهای شما در آسمان مرقوم است.» ²¹ در همان ساعت ، عیسی در روح وجد نموده گفت: «ای پدر مالک آسمان و زمین ، تو را سپاس می کنم که این امور را از دانایان و خردمندان مخفی داشتی و بر کودکان مکشوف ساختی . بلی ای پدر، چونکه همچنین منظور نظر تو افتاد.» ²² و به سوی شاگردان خود توجه نموده گفت: «همه چیز را پدر به من سپرده است . و هیچ کس نم یشناسد که پسر کیست ، جز پدر و نه که پدر کیست ، غیر از پسر و هر ک ه پسر بخواهد برای او مکشو ف سازد.» ²³ و در خلو ت به شاگردا ن خود التفات فرموده ، گفت: «خوشابحال چشمانی که آنچه شما م یبینید، می بینند. ²⁴ زیرا ب ه شما می گویم بسا انبیا و پادشاها ن می خواستند آنچ ه شما می بینید، بنگرند و ندیدند و آنچه شما می شنوید، بشنوند و نشنیدند» ²⁵ ناگاه یکی از فقها برخاسته ، از روی امتحان به وی گفت: «ای استاد چ ه کنم تا وارث حیات جاودانی گردم؟» ²⁶ به وی گف ت: «در تورات چه نوشته شده است و چگونه می خوانی؟» ²⁷ جواب داده ، گفت:«اینکه خداوند خدای خود را به تمام دل و تمام نفس و تمام توانایی و تمام فکر خود محبت نما و همسای ه خود را مث ل نفس خود.» ²⁸ گفت: «نیکو جواب گفتی . چنین بکن که خواهی زیست.» ²⁹ لیکن او چون خواست خود را عادل نماید، به عیسی گفت: «و همسای ه من کیست؟» ³⁰ عیسی در جوا ب وی گفت: «مردی که از اورشلیم به سوی اریحا می رفت ، به دستهای دزدان افتاد و او را برهنه کرده ، مجروح ساختند و او را نیم مرده واگذارده ، برفتند. ³¹ اتفاقا کاهنی از آن راه می آمد، چون او را بدید از کناره دیگر رف ت. ³² همچنین شخصی لاوی نیز از آنجا عبور کرده ، نزدی ک آمد و بر او نگریست ه از کناره دیگر برف ت. ³³ لیکن شخصی سامری که مسافر بود، نزد وی آمده ، چون او را بدید، دل ش بر وی بسوخت . ³⁴ پس پیش آمده ، بر زخمها ی او روغن و شراب ریخته ، آنها را بست واو را بر مرک ب خود سوار کرده ، ب ه کاروانسرایی رسانید و خدمت او کرد. ³⁵ بامدادان چون روانه می شد، دو دینار درآورده ، به سرایدار داد و بدو گفت این شخص را متوجه با ش و آنچه بیش از این خرج کنی ، در حین مراجعت به تو دهم . ³⁶ پس به نظر تو کدام یک از این سه نفر همسایه بود با آن شخص که به دس ت دزدانافتاد؟» ³⁷ گفت: «آنکه بر او رحم ت کرد.» عیسی وی را گف ت: «برو و تو نیز همچنا ن ک ن.» ³⁸ و هنگامی که می رفتند، او وارد بلدی شد و زن ی که مرتاه نام داشت ، او را به خانه خود پذیرفت . ³⁹ و او را خواهری مریم نام بود که نزد پایهای عیسی نشسته ، کلام او را می شنید. ⁴⁰ اما مرتاه بجهت زیادتی خدمت مضطرب می بود. پس نزدیک آمده ، گف ت: «ای خداوند، آیا تو را باکی نیست که خواهرم مرا واگذارد ک ه تنها خدم ت کنم ؟ او را بفرما تا مرا یاری کند.» ⁴¹ عیسی در جواب وی گف ت: «ای مرتاه ، ا ی مرتاه ، تو در چیزها ی بسیار اندیشه و اضطرا ب داری . ⁴² لیکن یک چیز لازم است و مری م آن نصیب خوب را اختیار کرد ه است که از او گرفت ه نخواهد شد.»

10 11

front