۱. پێدائِش

ائولسَرا اے پئیما هُدایا هَر چیزّ اَڈّ کُرت: آییا دُنیا و هَر چیزّ که دُنیائے تَها هَست شَش رۆچا جۆڑ کُرتنت. وهدے هُدایا زِمین جۆڑ کُرت، زِمین تَهار و هالیگ اَت، پَرچا که اَنگت هُدایا هِچّ چیزّ جۆڑ نکُرتگ‌اَت. بَله هُدائے روه هَمۆدا آپئے سَربُرا اَت.

گُڑا هُدایا گوَشت: «رُژنایی ببیت» و رُژنایی بوت. هُدایا دیست که رُژنایی شَرّ اِنت و رُژناییا گوَشتی «رۆچ». رُژنایی چه تَهاریا جِتایی کُرت و تَهاریا گوَشتی «شَپ». هُدایا دُنیائے جۆڑ کَنگئے ائوَلی رۆچا رُژنایی جۆڑ کُرت.

دُنیائے جۆڑ کَنگئے دومی رۆچا، هُدایا گوَشت: «آپئے سَربُرا گُمبُدے ببیت» و آپئے سَربُرا گُمبُدے بوت. هُدایا اے گُمبُدئے نام «آسمان» کُرت.

دُنیائے جۆڑ کَنگئے سئیُمی رۆچا، هُدایا گوَشت: «آپ یَکجاه ببنت و هُشکی زاهِر ببیت.» آییا هُشکی «زِمین» گوَشت و آپ «دَریا». هُدایا دیست که آییئے جۆڑ کُرتگێن چیزّ شَرّ اَنت.

گُڑا هُدایا گوَشت: «زِمین هَر کِسمئے درَچک و دار برۆدێنیت» و هَمے ڈئول بوت. هُدایا دیست که آییئے جۆڑ کُرتگێن چیزّ شَرّ اَنت.

دُنیائے جۆڑ کَنگئے چارُمی رۆچا، هُدایا گوَشت: «آسمانا رُژناێن چیزّ اَڈّ ببنت.» نون رۆچ و ماه و اِستار زاهِر بوتنت. هُدایا اے اَنچُش کُرتنت که زِمینا رُژنایی بدئینت و رۆچ و شَپ و مۆسُم و سالئے نِشانی ببنت. هُدایا دیست که آییئے جۆڑ کُرتگێن چیزّ شَرّ اَنت.

دُنیائے جۆڑ کَنگئے پَنچُمی رۆچا، هُدایا گوَشت: «دریا چه جانوَران پُرّ ببیت و مُرگ آسمانا بال بکَننت.» هَمے پئیما آییا سَجَّهێن اۆژناگ کَنۆکێن هئیوان و سَجَّهێن مُرگ جۆڑ کُرتنت. هُدایا دیست که اے کار هَم شَرّ بوت. وتی سَجَّهێن اَڈّ کُرتگێن چیزّی بَرکَت داتنت.

دُنیائے جۆڑ کَنگئے شَشُمی رۆچا، هُدایا گوَشت: «زِمینئے سَرا هَر کِسمئے جانوَر ببیت.» هَمے ڈئول بوت که هُدایا گوَشت. چه اے جانوران، لَهتێن دَلوَت اَتنت و لَهتێن لاپکَشّێن جانوَر و لَهتێن وَکشیێن جانوَر. هُدایا دیست که آییئے اے جۆڑ کُرتگێن چیزّ هَم شَرّ اَنت.

گُڑا هُدایا گوَشت: «بیا اِنسان جۆڑَ کَنێن که مئے شِکلا ببنت. آ، زِمین و سَجَّهێن جانوَرانی سَرا هاکِمی بکَننت.»

گُڑا هُدایا کَمّے هاک زُرت و مردێنے جۆڑی کُرت و ساهی مان کُرت. اے مردئے نامی «آدَم» کرت. هُدایا مَزنێن باگے جۆڑ کُرت که آدَم هَمۆدا بنِندیت.

هُدایا باگئے دِلگاها دو هاسێن درَچک کِشت. یَکّے زِندئے درَچک اَت و دومی نێکی و بَدیئے زانگئے درَچک. هُدایا گۆن آدَما گوَشت: «تَرا اِجازَت هَست که باگئے سَجَّهێن درَچکانی بَران بوَرئے، بَله نێکی و بَدیئے زانگئے درَچکئے بَران هِچبر مئوَر. اَگَن تئو چه اے درَچکئے بَران وارت، تئو مِرئے.»

رندا هُدایا گوَشت: «په مردێن‌زَهگا شَرّ نه‌اِنت که آ تَهنا ببیت.» هِچّ جانوَرا اے واک و توان نێست‌اَت که آدَمئے کُمَک‌کار ببیت.

گُڑا هُدایا، آدَم گرانێن وابێئے تها بُرت. آدَمئے پَهلوگے زُرتی و جَنێن‌زَهگے جۆڑی کُرت و آدَمئے کِرّا آورتی.

وهدے آدَما جَنێن‌زَهگ دیست، گوَشتی: «نون شَرّ بوت! اے منی پئیمێنے. اے ‹جَنێن› گوَشگ ببیت که چه مردێنا جۆڑ کَنگ بوتگ.» پَمێشکا مردێن وَتی مات و پِتا یَلَهَ کنت و گۆن وَتی جَنا یَکّ جِسم و یَکّ جانَ بیت.

هُدایا مردێن و جَنێن وَتی شِکلا جۆڑ کُرتنت. بَرکَتی داتنت و گوَشتی: «چُکّ و نُماسگ بیارێت و زِمینا پُرّ کَنێت.» هُدایا دیست که منی اے کار هَم شَرّ اِنت. هُدا چه وَتی جۆڑ کُرتگێن هئیوان و اِنسانان باز گَل اَت. اے سَجَّهێن چیزّ دُنیائے جۆڑ کَنگئے شَشُمی رۆچا تئیار بوتنت.

وهدے هَپتُمی رۆچ آتک، هُدایا وَتی دَستئے سَجَّهێن کار هَلاس کُرتگ‌اَتنت. آییا هَپتُمی رۆچ بَرکَت دات. گوَشتی: «اے پاک و گِچێنی رۆچے بیت، پَرچا که من هَمے رۆچا چه دُنیائے جۆڑ کَنگئے کارا آرام کُرت.» هَمے پئیما هُدایا دُنیا و دُنیائے تَهئے هَر چیزّ جۆڑ کُرتنت.

چه پاکێن کِتابا کِسَّهے که پێدائِش دَر ۱‏ تان ۲آ نِبیسگ بوتگ.