۴۵. اِستیپان و پیلیپُس
ایسّائے ائوَلی باورمندانی رُمبئے تَها یَکّ رَهبَرے هَستاَت که نامی «اِستیپان» اَت. سَجّهَێن مردُمان آ اِزَّتَ دات. پاکێن روها آ باز واک و کُدرَت و اَگل و هۆش داتگاَت. آییا چَه هُدائے بَرکَتا بازێن مۆجِزَهے پێشَ داشت. وهدے آییا وازَ کرت و مردُمانا سرپدیَ دات که ایسّائے سَرا ایمان بیارێت، بازێن مردُمێا ایسّائے سَرا باوَرَ کُرت.
یَکّ رۆچے وَهدے اِستیپان ایسّائے بارئوا تالیم دئیگا اَت، لَهتێن یَهودی آتک که باوَرمَند نهاَتنت و گۆن اِستیپانا دَپجاکا لَگِّتنت. آ زَهر گِپت و شُتنت و گۆن وَتی دینی پێشوایان اِستیپانئے بارئوا درۆگِش بَست. گوَشتِش: «ما اِشکُتگ که اِستیپانا موسّا و هُدائے بارئوا کُپر کُرتگ.» گُڑا دینی پێشوایان اِستیپان دَزگیر کُرت و مزَنێن دینی پێشوا و اے دِگه یَهودی رهبرانی کِرّا آورت. درۆگێن شاهِد گێشتِر بوتنت و اِستیپانئے بارئوا درۆگِش بَست.
مَستِرێن دینی پێشوایا چه اِستیپانا جُست کُرت: «اے مردُم تئیی بارئوا راست گوَشگا اَنت؟» اِستیپانا مستِرێن دینی پێشوائے پَسّئو دئیگ بندات کُرت و گوَشت: «چه اِبراهێمئے زَمانگا بگِر تان ایسّائے زَمانگا هُدایا په اِسراییلیان بازێن نێکێن کارے کُرتگ. بَله مردُم هَر وَهدا چه هُدائے راها دور بوتگاَنت و آاِش نمَنِّتگ. مئے پِت و پیرُکانی پئیما، شُما هم سِنگدِلێن مَردم اێت و چه هُدایا سَرکَشّیَ کَنێت. شُما هِچبر پاکێن روهئے هَبَر نزُرتگاَنت. مئے پِت و پیرُکان هَر وَهدا نبی کُشتگاَنت، بَله شُما چَه آیان گَنتِرێن کارے کُرتگ. شُما مَسیه کُشتگ.
وهدے دینی پێشوایان اے هبر اِشکُت، سکّ زَهر گِپتنت. وتی گۆشِش بَستنت و کوکّار کنانا، اِستیپانِش چه شَهرا ڈَنّ کَشِّت که آییا سِنگسار بکَننت و بکُشنت.
وهدے اِستیپان مِرگی اَت کوکّاری کُرت و گوَشتی: «او ایسّا! مَنی روها دَست بگِر.» پادان کَپت و پَدا کوکّاری کُرت: «او هُداوند! اِشان پَهلّ کن.» پَدا ساهی دات.
هَما رۆچا بازێن مردُمێا ایسّائے مُریدانی آزار دئیگ بندات کُرت. گُڑا مُرید دِگه دَمگان تَتک و شُتنت. بازێن مردُمے آیانی هِلاپا اۆشتات، بَله آ اَنگَت هَر کُجا که شُتنت ایسّائے وَشّێن مِستاگِش شِنگَ کُرت.
ایسّائے باوَرمَندے هَستاَت که نامی «پیلیپُس» اَت. آ، اے دِگَه گێشتِرێن باوَرمَندانی پئیما چه اورشَلیما تَتک. سامِرَهئے دَمگا شُت و مردُمی ایسّائے بارئوا تالیمَ داتنت. بازێن مردُمێا آییئے سَرا باوَرَ کُرت و رَکِّت. یَکّ رۆچے چه هُدائے نێمگا پرێشتگے پیلیپُسئے کِرّا آتک و گوَشتی: «تئو جَنگَل و گیابانان برئو و هَما راها بگِر که دێم په گَزَّها رئوت.» پیلیپُس هَمۆدا شُت. اَنچُش که آ راها رئوگا اَت، دیستی که مردمے اَسپگاڑیێا سوار اِنت. اَسپگاڑیا سوارێن مردُم هَبَشَهئے مُلکئے هاسێن سَرکاری مردُمے اَت. پاکێن روها گۆن پیلیپُسا گوَشت که برئو و گۆن اے مردُما هَبَر بکَن.
گُڑا پیلیپُس اَسپگاڑیئے کِرّا شُت و اِشکُتی که اے مَردم هُدائے پاکێن کِتابا وانگا اِنت. هَما بَهرا وانگا اِنت که اِشئیا نبیا اے پئیما نِبِشتَه کُرتگاَت: «آ، گوَرانڈئے پئیما بُرتِش که بکُشَنتی و اَنچُش که گوَرانڈ بێتئوار اِنت، آییا هَم هَبَرے نکُرت. گۆن آییا نااِنساپیاِش کُرت و آ، بےازَّتِش کُرت. آییئے زِندِش پَچ گِپت.»
پیلیپُسا چه هَبَشی مردُما جُست کُرت: «تئو که اے کِتابا وانگا ائے، اِشیا سَرپَد هَم بئے؟» هَبَشیا گوَشت: «اِنّه، تان کَسے منا سَرپَد مکنت من سَرپَدَ نبان. بیا منی کَشا بنِند و منا سرپد کن که اِشئیا نبیا وَتی بارئوا نِبِشتَه کُرتگ یانکه دِگه کَسێئے بارئوا؟»
پیلیپُس اَسپگاڑیا سوار بوت و نِشت. گُڑا گۆن هَما مردُما گوَشتی که اِشئیا نَبیا، ایسّائے بارئوا نِبِشتَه کُرتگ. پیلیپُسا هُدائے پاکێن کِتابئے دِگه باز بَهرانی بارئوا هَم هَبَر کُرت. هَمے پئیما پیلیپُسا آ هبشی مردئے کِرّا ایسّائے وَشّێن مِستاگ سَر کُرت.
پیلیپُس و هَبَشی دێما شُتنت و آپێئے کِرّا آتکنت. هَبَشیا جُست کرت: «بچار، اِدا آپ هَستاِنت، مَن اِدا پاکشۆدی کرتَ کَنان؟» رندا گۆن اَسپگاڑیئے تاچۆکا گوَشتی: «بۆشت.»
گُڑا پیلیپُس و هَبَشی آپئے تَها شُتنت و پیلیپُسا هَبَشی پاکشۆدی دات. وهدے آ چَه آپا دَر آتکنت، اَناگَت پاکێن روها پیلیپُس دِگه جاهێا بُرت. هَمۆدا پیلیپُس ایسّائے بارئوا مردُمان تالیم دئیگا لَگِّت.
هَبَشیا وَتی لۆگئے راه گِپت و شُت. آ باز گَل بوت که نون من ایسّایا زانان.
چَه پاکێن کِتابا کِسَّهے که کاسِدانی کار دَر ۶–۸آ نِبیسگ بوتگ.