۵۰. ایسّا واتَرَّ کنت

کِساس دو هَزار سال اِنت که دُنیائے تَها گێشا چه گێشتِر مردُم ایسّا مَسیهئے وَشّێن مِستاگا اِشکُنگا اَنت. باوَرمَندانی رُمب رۆچ په رۆچ مزَن بئیگا اِنت. ایسّایا زُبان کُرتگ که من دُنیائے آهِرا کایان. آ اَنگَت نئیاتکگ، بَله اَلَّم وَتی وادَها پورَهَ کنت.

نون که ما ایسّائے آیگئے وَدارا اێن، هُدا لۆٹیت که ما پاک و پَلگارێن زِندے بگوازێنێن و آییا وَشنۆد بکَنێن. هُدا اے هَم لۆٹیت که ما دِگه مردُمان ایسّائے وَشّێن مِستاگا سَر بکَنێن. وهدے ایسّا اے جَهانا زِندگی کنگا اَت، گوَشتی: «مَنی مُرید هَر کُجا دُنیائے تَها هُدائے بادشاهیئے وَشّێن مِستاگا شِنگَ کَننت و رندا دُنیا هَلاسَ بیت.»

باز مردُما اَنگَت ایسّائے بارئوا نه‌اِشکُتگ. ایسّایا آسمانا رئوگا پێسَر گۆن وَتی مُریدان گوَشت که وَشّێن هالئے جارا هَر مردُمئے کِرّا بجَنێت که آییا اَنگت منی مِستاگ نه‌اِشکُتگ. گوَشتی: «برئوێت و سَجَّهێن راج و کئومان منی مُرید جۆڑ بکَنێت.» دِگه رَندے هَم گوَشتی: «کِشار په رُنگا تئیار اَنت.» چه اے گَپّا ایسّائے مکسد اِش اَت که مردُمانی دِل په باوَر کَنگا تئیار اَنت.

ایسّایا اے هَم گوَشت: «هِچّ گُلام چه وَتی واجَها مستِر نه‌اِنت. اے دُنیائے زۆراوَرێن مردُمان منی سَرا نپرَت کُرتگ و منی سئوَبا شُمارا هَم اَزابَ دئینت و کُشنت. اے دُنیائے تَها شُمارا باز تَکلیپَ رَسیت، بَله ڈَڈّ ببێت پَرچا که من دُنیائے نالاهِکێن سَردار شئیتان پرۆش داتگ. اَگَن شُما تان آهِرا گۆن من وَپادار ببێت، گُڑا هُدا شُمارا وَتی کِرّا بارت.»

ایسّایا گۆن وَتی مُریدان کِسَّهے کُرت و سَرپَد کُرتنت که دُنیائے هَلاس بئیگئے وَهدا چے بیت. گوَشتی: «مَردێا وَتی ڈگارا شَرّێن تُهم کِشت و واب کَپت. وهدے آ واب اَت، آییئے دُژمِن آتک و آییئے شَرّێن تُهمانی تَها زَهریچک و بَرّی کاهئے تُهمی مان کُرت و شُت.

وهدے کِشاران تِج جَت مردئے هِزمَتکاران گوَشت: ‹واجَه! تئو زِمینا شَرّێن تُهم کِشتگ، پَرچا اِشانی تَها زَهریچک و بَرّی کاه مان؟› مَردا پَسّئو دات: ‹بَسّ منی دُژمِن منی زِمینا اے پئیمێن تُهمَ کِشیت. اے کار منی دُژمِنا کُرتگ.›

هِزمَتکاران گۆن واجَها گوَشت: ‹ما زَهریچک و بَرّی کاهان بگوَجێن؟› واجَها گوَشت: ‹اِنّه! اَگَن شُما اے کارا بکَنێت، بوتَ کنت که لَهتێن گَندُم هَم گوَجگ ببنت. تان رۆن و مۆشا وَدار کَنێت. آ وهدا زَهریچک و بَرّی کاهان په بُن دئیگا یَکجاه کَنێت. بَله گَندُمان منی اَمبارا بیارێت.›»

مُرید کِسَّها سَرپَد نبوتنت. گۆن ایسّایا گوَشتِش: «تئو مارا کِسَّها سَرپَد بکَن.» ایسّایا گوَشت: «هَما مردُما که شَرّێن تُهم کِشتنت، آ مَسیه اِنت. ڈگار دُنیا اِنت. شَرّێن تُهم هُدائے بادشاهیئے مردُم اَنت.

زَهریچک و بَرّی کاه هَما مردُم اَنت که شئیتانئے راها اَنت. مَردئے دُژمِن که آییئے کِشارا زَهریچک و بَرّی کاه مانی کُرت، شئیتان اِنت. رۆن و مۆش دُنیائے آهِرَتئے رۆچ اِنت و رۆن و مۆش کَنۆک هُدائے پرێشتگ اَنت.

وهدے دُنیا هَلاسَ بیت، پرێشتگ هَما سَجَّهێن مردُمان که شئیتانئے راها اَنت یَکجاهَ کَننت. آیان وَتی رَدێن کارانی سِزا رَسیت. بَله هَما مردُمان که ایسّائے سَرا باوَر کُرتگ و ایسّایا پاک و پَلگار کُرتگ‌اَنت، آ وَتی آسمانی پِت هُدائے بادشاهیئے تَها رۆچئے پئیما درَپشنت.»

ایسّایا اے هَم گوَشتگ که من آهِرَتئے رۆچا پێسَر دُنیایا کایان. آ هَمے پئیما دُنیایا کئیت که دُنیا یَلَه‌ای داتگ. آییا اَسلی جسم و جانے پِرَ بیت و چه آسمانئے جَمبَرانی تها کئیت و زاهِرَ بیت. وهدے ایسّا واتَرَّ کنت، هَما سَجَّهێن باورمند که مُرتگ‌اَنت پَدا زِندگَ بنت و گۆن آییا آسمانا دُچارَ کپنت و یَکجاهَ بنت.

هَما باورمند هَم که زِندگ اَنت، آسمانا رئونت و گۆن ایسّائے هما باورمندان دُچارَ کپنت که چه مرکا جاهِش جَتگ. آ سَجَّهێن گۆن ایسّایا هَمۆدا یَکجاهَ بنت. وهدے یَکجاهَ بنت، تان اَبَد آیان سَرجَمێن اێمِنی و آسودگیَ رَسیت.

ایسّایا وادَه داتگ که هَرکَس منی سَرا باوَرَ کنت، من آییا تاجے سَرا دئیان. ایسّائے باورمند گۆن هُدایا هَر چیزّئے سَرا هُکمرانیَ کَننت. آیان سَرجَمێن اێمِنی و آسودگیَ رَسیت.

بَله هَما مردُم که گُناه کَنگ دۆستَ دارنت و وَتا چه گُناها دورَ نکَننت و تئیارَ نبنت که ایسّائے کارا بمنّنت، هُدا آیان مئیاربارَ کنت و چه وَتا دورَ کنت. اے مردُمان وَتا چه هُدائے مِهران دور داشتگ، پَمێشکا تان اَبَد چه هُدایا دورَ بنت. آیانی تهنایی و دَرد هِچبَر هَلاسَ نبنت.

وهدے ایسّا پَدا واتَرَّ کنت، شئیتان و آییئے سِلّێن هُکمرانیا سَرجَمیا هَلاسَ کنت. شئیتان دۆزَها دئور دئیگَ بیت و گۆن هَما مردُمان که آییئے رَندگیری‌اِش کُرتگ و هُدااِش نمَنِّتگ تان اَبَد اَزابئے آماچَ بیت.

آدَم و هئوایا هُدائے هبر نمَنِّت. آیانی گُناه کَنگئے سئوَبا دُنیایا گُناه آتک و پَمێشکا هُدایا زانت که دُنیا رۆچے نه رۆچے تَباهَ بیت. بَله هُدا نۆکێن دُنیاے جۆڑَ کنت که سَرجَمیا بےائیبَ بیت.

ایسّا و آییئے مردُم نۆکێن جَهانا یَکجاهَ بنت و اۆدا تان اَبَد ایسّا هَر چیزّئے سَرا هُکمرانیَ کنت. آ، مردُمانی چَمّانی سَجَّهێن اَرسان ساپَ کنت. مَردُم هِچبَر تَکلیپَ نبنت، نگرێونت، پَرێشانَ نبنت، بیمّارَ نبنت و نمِرنت. اۆدا هِچّ هَرابی و بَدیَ نبیت. اۆدا ایسّا په اێمِنی و اِنساپ بادشاهیَ کنت. آ تان اَبَد گۆن وَتی مردُمان یَکجاهَ بیت.

چه پاکێن کِتابا کِسَّهے که مَتّائے اِنجیل دَر ۱۳ بَهر ۲۴ تان ۴۲، دَر ۲۲ بَهر ۱۳، دَر ۲۴ بَهر ۱۴، دَر ۲۸ بَهر ۱۸آ؛ یوهَنّائے اِنجیل دَر ۴ بَهر ۳۵، دَر ۱۵ بَهر ۲۰، دَر ۱۶ بَهر ۳۳آ؛ په تِسالونیکیان پولُسئے ائوَلی کاگَد دَر ۴ بَهر ۱۳ تان دَر ۵ بَهر ۱۱آ؛ آکوبئے کاگَد دَر ۱ بَهر ۱۲آ؛ یوهَنّائے اِلهامئے کتاب دَر ۲ بَهر ۱۰، دَر ۲۰ بَهر ۱۰، دَر ۲۱ تان ۲۲آ نِبیسگ بوتگ.