۲۹. بێرَهمێن هِزمَتکارئے کِسَّه

یَکّ رۆچے پِترُسا چه ایسّایا جُست کرت: «او هُداوَند! اَگَن منی برات گۆن من بَدی بکنت، گُڑا تان چُنت رَندا من آییا پَهِلّ بکَنان؟ تان هَپت رَندا؟» ایسّایا پَسّئو دات: «تهنا هَپت رَندا نه. هَپتا، هَپتاد رَندا هساب کن و ببَکشی.» ایسّائے گپّئے مَکسَد اِش ‌اَت که ما مُدام مردُمان پَهِلّ بکَنێن.

رَندا ایسایا کِسَّهے آورت. گوَشتی: «هُدائے بادشاهی، هَما بادشاهئے پئیما اِنت که چَه وَتی هِزمَتکاران هِساب گِرگی لۆٹت. آییئے یَکّ هِزمَتکارے دو سَد هَزار سالئے مُزّئے کَچّ و کساسا وامدار اَت.

بَله هِزمَتکارا وام دات نکُرتنت. گُڑا بادشاها گوَشت: ‹اے مردا گۆن لۆگئے مردمان په گُلامی کَنگا بَها بکَنێت که وام گِرگ ببنت›.

هِزمَتکار بادشاهئے پادان کَپت و گوَشتی: ‹مَنا مۆه بدئے، تَئیی سَجَّهێن وامانَ دئیان.› بادشاها هِزمَتکارئے سَرا بَزّگ بوت و آییئے سَجَّهێن وامی بَکشِتنت و آزاتی کرت.

وهدے هِزمَتکار چَه بادشاهئے کِرّا دَر آتک و ڈَنّا شُت، وَتی هَمکارے دیستی. همکار آییئے چار ماهئے مُزّئے کَچّ و کساسا وامدار اَت. آییا دَست وَتی هَمکارئے گُٹّا سَکّ داتنت و گوَشتی: ‹مَنی وامان بدئے.›

هَمکار آییئے پادان کَپت و گوَشتی: ‹مَنا مۆه بدئے، تَئیی سَجَّهێن وامانَ دئیان.› بَله آییا نمَنِّت و تان هما وهدا که همکارا وام نداتنت، زندانا بَندی کناێنت.

اے دِگه هِزمتکار چه اے کارئے گِندگا باز دِلرَنج بوتنت و سَجَّهێن هال و هَبَرِش بادشاهئے کرّا سَر کُرتنت.

گُڑا بادشاها آ هِزمَتکار لۆٹاێنت و گوَشتی: ‹او رَدکارێن هِزمَتکار! من تئیی وام پَمێشکا بَکشِتنت که تئو گۆن من باز مِنَّت و زاری کُرت. اَنچُش که منا تَئیی سَرا بَزّگ بوتگ‌اَت، تَرا هَم بایَد وَتی وامدارئے سَرا بَزّگ بوتێن.› بادشاه زَهر گِپت و آ هِزمتکاری تان سَرجَمێن وامانی دئیگا بَند کرت.»

پَدا ایسّایا گوَشت: «اَگَن شُما وَتی براتا پَه دِل مبَکشێت، منی آسمانی پِت هَم گۆن شُما هَمے پئیما کنت.»

چَه پاکێن کِتابا کِسَّهے که مَتّائے اِنجیل دَر ۱۸ بَند ۲۱ تان ۳۵آ نِبیسگ بوتگ.