۲۸. زَردارێن وَرنا و اَبَدمانێن زِند
یَکّ رۆچے زَردارێن وَرناێن هاکمے ایسّائے کِرّا آتک و جُستی کُرت: «نێکێن اُستاد! مَن کُجام کارا بکَنان که اَبَدمانێن زِندئے واهُند ببان؟ ایسّایا گوَشت: «تئو پرچا گوَشئے که من ‹نێک› آن؟ ‹نێک› تَهنا یَکّے، آ هُدائے جِند اِنت. اَگَن تئو زِندمانَ لۆٹئے، گُڑا هُدائے هُکمانی سَرا کار بکَن.»
ورناێن مردا جُست کُرت: «کُجام هُکمانی سَرا کار بکَنان؟» ایسّایا گوَشت: «هۆن مکَن، زِنا مکَن، دُزّی مکَن، درۆگێن شاهِدی مدئے، وَتی پِت و ماتا اِزَّت بدئے، وَتی هَمساهِگا وَتی جِندئے پئیما دۆست بدار.»
ورنایا گۆن ایسّایا گوَشت: «من چه کَسانیا اے سَجَّهێن کار کُرتگاَنت. دِگه کُجام کار پَشت کَپتگ که منا اَبَدمانێن زِند برَسیت؟»
ایسّایا آ په مِهر چارِت و جواب دات: «اَگَن لۆٹئے کاملێن اِنسانے ببئے، برئو وَتی سَجَّهێن مال و هَستیا بَها کَن و زَرّان گَریب و نێزگارێن مردُمانی سَرا بَهر کَن. اے پئیما تَرا آسمانی گَنجے رَسیت. گڑا بیا و منی رَندگیریا بکَن.»
اَنچُش که وَرنایا ایسّائے اے هَبَر اِشکُت، باز گَمیگ و پَرێشان بوت، چێا که آ سێر و زَردارێن مردے اَت و نلۆٹِتی که وَتی مال و دئولَتا دِگَران بدنت. نون آ چه ایسّائے کِرّا شُت.
گُڑا ایسّایا گۆن مُریدان گوَشت: «شُمارا راستێنَ گوَشان، په سێر و زَردارێن مردُمان آسمانی بادشاهیا رسگ سَکّ گران اِنت. هئو، شُمارا گوَشان: په اُشتِرێا سوچِنئے دُمکا گوَزگ باز گران اِنت، بَله په سێرێن مردُمێا هُدائے بادشاهیا رسگ اَنگَت گرانتِر اِنت.»
اے هَبَرئے اِشکُنگا، مُرید سَکّ هئیران بوتنت و وَتمانوَتا گوَشتِش: «اَگَن گَپّ اِش اِنت گُڑا هُدا کئیا رَکّێنیت؟»
ایسّایا مُریدانی نێمگا چارِت و گوَشتی: «په اِنسانا اے نبوتِنی کارے که وَتا برَکّێنیت، بَله هُدائے دَستا هَر چیزّ بوتَ کنت.»
گُڑا پِترُسا گوَشت: «ما وَتی هَر چیزّ یَلَه داتگ و تئیی رَندگیریا کَنگا اێن، بارێن مارا چے رَسیت؟»
ایسّایا گوَشت: «هَرکَسا که منی نامئے هاترا لۆگ و برات و گُهار و پِت و مات و چُکّ و مال و ڈگار یَلَه داتگاَنت، آییا سَد سَری گێشتِرَ رَسیت و اَبَدمانێن زِندئے واهُندَ بیت. بَله بازێنے که ائوَلی اِنت، آهِریَ بیت و بازێنے که آهِری اِنت ائوَلیَ بیت.»
چه پاکێن کِتابا کِسَّهے که مَتّائے اِنجیل دَر ۱۹ بَهر ۱۶ تان ۳۰آ؛ مَرکاسئے اِنجیل دَر ۱۰ بَهر ۱۷ تان ۳۱آ؛ لوکائے اِنجیل دَر ۱۸ بَهر ۱۸ تان ۳۰آ نِبیسگ بوتگ.