۳۵. پُرمِهرێن پِتئے کِسَّه

یَکّ رۆچے ایسّا بازێن مردُمێا تالیم و دَرس دئیگا اَت که آییئے چَپّ و چاگِردا نِشتگ‌اَتنت. چه آیان لَهتێن مالیاتگیر اَتنت و دِگَه لَهتێن اَنچێن مردُم اَتنت که آ موسّائے شَریَتئے شَرّێن منّۆگر نه‌اَتنت.

لَهتێن دینی پێشوایا دیست که ایسّا گۆن آ مردُمان سَنگَتێئے پئیما هَبَر کَنگا اِنت. آ وَت‌مان‌وَتا گوَشگا لَگِّتنت که ایسّا شَرّ نکَنگا اِنت. وهدے ایسّایا آیانی گَپّ اِشکُتنت، پَه آیان کِسَّهے آوُرتی.

«یَکّ مردێا دو مردێن‌چُکّ هَست‌اَت. کَستِرێن چُکّا گۆن پِتا گوَشت: ‹او منی پِت! مَن هَمے اَنّون وَتی میراسا لۆٹان.› گُڑا پِتا وَتی مال و هستی دوێن چُکّانی سَرا بَهر کُرت.

کَستِرێن چُکّا دمانا وَتی بَهر یَکجاه کُرت و دورێن مُلکێا شُت و هرچے که آییا هست‌اَت پَه هئوَسناکی و ائیّاشی گاری کُرتنت.

رَندا، هَما مُلکا که کَستِرێن چُکّ اۆدا اَت مَزنێن ڈُکّالے کَپت. آییئے کِرّا هِچّ زَرّ نێست‌اَت که پَه وَت وَراک بزوریت. رندا آییا هوکّانی چارێنگئے کارے رست. آ اَنچُش بَزّگ و شُدیگ اَت که لۆٹِتی هوکّانی وَراکان بوارت.

گُڈسَرا کَستِرێن چُکّا گۆن وَت گوَشت: ‹مَن چے کَنگا آن؟ مَنی پِتئے سَجَّهێن هِزمَتکاران سێرا وَراکَ رَسیت و من اِدا شُدا مرک آن. مَن وَتی پِتئے کِرّا رئوان و آییا گوَشان که منَ نکرزان تئیی چُکّ گوَشگ ببان، منا وتی هِزمَتکارے بکن.

گُڑا پاد آتک و دێم پَه پِتئے لۆگا رَهادگ بوت. پِتا که چَه دورا دیست دِلی پَه آییا سُتک و پَه اِشتاپی دێم په آییا تَچان بوت و گوَراَمبازی کُرت و چُکِّتی.

چُکّا گوَشت: ‹او منی پِت! من تئیی و آسمانئے هُدائے گُنَهکار آن و نونَ نکَرزان که تَئیی چُکّ گوَشگ ببان، منا وتی هِزمَتکارے بکن.›

بَله پِتا گۆن وَتی هِزمَتکاران گوَشت: ‹زوتّ برئوێت، پَه منی چُکّا شَرّێن پُچّ بیارێت و گوَرایی بدئیێت. مُندریکّی دَستا و کئوشی پادا بدئیێت. شَرترێن گوَسکا بیارێت و بکُشێت که جَشنے بگرێن و وَشّێن وَراکے بورێن، پَرچا که اے منی چُکّ مُرتگ‌اَت، بَله پَدا زِندگ بوتگ، گار اَت و نون ما دَر گێتکگ.›

گُڑا مردُمان جَشن گرگ بِندات کُرت. دێر نگوَست که مستِرێن برات چَه هما ڈگارانی سَرا آتک که اۆدا کارا بوتگ‌اَت. آییا ساز و زێمل و ناچئے تئوار که اِشکُت، وتی دلا جُستی کرت که چے بئیگا اِنت؟

وهدے مستِرێن برات سَهیگ بوت که اے جَشن په کَستِرێن براتا بئیگا اِنت که لۆگا واتَرّ بوتگ، باز زَهر گِپت و لۆگئے تَها نشُت. آییئے پِت ڈَنّا آتک و گۆن آییا دَزبَندی‌ای کُرت که بیا گۆن ما جَشن بگر، بَله آییا نمَنِّت.

مَستِرێن چُکّا گۆن پِتا گوَشت: ‹مَن اینچُک سالا تَئیی کِرّا وَپادارێئے پئیما کار کُرتگ و هِچبَر چَه تَئیی هُکما دَر نبوتگان و تئو منا یَکّ شِنِکّے هَم نداتگ که گۆن وَتی دۆست و هَمبَلان جَشنے بگِران. بَله تَئیی کَسترێن چُکّا تَئیی مال گۆن سِلّێن کاران زئوال کُرتگ‌اَنت و تئو پَه آییئے پِر تَرّگا شَرترێن گوَسک کُشتگ و جَشن گِپتگ؟

پِتا گوَشت: ‹او منی چُکّ! تئو هَروَهد منی کِرّا ائے و هَرچے که منا هَست آ سَجَّهێن تئییگ اَنت، بَله اَنّون پَه ما شَرّ اِنت که جَشن بگرێن و شادِهی بکَنێن پَرچا که تئیی برات مُرتگ‌اَت و پدا زِندگ بوتگ. اے گار بوتگ و نون ما دَر گێتکگ.›»

چَه پاکێن کِتابا کِسَّهے که لوکائے اِنجیل دَر ۱۵آ نِبیسگ بوتگ.