۴۲. ایسّا آسمانا رئوت
هَما رۆچا که هُدایا ایسّا زِندگ کُرت، آییئے دو مُرید نزّیکّێن مێتگێا رئوگا اَتنت. راها وَتمانوَتا هَبَرا اَتنت که گۆن ایسّایا چے بوتگ. آیانی اُمێت همے بوتگاَت که ایسّا هما واده داتگێن مسیه ببیت، بَله ایسّا کُشگ بوتگاَت و نون هچّ اُمێتے پَشت نکپتگاَت.
ایسّا مُریدانی نزّیکّا آتک و آیانی هَمراه بوت، بَله آیان ایسّا پَجّاه نئیاوُرت. ایسّایا چه آیان جُست کُرت که شُما چے چیزّێئے بارئوا هَبَر کَنگا اێت. آیان گوَشت: «چه اے کَزایا که همے رۆچان اورشلیما کَپتگ سهیگ نهائے، همے کَزا که ایسّائے سرا آتکگ؟ مئے اُمێت هَمے بوتگ که آ مَسیه ببیت، بَله کُشگ بوتگ. نون جَنێنَ گوَشنت که ایسّا پَدا زِندگ اِنت و ما نزانێن که چے باوَر بکَنێن؟» مُریدان هئیال کُرت که گۆن دَرامَدێا هَبَر کَنگا اَنت و دَرامَدَ نزانت که اورشَلیما چے بوتگ.
ایسّایا مُرید سَرپَد کُرتنت که هُدایا مَسیهئے بارئوا چے گوَشتگ. گوَشتی: «باز وَهدا پێسَر نبیان پێشگۆیی کُرتگ که گَندگێن مَردم مَسیها آزارَ دئینت و کُشنت. بَله نبیان اے هَم گوَشتگ که مَسیه سئیُمی رۆچا زندگَ بیت.»
مگرِبتَهارا مُرید هَما مێتگا سَر بوتنت که آیان هَمۆدا شَپا جَلّگَ لۆٹِت. ایسّااِش سَلاه جَت که شپا گۆن ما بدار. گُڑا ایسّایا گۆن آیان داشت. وهدے په شام کنگا نِشتنت، ایسّایا نَگنے زُرت، هُدائے شُگری گِپت و پَدا ٹُکُّری کُرت. اَناگَت آیان پَجّاه آوُرت که اے ایسّا اِنت. بَله هَمے دَمانا ایسّا چَه آیانی دێما گار بوت.
دوێن مُریدان وَتمانوَتا گوَشت: «اے ایسّا اَت. پَمێشکا ما باز گَرم گِپتێن وَهدے آ مارا هُدائے کِتابانی هَبَران سَرپَد کَنگا اَت.» هَما دَمانا چَه اۆدا دَر کَپت و اورشلیما پِر تَرِّتنت. وهدے اورشلیما سَر بوتنت، گۆن آ دِگَه مُریدان گوَشتِش: «ایسّا زِندگ اِنت. ما دیستگ.»
وهدے سَجَّهێن مُرید وَتمانوَتا هَبَر کَنگا اَتنت ایسّا اَناگَت آیانی کِرّا زاهِر بوت و گوَشتی: «سَلام و درۆت پَه شُما!» مُرید هئیران بوتنت، هئیالِش کرت که اے روهے. بَله ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «پَرچا شُما تُرسێت؟ پَرچا باوَرَ نکَنێت که اے منِ ایسّا آن؟ مَنی دَست و پادان بچارێت. روهان چُشێن جِسم و جان پِر نێست که منا پِر اِنت.» ایسّایا پێش دارگ لۆٹِت که من روهے نهآن و پمێشکا کَمُّک وَراکی په وَرگا لۆٹِت. مُریدان، ماهیگئے ٹُکُّرے دات و آییا وارت.
ایسّایا گوَشت: «هَر چیزّ که هُدائے پاکێن کِتابا منی بارئوا نِبیسگ بوتگ، من شُمارا گوَشتگاَت که اَلَّم اَنچُشَ بیت.» پَدا ایسّایا آ، هُدائے پئیگامئے بارئوا گێشتِر سَرپَد کرت و گوَشتنت: «باز وَهدا پێسَر نبیان نِبِشتَه کُرتگ که منِ مَسیه آزار دئیگ و کُشگَ بان، بَله سئے رۆچا رَند دوبر زندگَ بان.»
«نَبیان اے هَم نِبِشتَه کُرتگ که منی زندگ بئیگا رند، منی مُرید وَشّێن مِستاگئے جارا جَننت. آ گۆن سَجَّهێن مردُمانَ گوَشنت که تئوبَه بکَنێت. اَگَن مردُم تئوبَه بکَننت، هُدا آیانی گُناهانَ بَکشیت. مَنی مُرید باید اِنت وَشّێن مِستاگئے جارا چَه اورشلیما بندات بکَننت و پَدا هَر کُجا دُنیائے سَجَّهێن کئومانی کِرّا برئونت. شُما منی سَجَّهێن هَبَر و کارانی شاهِد اێت و شُما اے هَم دیستگ که گۆن من چے کَنگ بوتگ.»
تان چِلّ رۆچا ایسّا وَتی مُریدانی دێما باز رَندا زاهِر بوت و هُدائے بادشاهیئے بارئوا تالیمی داتنت. یَکّ رَندے گێش چه پَنچ سَد مردُمئے دێما زاهِر بوت.
ایسّایا گۆن وَتی مُریدان گوَشت: «هُدایا آسمان و زِمینئے سَجَّهێن زۆر و واک منی دَستا داتگ. مَن اَنّون شمارا گوَشان که برئوێت و سَجَّهێن کئومان منی مُرید بکَنێت و مردُمان پِت و چُکّ و پاکێن روهئے ناما پاکشۆدی بدئیێت. مَردمان اَلَّم اے تالیما بدئیێت که منی سَجَّهێن هُکمان بمَنّنت. دِلجَم ببێت که من هَر وَهدا شُمئے هَمراه آن.»
وتی زندگ بئیگا چِلّ رۆچا رَند ایسّایا گۆن مُریدان گوَشت: «تان هَما وَهدا اورشَلیما بدارێت که منی پِت شُمارا واک و توانَ دَنت. پاکێن روها شُمئے سَرا راهَ دَنت و شمارا هُدایی واک و توانَ رسیت.» پَدا ایسّا مان جَمبَران چه آیان چێر و اَندێم بوت و دێم په آسمانا شُت. نون ایسّا آسمانا هُدائے راستێن کَشا نِشتگ و رۆچے نه رۆچے جَهانئے سَجَّهێن چیزّانی واک و اِهتیار آییا رَسیت.
چَه پاکێن کِتابا کِسَّهے که مَتّائے اِنجیل دَر ۲۸ بَند ۱۶ تان ۲۰آ؛ مَرکاسئے اِنجیل دَر ۱۶ بَند ۱۲ تان ۲۰آ؛ لوکائے اِنجیل دَر ۲۴ بَند ۱۳ تان ۵۳آ؛ یوهَنّائے اِنجیل دَر ۲۰ بَند ۱۹ تان ۲۳آ؛ کاسِدانی کار دَر ۱ بَند ۱ تان ۱۱آ نِبیسگ بوتگ.