۴۳. کِلیسا بنداتَ بیت

آسمانا رئوگا پێسر، ایسّایا وَتی مُرید هُکم داتنت که تان هما وهدا که پاکێن روه شمئے سرا اێر نَنِشتگ، اورشَلیما بدارێت. آیان هَمے کار کُرت. هَر وَهدا یَکجاهَ بوتنت و دْوااِشَ کُرت.

سَرگوَزئے ائییدا پَنجاه رۆچا رَند یَهودیان هَر سالا هاسێن رۆچێا جَشنَ گپت. اے ائییدئے نام «پِنتیکاست» اَت. پِنتیکاست یَهودیانی گَندُمئے رۆن و مۆشئے جَشن اَت. یَهودی چَه دُنیائے چارێن کُنڈان په پِنتیکاستئے ائییدئے گِرگا اورشَلیما آتکنت. پِنتیکاستئے ائییدا ده رۆچا پێسر ایسّا آسمانا شُت.

وهدے ایسّائے سَجَّهێن باوَرمَند لۆگێا یَکجاه اَتنت، اَناگَت آ لۆگا گواتئے ترُندێن تئوارے آتک. پَدا آسئے شَهم و شَمالَهئے پئیمێن چیزّ سَجَّهێن باوَرمَندانی سَرا آتک و اێر نِشتنت. آ سجّهێن باورمند چَه هُدائے پاکێن روها سررێچ بوتنت و ڈَنّی زُبانان هُدائے ستا و سَنا کَنگا لَگِّتنت. باوَرمَندان اے زُبانَ نزانتنت، چه پاکێن روها آیان واک و توان رَسِت که هَمے زُبانان هَبَر بکَننت.

وهدے اورشَلیمئے مردُمان هما ترُندێن تئوار اِشکُت، باوَرمَندانی کِرّا آتک و مُچّ بوتنت که بگِندنت چے بئیگا اِنت. آیان اِشکُت که باوَرمَند هُدائے نێکێن کارانی جارا جَنگا اَنت. اے مردم چَه بازێن مُلکێا آتکگ‌اَتنت و آیان بازێن زُبانے زانت، بَله نون وت باز هئیران بوتنت که باورمند آیانی مُلکی زبانان هبر کنگا اَنت. مُرید چَه اسراییلا اَتنت و آیان اَرَمایی، اِبرانی یا یونانی زُبانا هَبَرَ کُرت، بَله سَجَّهێن اِشکُنگا اَتنت که مُرید نون مئے مُلکئے زُبانا، بزان پارسی و اَربی و اے دگه زبانان هبر کنگا اَنت و هُدائے نێکێن کارانی مستاگا دئیگا اَنت.

لَهتێن مردُما گوَشت که اے مَست و ملار اَنت. بَله پِترُس پاد آتک و گوَشتی: «او اِسراییلیان! مَنی هَبَران گۆش دارێت. اے مردُم مَست و ملار نه‌اَنت. اے چیزّ که بئیگا اِنت، هَما هال و هَبَر اِنت که یوییل نبیا پێشگۆیی کُرتگ. چه یوییل نبیئے زبانا هُدایا گوَشتگ که ایسّائے زندگ بئیگ و جاه جَنَگا رَند، سَجَّهێن مردُمان چه وَتی روها سَررێچَ کَنان.

ایسّایا بازێن مۆجِزَهے کُرتگ که پێش بداریت که من کئے آن. چه هُدائے واک و توانا آییا هَما سَجَّهێن مۆجِزَه کُرتگ‌اَنت. شُما اے هبرا زانێت پَرچا که شُما اے مۆجِزَه دیستگ‌اَنت. بَله اَنگت شُما ایسّا سَلیبئے سَرا درَتک.

ایسّا مُرت، بَله هُدایا آ دوبر زِندگ کُرت. اے پئیما همے پێشگۆیی راست بوت که گوَشیت: ‹هُدا وَتی پاکێنا نئیلیت که کَبرا بپوسّیت.› اے هبر ایسّائے بارئوا اِنت و ما شاهِد اێن که هُدایا پَدا ایسّا زِندگ کُرتگ.

هُداێن پِتا ایسّا شان و شئوکت داتگ و نون ایسّا هُداێن پِتئے راستێن کَشا نِشتگ. ایسّایا پاکێن روه مئے سَرا راه داتگ اَنچُش که آییا کئول کُرتگ‌اَت. اے پاکێن روهئے کار اِنت که شُما گِندگ و اِشکُنگا اێت.

شُما ایسّا سَلیبئے سَرا درَتک. بَله بزانێت که هُدایا ایسّا سَجَّهێن چیزّانی هُداوند کُرتگ که آ هُدائے گچێن کرتگێن بادشاه اِنت.»

وهدے مردُمان اے هَبَر اِشکُتنت، باز دِل پَدَرد بوتنت و گۆن پِترُس و آ دِگه کاسِدان گوَشتِش: «او براتان! ما چۆن بکَنێن؟»

پِترُسا گۆن آیان گوَشت: «شُما سَجَّهێنان پَکار اِنت که هُدا شُمئے گُناهان ببَکشیت. چَه وَتی گُناهان تئوبه بکَنێت و چه شُما هَرکَس ایسّا مَسیهئے ناما پاکشۆدی بکنت. پَدا هُدا شُمارا پاکێن روها بَکشیت.»

کِساس سئے هَزار مردُما پِترُسئے هَبَرانی سَرا باوَر کُرت و ایسّا مَسیهئے مُرید بوتنت. آیان پاکشۆدی گِپت و اورشَلیمئے کِلیسائے باسک بوتنت.

مُرید نۆکێن باورمندانی تالیم دئیگا دزگٹّ اَتنت و باوَرمَندان آیانی هبر گۆشَ داشتنت. باوَرمَند هَروَهد یکجاهَ بوتنت، هۆریگا وَرگِشَ وارت و دْوااِشَ کُرت. هُدائے سِپَت و سَنااِشَ کُرت و هَر چیزّے که هَست‌اَتِش گۆن وَت بَهر و بانگِشَ کُرت. شَهرئے سَجَّهێن مردُمان آ دۆستَ داشتنت. هَر رۆچ باوَرمَند گێشا چه گێشتِرَ بوتنت.

چَه پاکێن کِتابا کِسَّهے که کاسِدانی کار دَر ۱ بَند ۱۲ تان ۱۴، دَر ۲آ نِبیسگ بوتگ.