۴۴. لَنگ و مُنڈێن مردێئے درَهبَکشی

یَکّ رۆچے پِترُس و یوهَنّا مزَنێن پَرَستِشگاها شُتنت. لَنگێن مردے دَروازگئے دَپا نِشتگ‌اَت و زَرّ پِنڈگا اَت.

پِترُسا لَنگێن مرد چارِت و گوَشتی: «مَنا زَرّ نێست که تَرا بدئیان. بَله من ترا دِگَه چیزّے دئیان که منا هَست. ایسّائے ناما پاد بیا و کَدَم بجَن.»

هَما دَمانا هُدایا لَنگێن مرد دراه کُرت. آییا کَدَم جَنگ و ترَدّگ بندات کُرت و هُدائے شُگری گِپت. هَما مردُم که مَزنێن پَرَستِشگاهئے پێشگاها اۆشتاتگ‌اَتنت هَبَکّه بوتنت.

بازێن مردُمے پَه هَما مردئے چارگا آتک که دراه بوتگ‌اَت. پِترُسا گۆن آیان گوَشت: «اے مرد دراه بوتگ، چه اے چیزّا هئیران و هَبَکّه مبێت. اے مرد، ما چَه وَتی واک و توانا دراه نکُرتگ و چَه وَتی جندئے پَهرێزکاری و دینداریا هم دراه نبوتگ. ایسّایا گۆن وَتی واک و توانا دراه کُرتگ و ما ایسّائے سَرا باوَرَ کَنێن.

اے شُما اَتێت که گۆن رومئے والیا گوَشتۆ که ایسّایا بکُش. شُما هَما مردُم کُشت که سَجَّهێن مردُمان زِندَ دَنت. بَله هُدایا آ چَه مرکا زِندگ کُرت. شُما په نازانتی اے کار کرت، بَله نبیان گوَشتگ مَسیه تَکلیپَ بیت و مِریت. گۆن شُمئے کارا نبیانی هَما هَبَر سَرجَم بوتنت. هُدایا وَت لۆٹِت که اَنچُش ببیت. گُڑا نون چَه وَتی گُناهان پَشۆمان ببێت و تئوبَه بکَنێت تانکه هُدا شُمارا ببَکشیت.»

پِترُس و یوهَنّائے هَبَران یهودی دینی پێشوا باز زَهر بَراێنتنت. پِترُس و یوهَنّااِش گِپتنت و بَندیجاها بُرتنت. بَله بازێن مردُمێا پِترُسئے هَبَرانی سَرا باوَر کُرت. ایسّائے باورمند گێش بئیانَ بوتنت و کِساس پَنچ هَزارا رستنت.

اے دِگَه رۆچا یَهودی پێشوایان پِترُس و یوهَنّا مستِرێن دینی پێشوا و اے دِگَه دینی پێشوایانی کِرّا آوُرتنت. هَما مردُمِش هَم آورت که پێسَرا لَنگ اَت. چه پِترُس و یوهَنّایا جُستِش کُرت: «چَه کُجام واک و توانا شُما اے لَنگ دراه کُرتگ؟»

پِترُسا پَسّئو دات: «اے مرد که شُمئے دێما اۆشتاتگ چَه ایسّا مَسیهئے واک و توانا دراه بوتگ. شُما ایسّا سَلیبئے سَرا درَتک، بَله هُدایا آ پَدا زِندگ کُرت. شُما ایسّا نمَنِّت، بَله چه ایسّائے واک و توانا اَبێد دِگه رکّگئے هِچّ راه نێست.»

دینی پێشوا هئیران بوتنت که پِترُس و یوهَنّا گۆن چۆنێن نَتُرسیا هَبَر کنگا اَنت. دیستِش که اے ناواننده و اَدناێن مردُم اَنت. بَله یاتِش کُرت که پِترُس و یوهَنّا، ایسّائے هَمراه بوتگ‌اَنت. پَدا گۆن پِترُس و یوهَنّایا گوَشتِش: «اَگَن شُما چَه اِد و رَند ایسّائے بارئوا مردُم تالیم داتنت، گُڑا ما شُمارا باز سزا دئیێن.» آیان پِترُس و یوهَنّا باز اَنچێن پاتراپ دات و رَندا یَلَه‌اِش کرتنت.

چَه پاکێن کِتابا کِسَّهے که کاسِدانی کار دَر ۳ بَند ۱ تان دَر ۴ بَند ۲۲آ نِبیسگ بوتگ.