1- 1- خِلقت
اَوّلِ کار، خدا هَمَه چییَه ایطور آفِرید. دُیُنا و کلّ جوندارونَه مِی شیش روز دُرُس کُورد. بعد اَ خِلقتِ زِمین هیچ کَس نبید و هَمَه جا توریک و پَتی بید اما روح خدا ری اُو بید.
بَعد خُدا گف: «رووشنُویی بُوَ» و رووشنُویی بییِس. خدا سِیل کُورد دید رووشنُویی پِسَندیدَس اسمشَ وند "روز" خدا ظُلماتَ اَ رووشنُویی جُدا کُورد و نومِشَ وند "شو" خدا رووشنُویییَ روزَ اول آفِرید.
روزِ دویّوم خدا گف: «فَلَکِی بالا اُو عَمَل آیَه» و ایطور بییِس. خدا اسمِشَ وَند آسُمون.
روز سویّوم خدا گف: «هر چِی اُو زیر آسُمون هی، یَه جا آیِن تا خشکی عَمَل آیَه.» نومِ خُشکیَه وَند "زِمین"، نومِ اُووَ وَند "دَریا". خدا سِیلی کُورد و کار خودِشَ پَسَندید.
بعدِش خدا گف: «دارِ درخت می زِمین وا آیَه» و ایطور بییِس. خدا سِیلی کُورد و دید هر چِی آفِریدَه خوبِن.
روز چُهارُم خِلقَت خدا گف: «می آسُمون رُووشنویی عمل آیَه» ایطور بییِس که خُدا عفتو، مَه و آسارانَ آفِرید تا زِمینَ رُووشنا کُنَ. پَه روز و شو دُرُس بییِس و سالا و فَصلا اَ هَم جُدا بیسِن. خدا سِیلی کُورد و کار خودِشَ پسند کورد.
روز پِنجُم خدا گف: «جونِورون اُووِی مِی دریا عَمَل آین و باهِندون می آسُمون پِرِن.» ایطور بید که موهیون و باهِندونَه آفِرید. خدا دید هَر چِی کِه آفِریدَه پسندیدَس و بَرکَت می هُنون وند.
روز شیشوم خِلقَت خدا گف: «زِمینْ پُرِ جَک و جونِوَرون بووَه.» هر چی خدا گفت اوطور بییِس. او جونورون، حیوونا وحشی، خَزَندون (مِلث مار و گژدم) و پَخشون بیدِن. خدا دید هر چی آفِریدَه خوبن و اَ خلقتش خوشحال بییِس.
بعد خدا گف: «آدَمی وا مِلثِ خودُم سازُم تا ری زمین وَر خَلایِق حکومَت کُنَه.»
خدا کُتِی خاک گِرُفت مِلاتِی دُرُس کُورد و لِفِ آدَم عَمَل ووردِش و بعدش آدَمَ زِندی دا. خدا نومِشَ آدَم وَند و باغ گَپِی سییِش دُرُس کُورد که اونجونْ مَنَه و باغَه پایَه.
خدا دو درخت مخصوص مِی او باغ وَند، یکیشون به نوم "حیات یا زندی" و اُو یکی به اسم درخت "آمُختنِ خوب و گَند". خدا به آدم گف: «تَری اَ میوه هَمه ای درختونِ باغ خُوَری بِجُز درخت "آمُختَنِ خوب و گند" که اَر اَزِش خُوَردی بِمیری.»
بعد خدا گف: «خوبْنی آدَمْ تِینا مَنَه «سیایان که حیوِنون نَتَرِن هُمدُنگ خوبِی سییِش بُووِن.
سیایان خدا آدمَ بِه خُو سَنگینِی بُورد، بعد یِکِی اَ دِنداشَ کَند و اَ اُو، زونَنَه آفِرید و فِرسنیدش پیش آدم.
وَختی کِه آدَم او مُوجودَه دید گف: «ایان ملثِ مُنَه، نومشَ زونَه بِوَنوم چون اَ میرَه گِرُفتَه بیسَه.» سیایانَ که مِیره اَ بووَه مارِش جدا بِبُووَه و پِی زُونَه همنشینِ بُووَه و دوتا یکی بِبُووِن.
خدا میرَه و زونَنَه لِف خودش آفِرید و برکَت داشون. بعد فرمایش کُورد: «زاد و وَلَد کُنی و اَ تُخمِ تَلَکَتون زمینَ پُر کُنی.» و خدا سِیل کُورد دید هر چی کِه آفِریدَه خوب بیدنَ و خوشحال بییِس. کُلّ ای خِلقَتْ می شیش روز دُرُس بییِس.
روز هفتم که اُومَّه، خدا خِلقَتَه تَموم کُورد، روزِ هَفتُمَه بَرکت دا و مقدّس بُنگِش کُورد، سیایان که روزی بید که خُدا کارِ خلقَتَه تَموم کُورد و دِگَه آروم گِرُفت. ایطور بید که خدا دُیُنا و خلایِقَ آفِرید.
مَتَلِی اَ کِتابِ مقدّس کتاب پیدایش فصل ۱ و ۲