۴۵- استیفان و فیلیپس
یکی اَ گَپونِ کلیسا اولیه، کَسِی بِه نومِ اِستیفان بیدْ کِه کُل وَرِش احترامِ وَندِن. روحالقدوس بِه او قدرت بدنی و دونُویی دا بید. استیفان معجزا زیادِی نِشونه دا و خیلیا پِی قصا او به عیسی ایمان اووُوردِن.
یه روز که اِستیفان مشغول یاد دایَن اَ عیسی بید، بعضی اَ یهودیون که بِه عیسی ایمان نداشتِن، شروع به جَر پِی اِستیفان کُوردِن. اوشون خیلی جِر اومِّن و بِه گَپونِ دینی اَ اِستیفان الکی گفتِن: «امون فَـمیدِیمَه که او اَ موسی و خدا، قصا گَندِی بِگف.» پَه گَپون دینی، استیفانَ گرفتن و اووَ پیش کاهن گپ و بقیه گَپونِ یهودی بُوردِن. بعدش شاهدون الکی زیادی اومِن و اَ او دُرو گفتِن.
کاهن گپ اَ اِستیفان پرسید: «هرچِی ای آدمُون درمورد تو بِگُووِن حقیقت داره؟» استیفان سی جواب به ای سئوال، قِصّا زیادی به کاهن گپ گف. او گف که خدا اَ زمون ابراهیم تا دورِه عیسی، کارا گَپِ زیادی سی یهودیون کُوردَه، اما یِی قوم هر دم اَ او نافرمونی کُوردِنَه. استیفان بِه اوشون گفت: «شُمون قومی هیسی کِه سخت ناها خدا نافرمونی بِکُنِی. شمون هِی روحالقدسَه رد کُوردِییَه، دقیقن هموطور کِه اجدادمون هِی خُدانَه رد کُوردِنَه و پیغمبرونشَه کُشتِنَه. اما شمون کاری بَتَر اَ اُوان کُوردِییَه، شمون مسیحَ کُشتِییَه!»
مُعادِی کِه گَپونِ دینی ای قصانَ فهمیدِن خیلی جِر اومِّن، گوشاشونَه گرفتِن و داد زَندِن. اوشون استیفانَ اَ شـر به دَر بُوردِن و سِنگسارِش کُوردِن تا میرَه.
استیفان مِی حالی که داشت جونِه کَند، داد زَه : «اِی عیسی! روح مُونَه گِر.» اوسون سرِ زونِی ویسید و اندو داد زَه: «اِی خدا! ای گناهَه پا ایشون حساب مَکُن.» و بَعدش جونْ دا.
او روز خیلی اَ مردوم اورشلیم شروع به اذیت و آزارِ پیروان عیسی کُوردِن و ایماندارون به ولاتا دِگَه گُرُختِن. اما پِی هَمِه ای چیا، اوشون به هرجا کِه بِرَفتِن اَ عیسی قصّه بِکُوردِن.
یکی اَ شاگردونِ عیسی به نوم فیلیپُس پِی خِیلِی دِگَه اَ ایماندارون، می وقت سَختی اَ اورشلیم گُرُختِن بید. او اَلا سامره رفْ بید، مِی اونجون سی عیسی موعظه کُورد و خِیلِی اَ مَردُمِ اونجون نجات یافتِن. بعدِش یَه روز، ملاکه اَ طرف خدا به فیلیپُس فَرمون دا تا به جعدِی مِی بیابون رووَه. مُعادِی که او مِی او جعدَه بید، یکی اَ گَپونِ مهم حبشهنَه دید کِه پِی درشکش مسافرتِ کُورد. روحالقدس به فیلیپُس فرمایِش کُورد تا پیش او پیا رُووَه و پییِش قصّه کُنَه.
مُعادِی کِه فیلیپُس بِه درشکَه نِزیک بییِس، فَـمید کِه او پیا حبشی قسمتی اَ کتاب اشعیای نبییَه بِخونَه. اونجونی کِه بِگُووَه: «لِف کُووِه که سی قربانی بِبَرِن و بَرِه که پیش پشم چِنون ساکِتَه، هیچ قِصّه نگف. پِییِش ناعادلانَه رفتار کُوردِن و وَش احتروم نَوندِن. اوشونْ جونِشَه گِرُفتِن.»
فیلیپُس اَ پیا حبشی پرسید: «تری فَـمی او چِی کِه بْخونی چِه معنییِه بِدَهَه؟»حبشی جُواب دا: «نه. مو نترم فَـمُم مگر کسی سیوم توضیح دَهه. بی زَحمَت بیو جُفت مو نِشین. اشعیا ایانَه اَ خودش یا کسی دگه بِگووَه؟»
فیلیپُس مِی دُرشکَه رفت و جفتش نِشِس، بعد سی حبشی توضیح دا که اشعیا او تیکَهنَه سی عیسی نوشته. فیلیپُس خیلی اَ قسمتا کلُوم خدانَه سی او شرح دا و پیغومِ انجیل عیسانَ وَرِش رَسوند.
مِی وَضعِی که فیلیپُس و پیا حبشی داشتِن جلو بِرَفتِن، به یَه استخرِ اُووی رَسیدِن. پیا حبشی گفت: «سیل کُن اینجون اُو هِی! مُمکِنَه مو تعمید گِرُم؟» و به نوکر خودش فرمون دا که درشکَنَه وادونَه.
پَه اوشون مِی اُو رفتِن و فیلیپُس پیا حبشییَه تعمید دا .مُعادِی کِه اَ اُو دِرومِن دَر، یَکِتی روحالقدس فیلیپُسَ مِی جایی دِگه بُورد. فیلیپُس مِی اونجون بِه موعظه اَ عیسی ادامَه دا.
پیا حبشی به سفر خودش اَلا خونَهش ادامه دا. او اَ اِیانْ کِه عیسانَ اِشناختْ بید خوشحال بید.
مَتَلِی اَ کِتابِ مقدّس: کتاب اعمال رسولان باب ۶ تا ۸