۲- اُومِّیَنِ گناه مِی جهان
آدم وا زُنَش می باغِ قَشَنگی کِه خدا سیشون دُرُس کورد بید، پِی خُوَشی زِندی بْکُوردِن. اَر چِه ایشون لُخت بیدِن، اَما اَ لُخت بیدَن حیا نَمکُوردِن سیایان کِه هَنی گناه مِی دُیُنا نَاُومه بید. اوشون بیشَتَرِش مِی باغ رَه بِرَفتِن و پِی خدا قِصَّه بْکُوردِن.
اما یَ مارِ مُحیل مین باغ بید. او مار اَ زُونه پرسید: «راسَه کِه خدا گُفتِتونَه اَ هیچکون اَ میوا دَرَختا باغ نَخُوَرِی؟»
زونَه مارَ گُفتِش: «اُمونْ تَریم اَ میوِی کُلِّ دِرَختا باغ اِلا میوه درخت شناخت نیک و بد خُوَریم.» خُدا اُمونَه گُفتَه: «اَر شُمونْ اَ میوِی او دِرَخت خُوَرِی و یا دَس وَرِش زَنِی، بِمیرِی.»
مار زونَنَه گُفت: «اییان دُرُس نی! شُمون نَمْمیری. خدا دُونه مُعادی کِه شُمون اَ میوه او دِرَخت خُوَرِی دِگَه لِف خودش خوبَ اَ بَد تَرِی سوا کُنِی!»
زونَه دید کِه میوِی دِرَخت قَشَنگَه و مَری خوشمِزَس. او کِه مَخاس هَمَه چِییَه دونِسسَه بُووَه، میوِی اَ او دِرَخت چِند و خُوَرد. بَعدِش اَ او میوَه یِکِی هَم بِه میرَش دا و او وَم خُوَرد.
یَکِتی تیاشون گُشِهِس و فَـمیدِن کِه لُختِن. آدم و زونَهش تَشْتَقلّا کُوردِن کِه خُوشونَه پِی بَرگا دِرَختا پوشِنِن.
بَعدِش آدم و زونَش صدا خُدانَه کِه مِی باغ رَه بِرَفت فَـمیدِن .اوشون خوشونَه اَ خُدا قایوم کوردِن. خُدا بُنگْ کورد: «آدم کُجویِی؟» آدم جُواب دا: «صِداتَه کِه اَ مِی باغ فَهمیدوم ترسیدوم، سیایان کِه لُخت بیدوم، گُرُختُم.»
خدا پُرسیدِش: «کی گُفتِتَه لُختی؟ مَر اَ او میوَه کِه گُفتُمِت مَخور، خُوَردی؟» آدم جُواب دا: «ای زُونَه کِه دوییمَه اَ او میوَه بِه مو داس.» اوسون خدا اَ زونَه َپُرسید: «اییان چِه کاری بیدْ کِه کوردی؟» زُونَه گُف: «مار فِرِیونیدوم.»
خُدا مارَ گف: «تو ملعونی. ری اِشکَمِت وا سُلنی و خاکانَه خُوَری. تو و زُونَه اَ یَکِدو بدتونِ میا و بینِ نَسلِ تو و نَسلِ زُونَه دِشمِنِی بِوَنوم. کَسِی اَ نَسلِ زُونَه سَرِتَه بِکُووَه و تونَم گِندیکِشَه بِزَنی.»
بَعد خُدا بِه زُونَه گف: «دردِ وِسْسَن بیسَنِتَه خِیلِی بیشتَرِ کُنُم. تَشِ تو سی میرَتَه و اُو وَم هِی سَرِتْ سُوارَه.»
خدا بِه میرَه گف: «سیایان کِه بِه قِصّا زونَهت گوش دویِی و اَ مو نافَرمونی کُوردی، زِمین لعنَتِ بُووَه و تو پِی غَشقِ زیادِی وا نون دِروری. آخِر سَری هم بِمیری و جَسدِت بِه خاکِ وِرگَردَه.» آدم زونَشَه حوا نوم وَند کِه یعنِی زِندیدِه، سیایان کِه حوا واسکِی مارِ کُلِ آدمون بُووَه. خُدا اوشونَه پِی رَختایِی اَ پوسِ حیوِنون پوشِنید.
بَعد خدا گف: «ایسون کِه آدم مِثل اُومونْ بیسَه و خوبَه اَ گَند تَرَه فَـمَه، نَوا هِلِیمِش اَ میوِه دِرَختِ حیات خَوَرَه و تا اَبد زِندَه مَنَه.» سیایان خدا اوشونَه اَ مِی او باغِ خوشکِل بِس دَر. او جُفتِ دَرِ ورودِیِ باغ، مِلاکونِ زوردارِی وَند تا اَ خُوَردَنِ میوِه دِرَختِ حیات مانِع بووِن.
مَتَلِی اَ کِتابِ مقدّس: کتاب پیدایش فصل ۳