۹- خُدا موسانَ بُنگِ کُنَه
بَعدِ موردَنِ یوسُف کُلِّ قومونِش مِی مصر موندِن. اُوشون و اُولادشون سی سالای زیادِی اُونجون زِندی کُوردن و اُولادشون زیاد بییِس. مصریون هُنونَ اسروئیلی بْگُفتِن.
چندْ قَرْن که گذشت، تعدادِ اسروئیلیون خِیلی زیاد بییِس بید. مصریون دِگَه یوسُف و کاراشَه مِی مِصر اَ یاد بُوردِن بید. اُوشون اَ اسروئیلیونْ بِترسیدِن، چون جَرگِه گَپی بیدِن. فرعون کِه می مصر حکومَتِ کورد، اسروئیلیونَه نوکَرِ مصریون کُورد بید.
مصریون اسروئیلیونَه مَجبور بِه ساختِ عمارَت و شَـرای زیادِی کوردِن. کارا سَختْ، زِندییَه سیشون تَحْل کُورد بید، اما خُدا برکَت داشون و بَچونشونْ روزبِروز بیشتر بِبیسِن.
فرعون دید که اسروئیلیون زیاد تُخمِ تَلَکَه بْکُنن، به قومونش فرمون دا کِه کُلِّ بچونِ کُووَکِ اسروئیلیونَه مِی رودِ نیل بِهِن و کُشِنْشون.
تا زَمونی کِه یَه زُونِه اسروئیلی بَچِه کُووَکِی بار وَند. اووُ مِیرَش تا تَرِسسِن بَچَنَه وَر داشتِن.
زَمونِی کِه مار و بُووِه بَچَه، دِگَه نَترِسسِن بچَنَه وَردارِن، سیایان کِه کُشتَه نَبُووَه، بَچَنَه می سَلِه شِنُووَرِی ری اُو نیل، مِنجا نیزارا وَندِن. خارِ گَپِش، کُووَکَه اَ دیر بِپویید تا بینَه کِه چِه سرگُمارِشِ میا.
دُختَر فرعون که سَلَنَه دید سِیلی می سَلَه کُورد دید بَچِه مِینِشَه. بَچَهنَه لِفْ کُووَکِش قبول کُورد. او دایِه اسروئیلییِ گِرُفتْ تا موسانَ شیر دَهَه. تو مَگو کِه ایان مارِ بَچَهس. مُعادِی کِه مارِکُووَک، بَچَهنَه اَ شیر گِرُفت، بَچَهنَه بِه دختر فرعون دا و اسمشَه موسی وندِن.
یَه روز معادِی کِه موسی گَپْ بییِس بید، یَه مصرییَه دید کِه نوکِر اسروئیلییَه بْزَنَه. موسی تَشتَقَلّا کُورد که بِرارِ اسروئیلیشَه نجات دَهَه.
موسی مَرِس کَسی نَمبینَش و مصرییَنَه کُشت و جَسَدْشَ جایی وَرداشت. اما کَسی موسانَ دیدْ بید.
مُعادِی کِه فرعون اَ کارِ موسی با خبر بییِس، مَخاس موسانَ کُشَه، اما موسی اَ مِصر به بیابون گُرُخت و سربازونِ فرعون نَترِسسِن پیداش کُنِن.
موسی مِی بیابونِیْ دیر اَ مصر به چوپونی مشغول بییِس. او پِه دُختری اَ او سَرزِمین عروسی کُورد و دو کُووَک ازشون عَمَل اُومَّه.
یَه روز معادِی کِه موسی گَلِه عُمُوشَه بِه پُویید، چَپِه خار دید کِه تَش گِرُفتِنَه اما نَمسُختِن. نِهِنگِ تَش رفت تا فَـمَه چِه خَبرَه. مُعادِی کِه موسا بِه چَپِه خار نِزیک بییِس، خُدا اَ مِی خارا بُنگ کورد: «کوشاتَه اَ پاتْ دِرار چون جایِی کِه ویستی مقدّسَه.»
خُدا فرمایش کورد: «مُو دَردا بَندَهگُونْمَه می مصر دیدومَه. مو تُنَه پیشِ فرعونِ فِرسنُم تا جَرگَمَه اَ نوکَری مصر، دِرُوری. مو سرزِمینِ کنعون به اُوشونِ داهام، سرزِمینِی که وَعدَشَه به ابراهیم، اسحاق و یعقوب دام بید.»
موسی گف: اَر قومون ازُم پُرسِن کِه کی فِرِسنیدِتَه چِه گوُوُم؟ خدا فرمود: «"هستم آنکه هستم" به اُوشون گو کِه "هَستم" مونَه پیشِتون فرسنیدَه. و گوشون کِه مو یَهوَه خُدای بُووُونتونْ یعنی ابراهیم، اسحاق و یعقوبُم. اسمُم تا قیوم قیومت هَمی ایانَه.»
موسی نَخاس کِه پیشِ فرعون رُووَه، چون بِترسید که نَتَرِسسَه بُووَه خوب قِصّه کُنَه. پَه خُدا بِرارِ موسی یعنی هارونَ فِرِسنید تا حِماش کُنَه.
مَتَلِی اَ کِتابِ مقدس: خروج ۱ – ۴