۳۲- عیسی، یَه پیا دِیو زِیِیَه و زونِه مَریضیَه شَفا بِدَهَه
یَه روز عیسی وا شاگِردونِش پِی قایُق اولا دَریاچَه بِه وِلاتِ جَدَریون رَفتِن. اوشون بِه خشکی رَسیدِن و اَ قایُق اومِّن دَر.
پیایِی اونجونْ بید کِه اَسیرِ ارواح گَندِی بید.
او پِیا اَقدَه زور داشت کِه هیچْکَه نَتَرِس رومِش کُنَه. چَنْرَه بِه زَنجیر بَسِنِش بید، اما او زَنجیرانَه کُت کُتْ کُورد بید.
او پیا مِی قَبرِسُّونِ او مَنطَقَه زِندی بِکورد. او شو وِ روز چیک بِزَه .چِی وَرِش نبید و خوشَه پِی بَردا تِیز زخمی بِکورد.
مُعادِی کِه پیشِ عیسی رَسید، نُها عیسی زونی زَه. عیسی بِه او دِیو فرمون دا: «اَ ای پِیا بیو دَر!»
دِیو چیکِ بُلِندِی کَشید و گف: «ای عیسی، پسر خدای متعال، چِه اَ جُونُم مَخی؟ التماسِتِه کُنُم مُنَه عاجِز مَکُن.» پَه عیسی اَ دِیو پرسید: «نومِت چیَه؟» او جُواب دا: «نوموم لژیونَ، چون امون خِیلِی هِیسیم.» (لِژیون جَرگِه گَپِی شامِلِ چَن هَزار سرباز مِی اَرتَشِ روم بید.)
دِیوا اَ عیسی مَخاسِن: «اومونَه اَ ای وِلاتْ مَکُن دَر» اونجون گَلِی اَ گُرازا سَرِ تَپِه بیدِن کِه او نِهِنگی داشتِن چَرا بِکُوردِن. ارواحِ زَبین به عیسی التماس کُوردِن و گفتِن: «پَه اومونَه مِی ای خوکا فِرِسن.» عیسی هِشتشون و فرمایِش کُورد: «رُووِه».
دیوا اَ مِی او پِیا اومِّن دَر و مِی خوکا رَفتِن. هَمِه او گَلَه کِه نِهِنگِ دوهَزار تا خوک بیدِن، اَ سرزِیری تَپَه مِی دریاچَه پِرِسسِن و غَرق بیسِن.
خوکْپاهون کِه او گَلَهنَه بِپوییدِن، تا ای جریونَه دیدِن اَلا شَـر رَفتِن و مَردُمَه اَ کارِی کِه عیسی کُورد بید با خَبر کُوردِن. مَردمِ شـر اومِّن و او پِیا دِیو زِیَنَه دیدِن کِه آروم ویسیدَه، رَخت وَرِش کُوردَه و عاقِل نِشِسسَه.
مردم کِه جِگرِشون بُرِس بید، اَ عیسی مَخاسِن اَ اونجون رُووَه .پَه عیسی سُوارِ قایُق بییِس. اَما او پِیا کِه نُهاتَر اَسیرِ دِیو بید اَ عیسی مَخاس کِه پِییِش آیَه.
اما عیسی گُفتِش: «وِرگَرد خونَهتون و هَمَنَه گو کِه خُدا چِه سییِت کُوردَه و چِطور خدا وَرِت رَحم کُوردَه.»
پَه او پِیا رَفت و هَر کَنَه بِدید بِگفت کِه عیسی سییِش چِه کُوردَه. هَر کَه کِه مَتَلِ ای پیانَه بِفَـمید، تعجّبِ کُورد.
عیسی اولا دریاچَه وِرگَشت. بَعدِ ایانکِه رَسید اونجون، جَرگِه گَپِی دورِش جعمْ بیسِن و هُلُک دُلُکِش بِکوردِن .مِی او جمعیت، زُونِه بید کِه دوزَه سال خینْرِیزِی عاجِزِش کُورد بید. او کُلِ دارِ نَدارِشَه سی دَرمونِ خُودِش بِه حَکیمونْ دا بید، اما حالِش بَتَرَمْ بییِس بید.
او فَـمید بید کِه عیسی خِیلی اَ مَریضونَه شَفا داس، پَه پِی خودِش گف: «بُووَر دارُوم کِه اَر تینا دسام وَر رَختا عیسی رَسِن، مونَم شَفا پیدا بِکُنُم.» او زُونَه خوشَه اَ مِنجا مَردُم بِه پشت عیسی رَسوند و قَبا عیسانَ گِرفت. تاکِه جُومِه عیسانَ گِرفت، خینْریزِییِش ویسید.
همو دَم عیسی فَـمید کِه کُتِی اَ قُووَتِش رَفتَه دَر. پَه وِرگَشت و پُرسید: «کِی رَختِ مونَه گِرُفتَه؟» شاگِردون جُواب دان: «خِیلِی اَ مردم اَ ایلا اولا وَرِت زور اووُوردِنَه، سیچِه بِپُرسی «کِی وَرُم دس زَس؟»
او زُونَه مِی حالِ تَرسِ لَرز، نُها عیسی زونی زَه. بَعد بِه او گُف کِه چِه کُوردَه و چطور شَفا گِرُفتَه. عیسی گُفتِش: «ایمانی کِه دوشتِی تونَه شَفا دا! رو بِه خیریَت.»
مَتَلِی اَ کِتابِ مقدس انجیل متی فصل ۸ آیه های ۲۸ تا ۳۴؛ فصل ۹: آیه های ۲۰ تا ۲۲؛ انجیل مرقس فصل ۵؛ انجیل لوقا فصل ۸ آیه های ۲۶ تا ۴۸