۳۴- عیسی مَتَلا دِگِه یادِه دَهَه
عیسی مَتَلا زِیادِ دِگِه هَم سی پاتِشوهِیِ خدا گف .سی نمونَه ایطور گف: «پاتِشوهِیِ خدا مِلثِ دُونِ خَردَلییَه کِه کَسِی مِی زِمینِش کاشتَه. شُمون خُوب دُونِه کِه دونِ خَردَل اَ کُچُکتَرین دونا س.
اما مُعادِی کِه دونِه خَردَل رُشدِ کُنَه، اَ کُلِ علُفا دِگَه گَفتَرِه بُووَه. اَقدَر کِه باهِندون مِی شاخاش مَندی بِوَنِن.»
عیسی مَتَلِه دِگِه ذِکر کُورد و گف: «پاتِشوهِی خدا لِفِه خَمیرْ مایِییَه کِه زُونِه اُوانَه پِه آردْ یَکشِه زَنَه تا مِی کُلِ خَمیر قوطی بُووَه.
پاتِشوهِی خُدا لِفِ گَنجییَه کِه کَسی اُوانَه مِی صحرایِی وِرداشتَه. کَسِی دِگَه اُوانَه جُس و اَندو زِیرِ خاکا وِرداشتِش و اَ ذوقِش هَر چِی داشت فُرُخت تا پیلِ مِناسُبِی گیرِش آیَه و او صحرایِی کِه گنج مینِشَه، خِرَه.
پاتِشوهِی خدا، لِفِ مرواریدِ خِیلِی قَشَنگیَه کِه خِیلِی بِاَرزَه و پِیا تاجِرِی او مُرواریدَه بِجورَه و هَر چِی داشت، فُرُخت تا پِی پیلِش اُوانَه خِرَه.»
اونجون کَسونِی بیدِن کِه مَرِسسِن سی کارایِ خوبِشون خُدا قبولِشون دارَه. اوشون باقِییَه کِه کارِ خوب نَمکوردِن کُچُک دونِسسِن. پَه عیسی سیشون ای مَتَلَه تَعریف کُورد: «دو نَفَر رَفتِن مَعبَد تا دعا کُنِن. یِکِیشون گَپِ مذهبییِه بید و او یِکِی باجگِر بید.
او گَپِ مَذهبی ویسید و ایطور دُعا کورد: "ای خدا! تونَه شُکرِ کُنُم کِه لِف باقِی مَردم، گناهکار، دُز، ظالم، زناکار و حتا لِف ایان باجگِر نِیسُم.
مِی هَفتَه دو کِتَه روزَه بِگِرُم و اَ کُلِ پیلا و ماجُبُم، یَه دَهِشَه بِه تو بِداهام."
اما او باجگِر دیرتَر اَ او گَپِ مَذهبی ویسید و مُعادِ دعا، سَرِشَه بِه آسمون بُلِند نَکورد، بَلکِی پِی گُرمُچ بِه سینَش زَه، و گُف: "خُدایا وَرُم رَحم کُن، اَ کَمِ ایانکِه گناه بارُم."»
بَعدِش عیسی ادامَه دا: «راسِشَه بِه شُمونِ گووُم؛ خُدا دُعا او باجگِرَه فَـمید و اووَ آدمِ مُنصِفِی دونِس. خُدا هَر کَنَه کِه خودپِسَند بُووَه زَبینِشِ کُنَه و هَر کَنَه کِه خوشَه افتادَهتَر گِرَه، سربُلِندِه کُنَه.»
مَتَلِی اَ کِتابِ مقدس: انجیل متی فصل ۱۳ آیه های ۳۱ تا ۴۶؛ انجیل مرقس فصل ۴ آیه های ۲۶ تا ۳۴؛ انجیل لوقا فصل ۱۳ آیه های ۱۸ تا ۲۱؛ فصل ۱۸ آیه های ۹ تا ۱۴