۱۷- عَهدِ خُدا پِی داوود
شائول اوَّلی پاتِشا اسروئیل بید. او هموطور کِه مَردُم مَخاسِن لَکَنت و قشنگ بید. شائول مِی سالا اول حکومتِش، پاتِشا خوبِی بید اما بَعدِ مدّتِی آدمِ شرورِی بییِس کِه اَ خُدا فرمونبری نَمکورد. پَه خدا کَسِی دِگَه انتخاب کُورد تا روزِی اَ جاش پاتِشا بُووَه.
خُدا یَه جَوونِ اسروئیلی به نُومِ داوودَ انتخاب کُورد تا بعدِ شائول پاتِشا، آمادَش کُنَه. داوود، چوپونی اَ مَـنطَقِه بیت لحم بید. او مِی دو زمونِ جِداکار، مُعادِی کِه گوسفِندونِ بُووَشَه بِه پویید گَـلَهنَه اَ هُجِیمِ خرس و شیر نِجات دا و حیوِنون وحشیَه کُشت .داوود آدم مَردُم دار و مُتواضِعِی بید او به خُدا اِتّقات داشت و ازِش فرمُونبری بِکورد.
سَر بَندِی کِه داوود پیا جَوونِی بید پِی پیا لَکَنتِی به اسمِ جُلیات دعوا کُورد. جُلیات سربازِ زِتِزِرنگ و زوردارِی بید که قَدش نِهِنگِ سو متر بید. اَما خُدا به داوود کمک کُورد تا جُلیاتَ کُشَه و اسروئیلَه نجات دَهَه. بَعد داوود چَن رَه دِشمنونِ اسروئیلَه اِشکنید. او سربازِ قابِلِی بید و مِی جِدالا سی اسروئیل گَپِی بِکورد. کُلِ مردُم اَزِش تعریفِ دان.
محبّت مَردُم وَر داوود طورِی بید کِه شائول وَرِش حسیدی بِکورد. شائول بَناوَند تا داوودَ کُشَه اَما داوود به بیابون جِس و خودِشَه اَ دَسِ شائول و سربازونِش قایُوم کورد. یَه روز وَقتِی کِه شائول و سربازونِش دُما داوودِ گَشتِن، شائول نَدونِسَه مِی کَتِی رَفت کِه داوود اُونجون گُرُخت بید. شائول کِه اَ مِی کَت اُومَه دَر داوود بُنگِش کُورد و قَلِی اَ رَختا شائولَه نِشونِش دا. ایطور بید که شائول فَـمید داوود نَخو پِی کُشتَنِش پاتِشا بُووَه.
آخِر سَر شائول مِی جَنگِی کُشتَه بییِس و داوود به پاتِشوهی رَسید. او پاتِشا خوبِی بید و مَردُم مَخاسِنِش. خُدا به داوود بَرکَت دا و مِی هَمِه کاراش بختییار بید. داوود مِی جنگا زیادِی ویستَه بید و پِی یوری خُدا دِشمنونِ اسروئیلَه اِشکِنید. داوود اُورشَلیمَه گِرُفت و اُونجونَ پاتَختِ خُودِش کُورد. داوود همُونجون ویسید تا مُورد و اُونجون دفنِش کُوردِن. او چِل سال پاتِشا بید و مِی حکومتِش، اسروئیل خیلی زوردار و مالدار بییِس.
داوود مَخاس مَعبَدِی دُرُس کُنَه کِه کُل مردمِ اسروئیل تَرِسسَه بُووِن اُونجون خُدانَه پِرَستِن و سییِش قربانی کُنِن. سی نِزیکِ چارصد سال مَردُم مِی جایِی دعا و قربانی بِکوردِن کِه خیمِه ملاقات نُومِش بید و موسی اُووانَه ساخت بید.
خُدا پیغَمبَرِی به نوم ناتان پیشِ داوود فرسنید و بِه او گف: «سیایان کِه تو مِی خِیلِی اَ جنگا بیدیَه، تو مَعبَدَه سی مو نَتَری سوزی، اما کُووَکِت اُووانَه بَنا بِوَنَه. اَما مو تُنَه خِیلِی برکتِ داهام. کَسِی اَ نَسلِت تا اَبَد سرِ قُومِ مو حکومَتِ کُنَه.» تینا کَسِی کِه تَرِسَ اَ نَسلِ داوود تا اَبد سلطنت کُنَه مَسیح بید. «مَسیح او نِشون کُوردِی خدا بید کِه دُیُنانَه اَ گناها مردم نجاتِه دَهَه.»
داوود کِه ای کَلُومَ فَهمید، شُکرِ خدانَه کُورد و پِرَستیدِش و خُدا هم اووَه عزّت دا و بَرکتِ زیادِی وَرِش بَخشید. داوود نَدونِس کِه، کِی وعدا خُدا عَمَلی بِه بُووِن اما الان دُونِیم کِه بنی اسروئیل واسکی اَ سربَندِ داوود، تقریبن هزار سال سی اوُمِّییَنِ مَسیح تییَه رَه بُووِن.
داوود سالا زیادِی عادلانَه حکومَت کُورد. او مُطِیعِ خُدا بید و خُدا هم اووَه برکَت دا. اما مِی آخِر عمرِش گناه گَپِی بِرابَرِ خُدا مرتکب بییِس.
یَه روز وَقتِی کِه تموم سربازون داوود سی جَنگ رَفتِن بید دَر، اَ ریبونِ کاخِش سیلِی اَلا دَر کُورد و زونِه قَشنگییَه دید کِه دارَه حمومِ کُنَه. او زُونَنَه نماِشناخت اما فَـمید نُومِش بَتشِبَعَ.
اَ جا ایانکِه اَ وَسوَسَه دیری کُنَه، داوود کَسِی پیشِ زونَه فِرِسنید تا زونَنَه پیشِش آرَه. او پِی زونَه خُفتید و بَعد فِرسنیدِش خُونَهشون. بَعدَ مدّتِی بتشِبَع سی داوود پیغُوم فِرسنید کِه وسَّن بیسَه.
میرِی بتشَبَع نومِش اوریا بید. او یکی اَ سربازونِ قابِلِ داوود بید. اوریا او زَمون دیر اَ خونَهشون مِی جَنگ بید. داوود بُنگِش کُورد و گُفتِش کِه رُووَه خُونَهشون و پیشِ زونَهش مَنَه. اما اوریا قبول نَکُورد کِه وَقتِی باقِی سربازون مِی جَنگِن، ای خونَه وِرگَردَه. آخِر سر داوود، اوریانَه فرسنید جَنگ و اَ گَپونِ لَشکَر مَخاس تا اوریانَه صف اول جنگکُنون وَنِن تا کشتَه بُووَه. ایطور بید کِه اوریا کُشتَه بییِس.
بَعدِ مُوردَنِ اوریا، داوود پِی بتشبَع عروسی کُورد و او سییِش کُووَکِی اووُورد. خُدا اَ کارِی کِه داوود کُورد بید جِر بید، پَه ناتانِ نَبییَه فرسنید تا کار زَبینِ داوودَ یادِش آرَه. داوود هم بِه گناهش اعتراف کُورد و خُدا بَخشیدِش. داوود باقِی عُرْمِش، مِی سختترین وضع، خُدانَه فرمُونبَری کُورد.
اَ کَمِ گناهی کِه داوود کُورد بید، کُووَکِش مُورد. همیطور خِیلِی اَ قومُونِش ریبری داوود ویسیدِن و زور داوود خِیلِی کَم بییِس. اما خُدا مِی ای وَضع هَم سرِ قولِش پِی داوود موند و بِه نتیجَهش رَسوند. بَعدِ مدِتِی کُووَکِی اَ داوود و بتشِبَع عَمَل اومَّه کِه نومِشَه سلیمون وَندِن.
مَتَلِی اَ کِتابِ مقدس: کتاب اوّل سموئیل، فصل ۱۰؛ و فصل ۱۵ تا ۱۹و ۲۴ و ۳۱؛ کتاب دوم سموئیل فصل ۵ و ۷ و ۱۱ و۱۲