۴۲- ورگَشتَنِ عیسی بِه آسمون
روزِی کِه خدا عیسانَ اَ مِی مُوردون راس کُورد، دو تا اَ شاگردونِش مُعادِ رَفتَن بِه یکی اَ شـرا نِزیک، اَ چیایی کِه سرِ عیسی اومَّه بید قِصَه بِکوردِن. اوشون امید داشتِن کِه عیسی هَمو مسیح موعود بُووَه، اما او کُشته بییِس بیدْ. ایسون زَنونْ بِگُووِن اَندو زندَه بییِسسَه، اما شاگردون نَدونِسسِن چیه قَبول کُنِن.
عیسی بِه شاگردون نِزیک بییِس و پِیشون قصه کُورد اما اوشون نَاِشناختِنِش. عیسی اَزشون پرسید اَ چِه چِی قصه بِکُنِن؟ بِه عیسی گفتِن کِه قصاشون اَ چیایییَه که مِی ای چنْ روز، سی عیسی اتفاق اُفتیدَ. اوشون فکرِ کُوردِن کِه عیسی غریبِییَه کِه اَ جریونا اورشلیم بِی خَبَرَه.
بعدِش عیسی سیشون گف که کلام خدا سی مسیح چِه گُفتَه. خیلِی نُهاتَر پِیغمبرون گُفتن بید کِه بَدْکارون مسیحَ غَشقِ وِلا بِدِهِن و بِکُشِنِش، اما او مِی روز سویُّم زندَه بِبُووهَ.
موقِعْ کِه او دو پیا بِه جایی کِه مَخاسن رَسیدِن، تقریبن شو بییِس بید. اوشون اَ عیسی دعوت کُوردِن کِه شو پِیشِشون مَنَه، اووَم پِیشون واردِ خونَه بییِس. مُعادِی کِه سَرِ سفره شوم نِشِسسِن، عیسی نونَه وِرداشت و شُکر کُورد و نونَه تیکه تیکه کُورد. یَکِتی تییاشون گُشِسسِن و همو دَم اُووَ اِشناختِن. اما عیسی همو دَم اَ نُهاشون غیب بییِس.
دوتاشون بِه یَکِدو گُفتِن: «ایان عیسی بید، سی اِیان بیدْ مُعادِی کِه مطالب کتاب مقدَّسَه سیمون توضیح بِدا، دل مِی دلمون نبید.» بَعد همو دَم به اورشلیم ورگَشتِن و وقتی رَسیدِن، بِه شاگِردون گُفتِن: «عیسی زِندَس! اُمون اووَ دیدیمَه.»
مِی همون موقَعْ که مشغولِ قصه بیدِن، یَکِتی عیسی مِنجاشون ظاهر بییِس و فرمود: «سالُم بایِه!» شاگردون فکر کُوردِن روحِی بِبینِن، اما عیسی گف: «اَچه تَرسیدِییَه! شَک دارِی کِه مو عیسی هیِسوم؟ بِه دَسِ پام سیِل کُنِه، ارواح ملث مو لار ندارِن.» و سی ایان کِه وَرشون نِشون دَهَه که روح نِی، ازشون مَخاس چِی دِهِنِش تا خُوَرَه. اوشون تیکه مُوهی دانِش و عیسی اوانَه خُوَرد.
عیسی گف: «مو به شُمون گفتم کِه هر چِی مِی کلُوم خدا سی مُو گفتَه بیسَه، وا پِیش آیَه.» اُوسون عیسی کُمکشون کُورد کِه کلُوم خدانَه بِختر فَـمِن. او فرمود: «اَ زَمونا خیلی دیر مِی کتابا پِیغَمبرون نوشته بییِس بید کِه مسیح موعود وا درد و عذابه بینه، میرَه و روز سُیوم اَ مِی مُوردون راس کُنَه.»
پیغمبرون همیطور نوشتِنَه کِه شاگردونُم کلُوم خدانَه اعلُومِ کُنِن و بِه همه بِگووِن کِه وا توبَه کُنن. هر کَه توبه کُنَه، خدا گناهاشَه ببخشه. شاگردونِ مو اعلُوم ای پیامَه اَ اورشلیم شروعِ کُنِن، بعدش مِی هَمِه اقوام و مِی هَمَه جا بِرُووِن. شُمون شاهدِ قِصّام، رفتار و کلِ چیایِی هِیسی کِه سَروم اُومَّه.»
عیسی مِی چِل روز بعد اَ زنده بیسَن اَ مِی مُوردون، چَن کِتَه خوشَه بِه شاگردونِش نِشون دا. او حتا یه رَه خوشَه مِی یَه وَخْت بِه بیشتَرِ ۵۰۰ نفر ظاهر کُورد. او پِی رَها مختَلِفِی بِه شاگردونش ثابت کُورد کِه زندَس و بِه اوشون اَ پاتشاهی خدا چِی یادِ دا .
عیسی بِه شاگردونِش فرمود: «خدا کلِ اختیارات زمین و آسمونَه بِه مو داس. پَه رووِه و کل اقوامَه شاگِردِ مو کُنِه و ایشونَه بِه نومِ پدر، پسر و روح القدس تعمید دیهِی و به اوشون یاد دیهِی کِه چطوری کل دستوراتییَه کِه به شُمون دامه اطاعت کُنن. یادتون بُووَه کِه مو هِه پِه شُمونُم.»
چل روز بعد ایان که عیسی اَ مِی مُوردون ورسید بِه شاگردونِش ایطور فرمود: «مِی اورشلیم مَنِه تا پدر مو پِی فرسنیدن روح القدس بِه شمون قدرت دهَه.» بعدَ اُوان، عیسی نُها تیا ایشون اَلا آسُمون بالا رفت و مِی اُوری ول بییِس. عیسی دَس راس خدا نِشِس تا ور هَمَه چی حکومت کُنَه.
مَتلی اَ کتاب مقدس: کتاب متی باب ۲۸ آیههای ۱۶ تا ۲۰؛ کتاب مرقس باب ۱۶ آیههای ۱۲ تا ۲۰؛ کتاب لوقا باب ۲۴ آیههای ۱۳ تا ۵۳؛ کتاب یوحنا باب ۲۰ آیههای ۱۹ تا ۲۳؛ کتاب اعمال باب ۱ آیههای ۱ تا ۱۱