۱۳- عهدِ خُدا پِی اسروئیل

بعدَ گُذرِ قوم اسروئیل اَ دریا سرخ، خُدا اُوشونَه اَلا کُهِ سینا رهنُمونی کُورد. همو کُهی کِه موسی خارا گُلنیدنَه اُونجون دید بید. بنی‌اسروئیل پا او کُه خیمَه زَندِن.

خدا به موسی و قومِ اسروئیل گفت: «شُمون وا اَ مو فرمون برِی کُنِه و پا عَهدِی کِه پی شُمونِ بَندُم ویسِی. اَر ای کارَه کُنِه، شمون سی مو مِلک خاص، مَملِکتِی اَ کاهنون و طایُفِه مقدّس بِ‌مَنِی.»

مردم مِی سو روز خُوشونَه سی دیدَنِ خُدا آمادَه کوردِن .خُدا پِی تَشِ بِرق، دی و صِدا شیپور، سَر بُلِندیْ کُه سینا نازل بی‌یِس. موسی تِینُویی بالا کُه رَفت.

بعد خُدا پِیشون عَهد بس و گف: «مو هستم یَهوَ، خدای تو، کِه تُونَه اَ اَسیری و نوکری مِصر آزاد کُورد. جز مو خُدایی مَپَرَست.

بُت مَساز و مَپَرَستِشون، سی‌ایان کِه مو یَهوَه وا تینا خُدای تو بُووم. به نُوموم بِی‌حُرمَتی مَکُن. روزِ "شباتَه" مُقدّس دونِسَّه باد .کُلّ کاراتَه مِی شیش روز اَنجُوم دِه چون روز هَفتُم روزیَه کِه وا مِی او روز بِنُوری و مُنَه یاد کُنی.»

بُووَه و مارِتَه اِحتِروم کُن، کَسی‌یَه مَکُش، زَنا مَکُن، دُزی مَکُن، دُرو مَدِه، تی‌یَه وَر مال و زُونِه هَمسات مَوَن.

قُوم کُلِشون قبول کُوردِن کِه اَ قانونایِی کِه خُدا سیشون وَندْ بید فرمونبری کُنِن. اُوشون قبول کُوردِن کِه تِینا مال خُدا بُووِن و تِینا اووَه پِرَستِن.

خُدا به مردُم اسروئیل گف که خِیمِه گَپِی بَنا وَنِن کِه نُومِش خِیمِه ملاقات بید و نَقشِه خیمَنَه هَم پِی جزئیاتِش و هر چی وا مِی او خیمَه بُووَه هَم داشون. خُدا دَسُور دا کِه پَردِه گَپِی سازن کِه خِیمَنَه دو شَقَه کُنَه. خُدا مِی توو پُشتِ پَردَه بِ‌ویسید و تِینا کاهِن اعظم تَرِس مِی او توو پیشِ خُدا رُووَه.

بنی اسروئیل واسکی جایِی سی قربانی نُها خِیمِه ملاقات دُرُس کُنِن. هر کَه کِه اَ شریعَتِ خُدا بِ‌وِرگَشت، واسکِی حیوونِی بِه قربانگاه آرَه. کاهنِی وا او حیوونَه کُشَه و او حیوونَه به اسمِ قربانی سی خُدا، بالا قُربونگَه سوزِنَه .خُدا فرمایش کُورد کِه خینِ حیوونِ قربانی، گناه گناه‌کارَه بِپوشِنَه. هموگِری ای‌طور خُدا گناههَ نادیدَه بِ‌گِرُفت و او شَخص سی خدا پاک بِحسابِ میُومَه. خُدا بِرارِ موسی، هارون و اولادِشَه سی کاهِنی انتخاب کورد.

بَعد خُدا ده فرمان، سَرِ دو لوحِ بَرد نوشت و به موسی دا .خُدا همیطور به بنی اسروئیل قانونا دِگِه دا تا عَمَل کُنِن .خُدا وعدَه دا کِه اَر اَ ای قانونا فرمونبری کُنِن بَرکتِ دَهَشون و اَزِشون حمایتِ کنَه. اَما اَر بِه قانونا عَمَل نَکُنِن اُوشونَ مجازاتِ کُنَه.

موسی روزا زیادِی بالا کُهِ سینا موند و پِی خُدا قصّه کُورد. مَردم اَ تی‌یَه رَه بیدَن سی وِرگَشتَنِش مَندَه بیسِن. پَه طِلاها زیادِی پیش هارون اُووُوردِن و اَزِش مَخاسِن تا سیشون بُتِی سازَه تا اَ جا خُدا پِرَستِنِش؛ ای‌طور بید کِه گناه وَحشتناکِی دَر حقِ خدا اَنجُوم دان.

هارون بُتِی ملثِ گوسالِه ساخت. مردم لِفِ وَحشیُون بُتَه پِرَستیدِن و سی‌یش قربانی کُوردِن. خُدا اَ کارِشون خیلِی جِر بی‌یِس .خُدا به موسی گف که مَخو اُوشونَه اَ بین بَرَه. اَما موسی اَ خُدا مَخاس که ای کارَه نکُنَه. خُدا دعا مُوسانَه اِشنید و اَ بین نبوردِشون.

مُعادی کِه موسی اَ کُهِ سینا اُومَه زِیر، دو لوحِه بَردَه کِه خدا ده فرمانه سَرشون نِوِشت بید می دَسِش داشت، تا بُتَه دید اَ چَن جِر بی‌یِس لوحانَه زَند زِمین که اِشکَسِن.

بَعد بُتَه سوزِنید و خُووردِش کُورد، طوری که مِلث گَرتْ بی‌یِس .گَرتانَه می اُو رِخت و مردُمَه مجبور کُورد اُووَه خُوَرِن .خُدا بلایِی سَر مَردُم اُووُورد کِه دو بَـرِشون مُوردِن.

موسی اَ جا لوحا بَردْ کِه اِشکنیدْ بید، لوحا دِگِه سی ده فرمان ساخت. بَعد اَندُو بالا کُه رَفت و سی بخشیدَن گناها قُومِش دعا کُورد. خُدا دعاها موسانَ اِشنید و بَخشیدِشون. موسی پی ده فرمان کِه خُدا رِی لوحا تازَه نوشتْ بید، اَ کُه اومَه زیر .بَعد خُدا بنی‌اسروئیلَه اَ کُهِ سینا، اَ لا سرزِمینِی کِه وَعدَه دا بید رَهنُمونی کورد.

مَتَلِی اَ کِتابِ مقدس: کتاب خروج، ١٩-٣٤