۴۳- بَناوندَنِ کلیسا
بعد اِیان کِه عیسی بِه آسُمون وِرگَشت، شاگردون هَموجوری کِه عیسی فرمون دا بید، مِی اورشلیم موندِن. ایمان دارون بِه طور مرتب پِی هم گِردِ بیسِن تا دعا کُنِن.
یهودیون هرسال روز مهمّی به نوم پنتیکاستَ جشن بِگرُفتِن کِه برابر بید پِی پنجاهمین روز بعد عید پسخ. پنتیکاست جشن یهودیون سی دِروْ زراعتِ گَنُم بید. اوشون اَ کل دُیُنا بِه اورشلیم میومِن تا ای جشنَه پِی هم گرِن. مِی او سال، جشن پنتیکاست، حدود یَه هفته بعد اَ رفتن عیسی بِه آسمون بید.
معادِی که کل ایماندارون دورِ هم جعم بیسِن بید، یَکِتی صدایی ملث صدای وزِّه باد تند فَـمیدِن. بعدش یَه چِی ملثِ گُله تَش سر کل هنون گُلِس. اُوسون کلشون اَ روحالقدس پُر بیِسسِن و خدانَه بِه زبونایِی کِه نَدونِسسِن پِرَستش کُوردِن. روحالقدس قدرت قصه کُوردَنَه به اوشون دا بید.
مُعادِی که آدمونی که بِه اورشلیم اومِّن بید، ای صدانَه فـمیدِن، دورِ هم گِرد بِیْیِسسِن کِه بینِن چِ بیسَه. اوشون فـمیدِن کِه ایماندارون کارا گَپِ خدانَه اعلُومِ کُنن. اوشون اَ ای جریون وَمزَشونْ بید، سیایانْکِه تَرِسسِن قصاشونَه حولی بُووِن. مِی کشور اوشون مردم زبونِ دِگِه داشتِن. شاگردون اَ اسروئیل بیدِن و تَرِسسِن فقط بِه زبونا آرامی، عبرانی و یا یونانی قصه کُنِن. اما هنون فـمیدن که شاگردون بِه زبون مادری شون کارا خدانَه اعلُومِ کُنِن.
بعضیا هم گفتِن کِه شاگردون مَسْ بیسِنَه. اما پترُس وِیسید و بِه اوشون گُف: «گوش کُنِه! ای مردم مَس نِیسِن! بلکِی ایانَه همو پیشگویی یوئیل نبییَه کِه خدا گُفْ بید: "مِی روزا آخِر، مُو روح خودُمَ وَر کل آدَمون بِه ریزُوم."
ای قومِ اسروئیل، عیسی آدمی بید کِه کارا عجیبی بِکُورد تا خُوشَه وَر اُومون شناسونَه. او پِی قدرت خدا کارا عجیبْغریبی بِکُورد. شومون ایانَه دونِی، سیایانکِه شاهد کارا او بیدِییَه. اما اووَ بِه صلیب کَشیدِی.
عیسی مُورد، اما خدا اووَ اَ مِی مُوردون وِرسونید. ایانَه راسْ بیدَنِ پیشگویی او پیغمبرَ کِه گف: تو نَمهلی کِه لارِ بَچِه مقدست مِی قبر گندَه بُووَه. اومون شاهد ایان هِیسِیم که خدا عیسانَ اَ مِینِ مُوردون وِرسونید.
خدای پدر، ایسون عیسانَ مِی بُلِندْترین جا آسُمون یعنی دَس راس خودش نشوندَه. عیسی هموطور کِه وعده دا بید روحالقدسَ سی اُومون فرِسنید. ای کارا که اَمروز بِبینِی و بِفَـمِی روحالقدس انجومِ دَهَه.
شمون عیسانَ مصلوب کُوردِی، اما باوَر کُنِی کِه خدا اووَ، خداوند و مسیح، تعیین فرمودَه.»
قصا پترس خِیلِی سَرِ مردم اثَر وَند. سیایانَه اَ او و شاگِردونِه دِگَه پرسیدِن: «اِ بِرارون، ایسون تکلیف چیَه؟»
پتروس جُواب دا: «کُلتون بِه آمرزِش اَ گناهان نیاز دارِی. پَه توبَه کُنِی و بِه نومِ عیسی مَسیح تعمید گِرِی. اوسون خدا پِیشْکَشِ روحالقدسَه هَم بِه شمون بِه دَهَه.»
حدود ۳۰۰۰ نفر بِه قصا پترس ایمان اووُوردِن و شاگردِ عیسی بیسِن. اوشون تعمید اُو گِرُفتِن و بِه جَرگِه ایماندارون مِی کلیسا اورشلیم درومِن.
ایماندارون مرتب بِه تعلیمات رسولون گوش بِدان. دور یَکِدو گرد بیسِن، پِی یَک غذا بِخوردِن و دعا بِکُوردِن. اوشون مِی جعم خدانَه بِپِرَستیدِن و هر چِی داشتِن سر هَمِ وَندِن. مردم ازشون بِه خوبی یادِ کُوردِن و هر روز تعداد بیشتَرِی ایمان بِه اووُوردِن.
مَتَلِی اَ کِتابِ مقدّس: کتاب اعمال رسولان فصل 1 آیه ۱۲ تا ۱۴ و فصل ۲