۳۵- مَتَلِ بُووِه دلسوز

روزِی عیسی خِیلِی اَ مَردمَه کِه دورِش گِرد بیسِنْ بید تا اَزِش چِه فَـمِن، چِه یادِ دا. دوبَـرِشون باجگِرون و مَردُمِی بیدِن کِه نَخاسِن شَرِیعَتِ موسانَ فرمونبری کُنِن.

اما گَپونِ دینی کِه اونجون بیدِن، بِ‌دیدِن کِه عیسی چِطور پِه گناه‌کارون لِفِ رَفیقونِ نِزیک طا بِکُنَه. پَه بِه یَکِ‌دو بِ‌گُفتِن کِه عیسی کارِ غَلَطِی بِ‌کُنَه. مُعادِی کِه عیسی قِصّاشونَه فَـمید، ای مَتَلَه سیشون گف.

«پِیایِی بید کِه دو کُووَک داشت. یَه روز کووَکِ کُچُکتَری بِه بُووَه گف: "بُووَه! مو ارثومَه الان مَخوم!" پَه بُووَه اَ مالِش سَهمِشَه دا.

خِیلِی نَگُذشت کِه کُووَکِ کُچُکتَری هَر چِی داشت گِرد کُورد و بِه وِلاتِ دیرِی رَفت و اونجون کلِ مالِشَه مِی زِندِگی‌یِه گناه‌بارِی اَ بین بُورد.

خِیلِی نَ‌گذشت کِه قحطی سَختِی مِی جایِی کِه او کُووَک اونجون بیدْ اومَّه طورِی‌کُه دِگَه چِی هَم سی خُوَردَن نَداشت .پَه اَ سَرِ مَجبوری بِه تینا کارِی کِه اَزِش عَمَل میومَّه یَعنِی پُوییدَنِ خوکا مشغول بی‌یِس و اَقدَر بَخْ‌سُختَه و گُسنَه بید کِه پِی غذا خوکا اِشکَمِشَه سِیرِ کُورد.

آخِر سَر روزِی کُووَکِ کُچُک پِی خودِش گف: "مو اینجون چِه بْ‌کُنُم؟ کُلِ نوکَرونِ بُووَم نونِ زیادِی سی خُوَردَن دارِن، اما مو اینجون اَ گُسنی دارُم بِ‌میرُم. پَه پیشِ بُووَم بِ‌وِرگَردوم و اَزِش مَخوم کِه یِکِی اَ نوکَرونِش بُووُم."

بَعد اَلا خُونِه بُووَش حَرکَت کُورد. هَنی اَ خُونَه دیر بید کِه بُووَش دیدِش و دِلِش سی‌یِش سُخت و پِی دُو اَلاش رَف، و بَغَلِش کُورد و بوسیدِش.

کُووَک بُووَنَه گف: "بُووَه! مو دَر حقِ تو و خُدا گناه کُوردُمَه، و دِگَه لاقُمْ‌نِی کِه کُووَکِت بُووُم."

اما بُووَش بِه یِکی اَ نوکَرون گف: "یَلا رُووِه و جومِه خوبِی اَ خونَه بیارِی و وَرِ کُووَکُم کُنِی. انگُشتَرِی وَنِه مِی دَسِش و کوشِی هَم پاش کُنِه و گوسالِ خوبَکِی بیارِی سَر بُرِه تا جَشنِی گِرِیم و شُودی کُنِیم. چون ای کووَک مُوردَه بید و ایسون زِندَه بیسَه. وِل بی‌یِس بید و ایسون اَندو پِیداش کُوردُمَه."

پَه هَمَه‌شون جَشنِ گَپِی سی‌یِش گِرُفتِن. هَنِی خیلی نَ‌گذشت بید کِه کُووَکِ گَفتَری کِه اَ کار مِی صَحرا بِ‌وِرگَشت صدا دِنگِ دال و چیکِ چِرنَ‌نَه فَـمید و فضولی کُورد تا بینَه کِه چِه خَبَرَه. مُعادِی کِه کُووَکِ گَپ فَـمید ای چیکِ چِرنَه سی وِرگَشتَنِ برارِش بِه خونَه‌س، جِر اومَّه و نَخاس کِه مِی خونَه رُووَه. بُووَش اومَّه دَر و اَزِش مَخاس کِه آیَه خونَه و مِی میمونِی وِیسْتَه بُووَه، اَما او خاستِ بُووَنَه رَد کُورد.

مُعادِی کِ کووَک گَپ فَهمید ای چیکِ چِرنَه سی وِرگَشتَنِ برارِش بِ خونَس، جِر اوم مَه و نَخاس کِ مِی خونَه رووَه. بووَش اوم مَه دَر و اَزِش مَخاس کِ آیَه خونَه و مِی میمونِی وِیستَه بووَه، اَما او خاستِ بووَنَه رَد کورد.

کووَکِ گَفْ‌تَر بِه بُووَش گف: "کُلِ ای سالا پِی وفادوری وَرِت خدمَت کُوردُمَه. اَتَّه اَ قِصات نافَرمونِی نَ‌کُوردُمَه و مِی کل ای مدت، حتا یَه بُز هَم بِه مو نَدویی‌یَه تا تَرِس‌سَه بُووُم پِی رَفیقونُم جَشنِی گِرُم. اما ای کُووَکِت، دارِ نَدارِتَه مِی رَه گَندِی هَدَر داس و ایسون وِرگَشتَه خونَه، بِخْتَرین گوسالَه سی‌یِش سر بُریدی‌یَه تا جَشنِی گِری."

بُووَش گف: "رولَه! تو هِی پیشُم وِیستی و هَر چِی دارُم سی تُنَه. اما بِخْترین کار ایانَه کِه ایسون جَشنِی گِرِیم و شُودی کُنِیم، سی‌ایانْ‌کِه بِرارِت مُوردَه بیدَه و ایسون زِندَه بیسَه. وِل بِیْیِس بید و ایسون پِیداش داس."»

مَتَلِی اَ کِتابِ مقدس: انجیل لوقا فصل ۱۵ آیه های ۱۱ تا ۳۲