۱۹- پیغمبَرون
مِی کُلّ تاریخِ اسروئیل، خدا پیغَمبَرونِی سیشون فِرِسنید. ای پیغَمبَرون اَ جانُبِ خدا پیغومایِی بِگِرُفتِن و بِه مَردُم بِگُفتِن.
ایلیا پیغَمبَرِی بید کِه مِی زَمونِ پاتِشوهی اَخاب زِندی بْکورد .اَخاب پیا زَبینِی بید کِه مردمَه بِه پِرَستیدَنِ بت بَعَل تَشوِیقِ کُورد .ایلیا اَخابَ گُف کِه خدا مجازاتِشِ کُنَه. او به اخاب گف :«مِی وِلاتِ اسروئیل، بی فَرمونِ مو، هیچ بارون یا شُونَمِی سر زِمین نَمنِشینَه.» اَخاب اَ ای قصِّه ایلیا جِر اومَّه و بَنا به کُشتَنِ ایلیا وَند.
خُدا به ایلیا گف کِه اَ لا بیابون رُووَه و اونجون اَ اَخاب خُوشَه قایوم کُنَه. ایلیا به بیابون رَفت و کِنار نَخلِی کِه خُدا نشونِش دا بید جاگِر بییِس. هر روز سَحَر و پَسین، باهِندون سییِش نون و گوشت میووُوردِن. مِی ای مدت، اَخاب و لَشکرِش دُما ایلیا بِگَشتِن، اما نَتَرِسسِن جُورِنِش.
بارون کِه نَمزَه بَعدِ مُدَّتِی او نَهر خشک بییِس. ایلیا به وِلاتِ دِگِه رفت کِه نِهنگِ اونجون بید. مِی او وِلات زُونِه فقیرِی پِی کُووَکِش زندی بْکورد وَ آذوقَشونْ سی دِلِ بیبارونی تموم بییِس بید. اَما پِی ای وَضع زُونَه ایلیانَ بیدارِ بییِس و خُدا هم نیازا او وُ کُووَکِشَه سییِش آمادَه بِکورد. توپو آردِش و روغَنِش هیچ وَقت پَتی نَمبییِس و مِی کُلّ زَمونِ خشکسولِی چِی سی خُوَردَن داشت. ایلیا چَنْ سو سال اونجون موند.
بَعدِ سو سال و نیم، خُدا به ایلیا گف اندو بارونِه زَنَه .خدا اَ ایلیا مَخاس تا به پاتِشوهی اسروئیل وِرگَردَه و پِی اَخاب قِصّه کُنَه. مُعادِی کِه اخاب ایلیانَ دید، گُفتِش: «کُلِ ای غَشقا زِیرِ سرِ تُنِن.» ایلیا هَم جُواب دا: «کُلِ ای دَردِسرا سی دِل تونِن. تو یَهوَنَه هِشتِیَه. او خُدا اَراسینیَه اَما تو بَعَلَه بِپِرَستی. کلّ بنی اسروئیلَه اَلا کُهِ کَرمِل بیار.»
کل اسروئیل و پیغَمبرونِ بَعَل کِه چارصدِ پنجا نفر بیدِن به کُهِ کَرمِل اومَّن. ایلیا گف: «تا کِی مَخِه دو بِشَک مَنِه؟ اَر یَهووَه خُداس، اووَه پِرَستِی اَر بَعَل خُداس هم اووَه فرمونبَری کُنِی.»
بَعد ایلیا ری بِه پیغَمبرونِ بَعَل کُورد و گف: «گو نَرِی قربانی کُنِه، گوشتِشَه قَل قَل کنِه و ری قربونگا وَنِه اما تَشِش مَزَنِه .مُنَم مِی قربونگا دِگِه ای کارَه بِکُنُم. خُدایِی کِه سی قربانگاه تَش فِرِسنَه خُدا اَراسینَه. «پَه کاهنونِ بُتِ بَعَلْ، قربانیه آمادَه کوردِن، اما تَشِی روشِن نَکُوردِن.
بَعدْ اوشون رِی اَلا بُتِ بَعَل دُعا کوردِن: «اِی بَعَل، بُنگمونَ فَـماد!» اوشون کُلّ روز مشغولِ دُعا، غِرغُو و خینی کُوردَنِ خوشون پِی چَقو بیدِن. اما هیچ نشونِی اَ جانِب بَعَل نَه اومَّه و تَشِی هَم نازِل نَبییِس.
پیغَمبَرونِ بَعَل بَعدِ ایانْکِه کُلِ روزَ دُعا کُوردِن مَندَه بیسِن و دُعا کُوردَنَه هِشتِن. بَعد ایلیا گُو نَرِ دِگِه سی قربانی ری قربونگا وَند و بِه مَردُم گف کِه دُوزَه خُمبِ گَپِ اُو ری قربونگا ریزِن طورِی کِه گوشتِ گُو، چُو و مَذبَح و زِمینِ دورِ قربونگا کُلَن خیس بُووِن.
بَعد ایلیا ایطور دُعا کُورد: «ای یَهُوَه، ای خدا ابراهیم، اسحاق و یعقوب، اَمروز بِه اُمون نِشون دِه کِه تو خُدا اسروئیلی و مو خادِمِتُم. دُعا مُنَه اِجابَت کُن تا ای قوم دونِسَه بُووِن تو خُدا اَراسینِیی.»
همو دَم تَشِی اَ آسمون نازِل بییِس و گوشت، خیما، بَردا، خاک و حتا اُو دورِ قربونگانَه هم بِرِشت. مَردُم تا ایانَ دیدِن زِمین اُفتیدِن و گفتِن :«یَهوَه خُداست! یَهوَه خُداست»
بَعد ایلیا گف: «مَهِلِه حتّا یَه نَفَر اَ پیغَمبَرونِ بُتِ بَعَل گُروزِن.» پَه مَردُم پیغَمبَرونِ بَعلَ گِرُفتِن و همَشونَه اَ اُونجون بُوردِن و کُشتِن.
بَعدِش ایلیا بِه اَخابِ پاتِشا گف: «زیتَرِی اَلا خُونَهت وِرگَرد چون الان بارونِه میا.» هَمِیْی مُعادْ بید کِه اُورا سیَه آسمونَه گِرُفتِن و بارون شِلَق لَقی بَناوَند. یَهُوَه قحطیَه تَموم کُورد و پِی ای کار نشون دا کِه تینا او خدا اَراسینَه.
بَعدِ ایانکِه ایلیا کارِش تَموم بییِس، خُدا پیایِی به نُومِ اِلیشَع بِه پیغَمبری انتخاب کُورد. خُدا معجِزا زیادِی پِی الیشَع اَنجُوم دا .یِکِی اَ ای معجِزا سی نَعَمان پِیش اومَّه، کِه اَ گپونِ لَشکَرِ دِشمِن بید. او بِه مرِیضی پوسیِ کَسْمَبینایِی مُفتِلا بید. نَعَمان فَـمیدْ بیدْ کِه اِلیشَع چِه کارایی بِکُنَه، پَه پیشِش رَفْ و ازِش شَفا مَخاس. الیَشع به نعمان گف کِه خودِتَه هَفْ رَه مِی اُو روخونِه اردُن زیرِ اُو بَر.
اولِکارْ نَعمان اَ ای قِصَه جِر اومَّه و سی ایانْکِه ای کارَه نادونِی بدونِسْ، نَخاس بَناوَنَه. اما بَعد پَشِیمون بییِس و هَف رَه خوشَه مِی روخونِه اردن شُشت. کِتِه هَفتُم کِه اَ اُو اومَّه دَر، کُلَّن شفا گِرُفْ بید! خدا اووَه شفا دا.
خُدا سی قومِ اسروئیل پیغَمبرونِ زیادِ دِگِه هَم فِرسنید. هَمَهشون مَردُمَه هُشدارِ دان کِه اَ پِرَستِشِ بُتون دَس کَشِن. پِی یَکِدو انصاف داشتَه بُووِن و بِه هَم رَحم کُنِن. اُوشون مَردُمَه هُشدارِ دان کِه اَ کارا زَبین دیری کُنِن و اَ خُدا فرمونبَری کُنِن. اَر ای کارانَه نَکُنِن گناه بارِ بُووِن و خُدا مُجازاتِشونِ کُنَه.
خِیلِی اَ وَقتا، مَردُم خُدانَه فرمونبَری نَمکوردِن. اوشون پِی پیغَمبَرون خوب تا نَمکوردِن و بَعضِی وَقتا بِکُشتِنشون. یَه رَه اَرمیانَ مِی چَهِی بِسْسِن و اُونجون هِشتِنِش تا میرَه. اَرمیا مِی تَهِ چَه مِی خَرا گیر کُورد. اما بَعدِش، پاتِشا وَرِش رَحم کُورد و بِه نوکَرونِش گف نُها ایانْکِه میرَه اَ مِی چَه دِرارِنِش.
اَر چِه مَردُم اَ پیغَمبَرون بَدشونِ میومَّه، اما اُوشون پِی مردُم اَ خُدا بِگُفتِن. ایشون مَردُمَه هشدارِ دان کِه اَر تُوبَه نَکُنِن اَ بینِ رُووِن .اوشون همیطور وعدِه خُدانَه هَم یادِ مَردُم بِوُوردِن کِه هموگِری فِرِسنیدَنِ مسیح بید.
مَتَلِی اَ کِتابِ مقدس: کتاب اول پادشاهان فصل ۱۶ تا ۱۸؛ کتاب دوم پادشاهان فصل ۵؛ کتاب ارمیا فصل ۳۸