۳- او زیودی
بَعدِ سالا زیادِی، آدمونِ ری زِمین زیاد بیسِن. اوشون اَقدَر قُششَه و زَبین بیسِن کِه خُدا بَنا وَند کُلِ دُیُنانَه پِی اوزیودی گَپِی وِردارَه.
اما خُدا اَ نوح روضی بید. او پیا با انصافِی بید کِه مِی آدمونِ زَبین زِندی بْکُورد. خُدا نوحَ اَ بَرنامِه خودِش سی او زیودیِ گَپ با خَبر کُورد. او بِه نوح فرمایِش کُورد کِه کَشتی گَپِی دُرُس کُنَه.
خُدا بِه نوح فرمایِش کُورد کِه کَشتیَه وا بِه دِروزی صَدِچِل مِتر، پَنی بیسِسو مِتر و بُلِندی سیزَه و نیم مِتر سازَه. نوح واسکِی ای کَشتِی سو طَبَقَنَه پِی چو سرو بِساختِش. هموگِری کَشتی واسکِی سَقف و تووا زیادِی پِی دریزَه داشتَه بووَه. کَشتی سیایان بِسازِهِس تا نوح، خونهوادَشه و حیوِنونِ خوشکیَه اَ اُو زیادی نِگَه کُنَه.
نوح اَ خدا فرمونبَری کُورد. او پِی سو کووَکِش کَشتیَه هموطور کِه خُدا فرمون دا بید، ساختِن. چون او کَشتی خیلِی گَپ بید، چَن سال طول بورد تا سازَهَه. نوح مَردُمَه موعِظَه کورد کِه او زیودِی مِییا و مَردُم وا ریشونَ اَلا خُدا کُنِن. اما اوشون قِصّا نوحَ بُووَر نَداشتِن.
خُدا هَمیطور فرمون دا کِه نوح پِی بَچونِش نون و مِی نون چَنْدَه خوشون و حیوِنونِشون گِرد کُنِن. مُعادِی کِه هَمَه چِی آمادَه بییِس، خُدا بِه نوح گُفت: زَمونِش اُومَسَه تا او هَش نَفَر یعنِی او، زونَهش، سو کووَکِش و بِییونِش سُوار کَشتی بووِن.
خدا اَ هَر نوع حیوون و باهِندَه، جفتِی نر ما اَلا نوح فِرِسنید تا مِی کَشتی رووِن و سَر بَندِ او زیودی سالوم مَنِن. همیطور خدا، هَف جف نَرْ ما اَ کُلِ حیونونِی کِه سی قربانی خوب بیدِن فِرسنید. مُعادِی کِه کل اُومُّن مِی کَشتی خُدا دَرِ کَشتیَه بَس.
بَعدْ، چِل روز پُشسَریَک بارون زَه و اُو اَ مِی زِمین بالا لُقِ زَه کِه هَمَه چِییَه، حتا کُهها بُلِندَه هَم پوشِنید.
کلِ جوندارونِی کِه ری خُشکی زندی بْکوردِن، جز آدمون و حیوِنونِ مِی کَشتی، هَلاک بیسِن. کَشتی ری او شِنووَر بید و هَمَه چِی کِه مِینِش بید اَ غرق بیسَن در اَمون موندِن.
بعدَ بِناشتَنِ بارون، کَشتی پِن ماه ری اُو شِنووَر بید و مِی ای مُدّت سطحِ اُو دُومِنتَرِ رَفت. آخِر سر یَه روز کَشتی ری کُهِی ویسید .اما دُیُنا هَنی زِیرِ اُو بید. بَعدِ سو ماه، بلِندی کُهها دیار دان.
بعدَ گذشتِ چِل روز، نوح قَلاقِیَه سی جُسَّنِ زِمینِ خُشک فِرِسنید دَر. قَلاق پِرِس اما خُشکیَه پیدا نَکورد.
اَندو کموتَرِی فِرِسنید. اما کموتَرَم نَتَرِس زِمینِ خُشکَه جورَه .پَ اَلا نوح وِرگشت. هَفتِی بَعد، اَندو کموتَرَ فرسنید و کموتر پِی بَرگِی اَ زیتون اَلا کَشتی وِرگَشت. اُو تَه نِشین بییِس بید و سوزییا ری زِمین دِرومِن بید.
نوح یَه هَفتَه بِناشت و کِتِه دِگَه کموتَرَه سی رَه سو رَهی فِرِسنید .ای رَه کموتَر نَه اُومَه وادوما. اُو تَه نِشین بییِس بید و کموتَر جایِی سَر خُشکِی جُس بید.
دو ماه بَعد خُدا بِه نوح فرمایِش کورد: «پِی بَچون و حیوِنون اَ کَشتی رووِی دَر. زادِ وَلَد کُنِی، بَچَه دار بووِی و زِمینَه پُر کُنِی.» پَه نوح و بَچونِش اَ کَشتی اُومِن دَر.
نوح بَعدِ دَر اُومِیَّن اَ کَشتی، قربانگاهی دُرُس کورد و اَ حیوِنونِی کِه سی ایکار گِرد کورد بید، قربانی کُورد .خُدا اَ ای کارِ نوح خوشحال بییِس و طایُفَشَه برکَت دا.
بَعد خدا ایطور قول دا :«دِگَه زِمینَ سی دِل خاطِری کارا زَبینِ آدمون، پِی او زیودی، نُفرین و نابود نَمکُنُم، هَر چَن دِلِ آدم اَ بَچی گناه باره.»
آخِر سَر خُدا سی تیرنِشونِ قولِ خودِش اولی رَنگینکَمونَ مِی آسمون عَمَل اووُورد. هَر زَمون کِه رَنگینکَمون مِی آسمون دیوری بْدا، خدا و قومِش قولِشَه به یادِ وُوردِن.
مَتَلِی اَ کِتابِ مقدّس: کتاب پیدایش فصل ۶ تا ۸